Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Ὁ γιατρός τοῦ δρόμου! Τά βράδια ντύνεται ἄστεγος καί βοηθάει ὅσους ἔχουν ἀνάγκη ἐδῶ καί 20 χρόνια!






Ονομάζεται Jim Withers και έχει αφιερώσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη θεραπεία των αστέγων της πόλης. Οι κάτοικοι του Πίτσμπουργκ τον αποκαλούν «γιατρό του δρόμου» γιατί τη νύχτα κυκλοφορεί σαν άστεγος παρέχοντας ιατρική φροντίδα σε όσους έχουν πραγματική ανάγκη.
Η ασυνήθιστη αυτή πρακτική ξεκίνησε το 1992 σε συνεργασία με τον Mike Sallows, έναν πρώην άστεγο άντρα. Οι δυο τους κυκλοφορούσαν τη νύχτα με σακίδια ιατρικής. Ο Withers μάλιστα εκτιμά πως έχει βοηθήσει πάνω από 1.200 άστεγους ανθρώπους το χρόνο.
Σήμερα, η πρωτοβουλία του έχει εξελιχθεί σε ένα εθνικό δίκτυο προσφοράς, αφού φοιτητές ιατρικής και εθελοντές βγαίνουν στους δρόμους τέσσερις νύχτες την εβδομάδα βοηθώντας αστέγους. Η νυχτερινή υπηρεσία αποτελεί πλέον ένα μη κερδοσκοπικό πρόγραμμα ιατρικής δρόμου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό που κινητοποίησε τον Withers ήταν οι αναρίθμητοι άνθρωποι που κοιμούνταν κάτω από γέφυρες και σε κάμπινγκ. Οταν άρχισε να τους εξετάζει διαπίστωσε πως αυτοί οι άνθρωποι είχαν άσχημες πληγές, έλκη που δεν περνούσαν, καρκίνους και ασθένειες τις οποίες δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ.
Όταν πρωτοξεκίνησε ήταν ειδικευόμενος σε νοσοκομείο και οι συνάδελφοί του είδαν με καλό μάτι την πρωτοβουλία του κινδυνεύοντας ο ίδιος να χάσει τη θέση του στην ιατρική κοινότητα.
Οπως ανέφερε ο ίδιος: «πολλοί άνθρωποι ήταν αρνητικοί αλλά πρόκειται για μια δράση που πραγματικά έχει πολλά να σου μάθει και είναι και ένας τρόπος να αναθεωρήσεις τον τρόπο με τον οποίο το επάγγελμά σου συνδέεται με τους ανθρώπους που σε έχουν πραγματική ανάγκη». Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει καθώς όλο και περισσότεροι φοιτητές ιατρικής ζητούν να μπουν στην ομάδα του.


Πηγή: diaforetiko.gr

aganargyroi.gr

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

Δείτε πως ένας μοναχός φτιάχνει λουκούμια για να κερνάει τους προσκυνητές


Από το  Ιστολόγιο  ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει επισκεφθεί ελληνικό μοναστήρι και να μην έχει γευθεί την γλύκα του μοναστηριακού καλωσορίσματος με τα παραδοσιακά λουκούμια που προσφέρουν οι μοναχοί στους επισκέπτες τους.
Μια παράδοση εξαιρετικά απλή αλλά ιδιαίτερα ξεχωριστή. 
Ανάλογα με τις δυνατότητες που έχουν άλλες Μονές προμηθεύονται και άλλες παρασκευάζουν στους χώρους τους τα λουκούμια προσφέροντας στους επισκέπτες τους αγνά μοναστηριακά προϊόντα.

Η κάμερα του Πρακτορείου Εκκλησιαστικών Ειδήσεων βρέθηκε στην Ιερά Μονή Αγίων Αναργύρων Μελλισοτόπου Καστοριάς και κατέγραψε την διαδικασία παρασκευής λουκουμιών από τον Ηγούμενο της Μονής αρχιμανδρίτη Ευλόγιο Παπαδημητρίου.
Ο 60χρονος κληρικός, πριν αφιερωθεί στην Εκκλησία ήταν ζαχαροπλάστης. Μάλιστα στην Πτολεμαΐδα διατηρούσε το δικό του ζαχαροπλαστείο. 
Πλέον κανείς επισκέπτης του μοναστηριού δεν φεύγει από εκεί αν δεν «γλυκαθεί». Την παραμονή της πρωτοχρονιάς μάλιστα μοίρασε στους πιστούς γλυκά που είχε παρασκευάσει ο ίδιος.

Παρακολουθήστε την Παρασκευή των λουκουμιών, σε μια από τις σπάνιες φορές που τηλεοπτικός φακός βρίσκεται στην κουζίνα ενός μοναστηριού.


Βίντεο-Ρεπορτάζ: Γιώργος Φερδής

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Οι “μάνες” με τα ράσα που μεγαλώνουν ορφανά !

 Οι “μάνες” με τα ράσα που μεγαλώνουν ορφανά !!!

Μέχρι και το πρωινό της περασμένης Πέμπτης εστερνιζόμουν τη λαϊκή ρήση  «μάνα είναι μόνο μία». Μόλις, όμως, πέρασα το κατώφλι του Λύρειου Παιδικού Ιδρύματος, ενός πρότυπου Ορθόδοξου Χωριού, στο οποίο έχουν βρει καταφύγιο αθώες ψυχές, όλα μέσα μου επαναπροσδιορίστηκαν...

Εκεί, στην κορυφή του βουνού, στην περιοχή μεταξύ Ραφήνας και Νέας Μάκρης, πάνω από τον παλαιό οικισμό του Νέου Βουτζά, συνειδητοποίησα ότι μάνα δεν είναι μόνο μία.

Μάνες είναι 15 μοναχές, γυναίκες απλές, που παλεύουν να φροντίσουν 76 παιδιά, ηλικίας από μερικών ημερών μέχρι και 18 ετών. Δεν πρόκειται για συνηθισμένες μάνες, αλλά για μητέρες SOS.

Δηλαδή, απλώς σπουδαίες… Η ζωή τους, η ιστορία τους και το έργο τους θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Μιας δραματικής ταινίας που στο φινάλε της δίνει το αισιόδοξο μήνυμα ότι μέσα από τις στάχτες μπορεί να ξεπηδήσει η ελπίδα. 

Συνεπώς, καθόλου τυχαίο που το συγκλονιστικό αυτό σενάριο της ζωής γίνεται ντοκιμαντέρ, με τον τίτλο «Μάνα», μια ταινία που ολοκληρώνεται στις αρχές του νέου έτους και αφηγείται την απίστευτη ιστορία έξι γυναικών που αφιερώθηκαν σε έναν ιερό σκοπό. 

Πίσω από την ιδέα και την παραγωγή βρίσκεται η Βάλερι Κοντάκος, με επιτυχίες στις ΗΠΑ, στη βόρεια Ευρώπη και την Κορέα, που δούλεψε δυόμισι χρόνια για να καταφέρει να υλοποιήσει ένα από τα μεγάλα όνειρά της.

Οι αδελφές Μαρία, Δωροθέα, Παρθενία και Καλλινίκη λειτουργούν το Παιδικό Χωριό Λύρειο για πάνω από 40 χρόνια ως καταφύγιο κακοποιημένων και ανεπιθύμητων παιδιών, που όλα τις αποκαλούν «μάνα». Η ιστορία τους αρχίζει σε μια εποχή που η Ελλάδα ήταν τελείως διαφορετική. «Ημασταν 12 νεαρές κοπέλες ηλικίας 20 ετών, που φοιτούσαμε στο ίδιο σχολείο στον Πειραιά. 

Πηγαίναμε παντού μαζί και φυσικά στο κατηχητικό. Η φιλία μας μεγάλη και τα όνειρά μας κοινά. Θέλαμε να αφιερώσουμε τη ζωή μας στον Θεό, αλλά εκείνη την εποχή πού να τολμήσεις να πεις κάτι τέτοιο στους γονείς σου, που, εκτός των άλλων, είχαν καταγωγή και από τη Μάνη.

Εμείς όμως ήμασταν αποφασισμένες» διηγείται στην «Espresso της Κυριακής» η αδελφή Δωροθέα. «Εκείνη την εποχή καμία κοπέλα δεν μπορούσε να φορέσει το ράσο, εκτός κι αν είχε τη συγκατάθεση των γονιών της ή αν ήταν πάνω από 21 ετών. Eτσι λοιπόν αποφασίσαμε να το σκάσουμε. Και έγινε πανικός! Για χρόνια ολόκληρα μας έψαχναν, μας κυνηγούσε η Αστυνομία. Κρυβόμασταν για να μη μας βρουν και μας γυρίσουν πίσω.  Βρήκαμε καταφύγιο στα Σπάτα, στο Πεντελικόν, ακόμη και στη Σπηλιά του Νταβέλη, στην Πεύκη.

Κακός χαμός. Κάποια στιγμή μάς εντόπισαν. Οι αστυνομικοί μάς έβαλαν σε ένα περιπολικό και μας πήγαν πίσω στα σπίτια μας. Ωστόσο δεν το βάλαμε κάτω. Δραπετεύσαμε συνολικά τρεις φορές και για τρία ολόκληρα χρόνια ζούσαμε κρυμμένες». Τελικά, όπως χαρακτηριστικά λέει η ίδια, ήρθε η πολυπόθητη στιγμή που οι γονείς μας το πήρανε απόφαση.

«Είχαν προηγηθεί δικαστήρια και άλλα πολλά… Μας έδωσαν την ευχή τους και αρχίσαμε το έργο μας. Θέλαμε να ξεκινήσουμε τη μοναστική ζωή μεγαλώνοντας ορφανά παιδιά, κάτι που θα εκπλήρωνε το όνειρό μας να νυμφευθούμε τον Χριστό και να γίνουμε  μητέρες. 

Αρχικά είχαμε βρει μια μικρή εκκλησία, την οποία επισκευάσαμε και φτιάξαμε, και κάποιους χώρους. Ομως, δεν χωρούσαμε. Τελικά το 1967 μας παραχωρήθηκε από την Ιερά Μονή Πεντέλης και την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών αυτή εδώ η έκταση και φτιάξαμε το σπίτι μας και τα σπίτια για τα παιδιά μας. 

Τα φτιάξαμε κυρίως από τη δωρεά του αείμνηστου καπετάνιου του Εμπορικού Ναυτικού Μάρκου Λύρα. Και σήμερα συντηρούμαστε πάλι με δωρεές. Στο πλευρό μας, εκτός από δεκάδες ανθρώπους που μας προσφέρουν βοήθεια, βρίσκονται ακόμη τα εγγόνια του Μάρκου Λύρα». Από τις 12 μοναχές που είχαν φύγει τότε από τα σπίτια τους, πλέον στο Λύρειο ζουν μόνο οι πέντε.

«Απεβίωσαν, αλλά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτες. Βέβαια αρκετές τρόφιμοι επέλεξαν να γίνουν μοναχές και έτσι βρίσκονται εδώ μαζί μας. Μας βοηθούν με τα παιδιά. Εχουμε 76 υπέροχα αγγελούδια που μας χρειάζονται και είμαστε δίπλα τους». Τραγωδίες πίσω από τα παιδικά χαμόγελα.

Η συνάντησή μας με την αδελφή Δωροθέα πραγματοποιήθηκε στο «Αρχονταρίκι», που έχει δημιουργηθεί για να φιλοξενεί όσους σπεύδουν να προσφέρουν πολύτιμα δώρα. Τα παιδιά είναι φανερά ανυπόμονα. Περιμένουν παρέα.  Οι μαθητές της Β’ τάξης του Γυμνασίου Ραφήνας φτάνουν με πούλμαν και με χέρια γεμάτα σοκολάτες, παιχνίδια και ρούχα για να τα προσφέρουν στον Νίκο, τον Βασίλη, την Αλεξάνδρα, την Ελισάβετ, τον Χρήστο και τα «αδέλφια» τους.

Γιατί αδέλφια νιώθουν όλα μεταξύ τους.  Μόλις οι μικροί μαθητές του Λύρειου αντικρίζουν τους επισκέπτες, πέφτουν στην αγκαλιά τους τρέχοντας κι όλοι μαζί γίνονται μια παρέα. Τραγουδούν, παίζουν, γελούν… Μια μαθήτρια της Ραφήνας δεν αντέχει και ξεσπά σε κλάματα πέφτοντας στην αγκαλιά της φίλης της.

Ξέρει ότι πίσω από αυτά τα παιδιά κρύβεται μια τραγική ιστορία. Οτι σε αυτά τα παιδιά η μοίρα στάθηκε σκληρή… Ρωτάμε την αδελφή Δωροθέα για την ιστορία τους. Οι απαντήσεις της πλημμυρίζουν και τα δικά μας μάτια με δάκρυα… «Πριν από λίγες ημέρες έφτασαν εδώ τρία μικρά αγόρια.

Το μεγαλύτερο εννέα ετών και το μικρότερο μόλις δύο. Οι γονείς τους σκοτώθηκαν σε τροχαίο δυστύχημα και η ηλικιωμένη γιαγιά δεν μπορούσε να τα φροντίσει.  Πλέον το ένα φροντίζει το άλλο. Τα μικρά δείχνουν να μην καταλαβαίνουν το κακό που τα βρήκε, το μεγαλύτερο όμως το νιώθει. Προσπαθούμε να του απαλύνουμε την πληγή. Τι να σας πρωτοπώ…

Πέντε κορίτσια, πέντε αδελφές, εγκαταλείφθηκαν εδώ από τους γονείς τους. Η μικρότερη 17 ημερών, η μεγαλύτερη 10 ετών…» Ρωτάμε για έναν ξανθό άγγελο με πράσινα μάτια, που μας κοιτάζει κρυφά. «Είναι η 5χρονη Ελισάβετ. Ηταν μόλις μερικών ημερών όταν την πήραμε. Βρίσκεται εδώ με τη μεγάλη της αδελφή, την Αλεξάνδρα. Ολα τα παιδιά μας είναι ταλαιπωρημένα από τη ζωή.

Βρίσκονται εδώ με εισαγγελική εντολή. Τα περισσότερα δεν έχουν γονείς, ενώ αυτά που έχουν τους βλέπουν σπάνια, έως και καθόλου». Μια παιδική φωνή διακόπτει τη σκέψη μου. Είναι ο Νίκος, ένα από τα τρία αδέλφια που έχασαν σε τροχαίο τους γονείς τους.

«Κυρία, κυρία, εσείς έχετε παιδί;» με ρωτάει. «Ναι, ένα αγοράκι λίγο μικρότερο από εσένα» του απαντώ και με αφοπλιστικό χαμόγελο μού λέει: «Αμα δεν του φέρει δώρο ο Αϊ-Βασίλης, πείτε του να μη στενοχωριέται. Θα του φέρουν τα σχολεία»! Η αδελφή Δωροθέα χαμογελά και μου λέει σιγά: «Τα παιδιά μας, όταν βλέπουν μαθητές να τους επισκέπτονται, χαίρονται τόσο πολύ…

Είναι σαν να παίρνουν ζωή». Η ζωή στο Λύρειο Στο Λύρειο Παιδικό Ιδρυμα οι μοναχές καλλιεργούν τα δικά τους λαχανικά, τα παιδιά διδάσκονται από εθελοντές δασκάλους, ενώ ένας ψυχολόγος έρχεται σε τακτική βάση, ώστε οι έφηβοι να μπορούν να συζητούν θέματα που δεν μπορούν να θιγούν με τις μοναχές «μητέρες» τους.  Είναι ένα από τα μακροβιότερα ιδρύματα για εγκαταλειμμένα παιδιά στη χώρα και τα προστατεύει μέχρι την ενηλικίωση, την πλήρη επιμόρφωση και την οικογενειακή αποκατάστασή τους. Τον Ιούλιο του 1995 η μεγάλη πυρκαγιά που κατέκαψε το δάσος της Πεντέλης κατέστρεψε μέσα σε τρεις εφιαλτικές ημέρες σχεδόν το σύνολο των εγκαταστάσεων του ιδρύματος.
 
Πλήθος κόσμου κινητοποιήθηκε άμεσα, έδωσε απλόχερα τη βοήθειά του, συγκέντρωσε χρήματα, τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης και υποστήριξε με κάθε τρόπο ολόψυχα το ίδρυμα. Δέκα χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 2005, το ίδρυμα κινδύνεψε και πάλι από τον εφιάλτη της πυρκαγιάς, αλλά διασώθηκε ευτυχώς με μικρές ζημιές. Το Λύρειο παρέχει στα παιδιά του πλήρη εκπαίδευση όλων των βαθμίδων.

Στις εγκαταστάσεις του λειτουργούν νηπιαγωγείο με ειδικευμένη νηπιαγωγό και τριθέσιο δημοτικό σχολείο που το διευθύνει η ηγουμένη – εκπαιδευτικός. Και τα υπόκεινται στην εποπτεία και τον έλεγχο του υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. 

Στη συνέχεια τα παιδιά φοιτούν σε γυμνάσια και λύκεια γειτονικών περιοχών. Καθηγητές, από τους οποίους πολλοί εθελοντές, διδάσκουν στα παιδιά ξένες γλώσσες, μουσικά όργανα, βυζαντινή μουσική, ρυθμική γυμναστική, ζωγραφική και κάνουν ενισχυτικά μαθήματα. Επιπλέον τα παιδιά του λυκείου παρακολουθούν μαθήματα σε φροντιστήρια της ευρύτερης περιοχής.

Οι μοναχές βοηθούν τα παιδιά στη μελέτη τους, τα επιβλέπουν στα παιχνίδια τους, τα υποστηρίζουν στα ατομικά τους προβλήματα, τα μεταφέρουν στο σχολείο, τα συνοδεύουν στη θάλασσα, στις εκδρομές, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, σε διαλέξεις, σε κατασκηνώσεις, σε παρελάσεις και σε λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις. 

Για την καθημερινή ψυχαγωγία των παιδιών το ίδρυμα διαθέτει παιδική χαρά, επιτραπέζια, ψυχαγωγικά, παιδαγωγικά και λοιπά παιχνίδια, βιβλία, περιοδικά, τηλεόραση, video, DVD player και μουσικά όργανα, τα οποία έχουν προσφέρει δωρητές. Μάλιστα η ηγουμένη Μαρία διδάσκει στα παιδιά πιάνο.

«Διδάσκω εδώ τα τελευταία δύο χρόνια και η εμπειρία δεν περιγράφεται με λόγια. Πρέπει πρώτα να σταθείς δίπλα τους σαν γονιός, σαν φίλος, σαν ψυχολόγος και έπειτα σαν δάσκαλος» μας λέει η δασκάλα του δημοτικού σχολείου Εύα Παντάζου. «Το κάθε παιδί κουβαλάει στις πλάτες του μια τραγική ιστορία που θα λύγιζε τον καθένα μας.  Κι όμως, εδώ με τη δουλειά που γίνεται αυτά τα παιδιά εξακολουθούν και χαμογελούν».

Δίπλα της, ο δεύτερος δάσκαλος του σχολείου, ο κ. Γιώργος, συνταξιούχος εκπαιδευτικός, συμπληρώνει με συγκίνηση: «Διδάσκω εθελοντικά τα παιδιά εδώ και πέντε χρόνια. Και θέλω να πω ότι πήρα πολλά από αυτά τα παιδιά, που είναι γεμάτα χαρίσματα». Τα παιδιά μπορούν να παραμείνουν στο Λύρειο και μετά την ενηλικίωσή τους, τα αγόρια ακόμη και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας, ενώ η φροντίδα των μοναχών φτάνει ακόμα μέχρι και στην οικογενειακή τους αποκατάσταση. Μέριμνά τους είναι να καλοπαντρευτούν τα παιδιά, όπως θα επιθυμούσε κάθε γονιός. 

«Το Λύρειο παρέχει στα παιδιά που παντρεύονται έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές, ιματισμό μέχρι και το ενοίκιο των πρώτων μηνών. Εως σήμερα έχουν τελεστεί περισσότεροι από 40 γάμοι παιδιών του ιδρύματος, τα οποία δημιούργησαν οικογένειες που διατηρούν με το ίδρυμα άριστους δεσμούς» λέει με υπερηφάνεια η μοναχή Δωροθέα.

Τέσσερα ζεστά σπίτια Στο χωριό λειτουργούν τέσσερα σπίτια. Σε κάθε σπίτι μία μοναχή, σαν μάνα, φροντίζει μια ομάδα παιδιών διάφορων ηλικιών, που μένουν μαζί της -σαν οικογένεια- με χριστιανικές αρχές, με ξεχωριστή κουζίνα, ακριβώς σαν να ζούσαν με τους γονείς τους στο σπίτι τους. Ενα άλλο σπίτι στεγάζει αποκλειστικά τα αγόρια από τη στιγμή που μπαίνουν στην εφηβεία. «Υπάρχει σχεδιασμός για την κατασκευή τουλάχιστον πέντε σπιτιών ακόμη για να περιοριστούν τα παιδιά κάθε οικογένειας στα επτά με οκτώ. Μερικά τέτοια σπίτια θα συγκροτήσουν μια γειτονιά και οι γειτονιές ένα χωριό, με τις πλατείες του, το πάρκο του, τα γήπεδά του, το αναρρωτήριο και το σχολείο του.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες τα παιδιά μας θα μπορέσουν να ζήσουν ανθρώπινα. »Δυστυχώς, οι οικονομικές δυνατότητες του ιδρύματος δεν επιτρέπουν την κατασκευή άλλων σπιτιών, οπότε η ανέγερση νέων επαφίεται σε δωρεές, όπως πρόσφατα συνέβη με φιλάνθρωπη κυρία που ανέλαβε το κόστος κατασκευής ενός νέου σπιτιού» εξηγεί η μοναχή Δωροθέα προσθέτοντας ότι το ίδρυμα έχει ξεκινήσει με τη βοήθεια των δωρητών του την κατασκευή κτιρίου βιβλιοθήκης, με αίθουσες διαλέξεων και εκδηλώσεων, καθώς και εργαστήρια, αλλά και φροντιστήριο εκμάθησης ξένων γλωσσών. Οι ανάγκες του ιδρύματος συνέχεια πολλαπλασιάζονται.

Το Λύρειο έχει ανάγκη από τα πάντα. Τρόφιμα, παπούτσια, ρούχα, κουβέρτες… Λόγω και του υψομέτρου στο οποίο ζουν τα παιδιά, υπάρχει επιτακτική ανάγκη για προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης -δέκα τόνοι σε μηνιαία βάση- με κόστος δυσβάστακτο, όπως εξηγεί η μοναχή Δωροθέα:

«Είναι συγκλονιστική η βοήθεια του κόσμου.  Προσφέρουν τρόφιμα, ρούχα, πρακτική βοήθεια, γυναίκες έρχονται και μαγειρεύουν. Αυτή τη βοήθεια όλων χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε το έργο μας: να βοηθάμε παιδιά που έχουν πραγματική ανάγκη». Η 5χρονη Ελισσάβετ αρπάζοντας με χαρά το παραμύθι που της έφεραν απομονώνεται για να το ξεφυλλίσει. Όταν έφτασε στο Ιδρυμα ήταν νεογέννητο μερικών ημερών.

ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ – Φωτ.: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΛΦΟΜΗΤΣΟΣ

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Δημιουργίες με Βότσαλα : " Το χωριό μου "


Την  ώρα  της  προσευχής

 Την  προηγούμενη  Κυριακή , ολοκληρώσαμε  την ενότητα  " Δημιουργίες  με  Βότσαλα " 
με  την  χειροτεχνία  αυτή , που  είχε  θέμα "  Το  χωριό  μου " 
Τα  παιδιά  , με  πηλό  ,  την  προηγούμενη  φορά ,  έφτιαξαν  σπιτάκια   , και   αυτή  την  Κυριακή  τα  έβαψαν  με  νερομπογιές, όπως  έβαψαν  και  τα  βότσαλα  τους .
Στη  συνέχεια  , τα  κόλλησαν  με  κρυσταλιζέ  ξυλόκολλα  και  τα  πήραν  στο  σπίτι  τους, χαρούμενα  και  ικανοποιημένα  με  το  αποτέλεσμα ! 






Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Ενότητα Χειροτεχνία με βότσαλα - Νο 2


Η  συγκεκριμένη  χειροτεχνία  πραγματοποιήθηκε  την  προηγούμενη  Κυριακή 
αλλά  η  φωτογραφική  μηχανή  δεν  βοήθησε  στην  αποτύπωση  των  εικόνων  , γιαυτό  και  η  καθυστέρηση  στην ανάρτηση  μας .

Η  ενότητα  Χειροτεχνία  με  Βότσαλα  , συνεχίζεται  , αυτή 
τη  φορά  με  την  σύνθεση  ενός  λουλουδιού  
πάνω  σε  ένα  βότσαλο . 
Η  διαδικασία  που  τα  παιδιά  ακολούθησαν ήταν  να  πάρουν  αρχικά  ένα  βότσαλο  , αλλά 
και  μικρές  πετρούλες  , και  να  διαμορφώσουν  ένα  λουλούδι  , βάφοντας  το  με  βερνίκι  νυχιών  σε  διάφορα  χρώματα  .

Οι  πετρούλες  κολλήθηκαν  με  την  αγαπημένη μας  ξυλόκολλα  κρυσταλιζέ.
 
 
 Το  αποτέλεσμα  είναι  αυτό  που  βλέπετε  στις  φωτογραφίες .







Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Ψηφιδωτός Σταυρός πάνω σε βότσαλο


Όπως  ανακοινώσαμε   και   σε  πρηγούμενη   ανάρτηση  μας  , ξεκίνησε  το Κατηχητικό  για   τα  παιδιά  του  χωριού  μας   σήμερα , και  ακολούθως  μετά  οι  Χειροτεχνίες.
Η  χειροτεχνία  που  πραγματοποιήσαμε  σήμερα , με  τη  Χάρη  του  Θεού  ήταν  ένας  ψηφιδωτός  Σταυρός  πάνω σε  βότσαλο .

Τα  υλικά  που  χρησιμοποιήθηκαν  ήταν τα εξής : 

- Ατλακόλ  κρυσταλιζέ 
- Διακοσμητικά  πετραδάκια   διαφόρων  χρωμάτων 
Βότσαλα

Τα  παιδιά  πάνω  σε   ένα  βότσαλο , όπου  είχε  
σχεδιαστεί  ένας  Σταυρός .
άπλωσαν  την κρυσταλιζέ  κόλλα 
και  αμέσως  μετά   πετραδάκια  διακοσμητικά .

Η  ενότητα  που  θα  ασχοληθούμε  και  το επόμενο  διάστημα  
θα  έχει  να  κάνει  " Δημιουργίες  με  βότσαλα " 

Και  τω  Θεώ  Δόξα !
  






Ανακοίνωση : Έναρξη Κατηχητικού Σχολείου - Τμήματος Χειροτεχνίας στο Όθος Καρπάθου

 

Σήμερα  3  Νοεμβρίου  του  2013  , ξεκινάει   το  Κατηχητικό  Σχολείο  και  το  Τμήμα  Χειροτεχνίας  στο  χωριό  μας  , το  Όθος  Καρπάθου .
Συγκεκριμένα  στις  4- 5   θα  πραγματοποιηθεί  το  Κατηχητικό  και  ακολούθως   5- 6  , το  Τμήμα  Χειροτεχνίας .


Σας  ευχαριστούμε



Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Κατήχηση , κάτι περισσότερο από μάθημα . Ι. Ζαμπελη


Προσευχή στο φύλακα Άγγελο μας



Αγιε Αγγελε, ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής και ταλαιπώρου μου ζωής, μη εγκαταλίπης με τον αμαρτωλόν, μηδέ αποστής απ'εμού δια την ακρασίαν μου. Μη δώης χώραν τω πονηρώ δαιμόνι κατακυριεύσαι μου τη καταδυναστεία του θνητού τούτου σώματος. Κράτησον της αθλίας και παρειμένης χειρός μου, και οδήγησόν με εις οδόν σωτηρίας. Ναι, Αγιε Αγγελε του Θεού, ο φύλαξ και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, πάντα μοι συγχώρησον, όσα σοι έθλιψα πάσας τα ημέρας της ζωής μου, και ει τι ήμαρτον την σήμερον ημέραν. Σκέπασόν με εν τη παρούση νυκτί και διαφύλαξόν με από πάσης επηρείας του αντικειμένου, ίνα μη εν τινι αμαρτήματι παροργίσω τον Θεόν. Και πρέσβευε υπέρ εμού προς τον Κύριον, του επιστηρίξαι με εν τω φόβω Αυτού, και άξιον αναδείξαι με δούλον της Αυτού αγαθότητος. αμήν.



Μετάφραση  

Άγιε Άγγελε, εσύ που είσαι φύλακας (προστάτης) της άθλιας ψυχής μου και της ταλαίπωρης ζωής μου, μη με εγκαταλείψεις τον αμαρτωλό, ούτε να απομακρυνθείς από κοντά μου, εξαιτίας της χαυνότητάς μου (πνευματικής αμέλειας).

Μην επιτρέψεις στον πονηρό δαίμονα να κυριαρχήσει πάνω μουκατατυραννώντας αυτό το θνητό μου σώμα. Κράτησε το ταλαίπωρο και κι εξαντλημένο χέρι μου καιοδήγησέ με στο δρόμο της σωτηρίας.

Ναι, άγιε άγγελε του Θεού,εσύ πού είσαι φύλακας και σκεπαστής της αθλίας μου ψυχής και του σώματος, συγχώρεσέ με για όλα εκείνα με τα οποία σε λύπησα όλες τις ημέρες της ζωής μου, και για όσα αμάρτησα την σημερινή ημέρα.

Σκέπασέ με κι αυτή τη νύχτα και διαφύλαξέ με από κάθε επήρειατου αντίπαλου διαβόλου, για να μη λυπήσω το Θεό με κάποιο αμάρτημα.

Και συνάμα να μεσιτεύεις για χάρη μου προς τον Κύριο, να με στηρίξει στο σεβασμό απέναντί Του και να με κάνει άξιο υπήκοο της αγαθότητάς Του. Αμήν.





Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

20 χρόνια σε βράχο: Ο μοναχός που πλησίασε τον Θεό


  20 χρόνια σε βράχο: Ο μοναχός που πλησίασε τον Θεό (Απίστευτη φωτoγραφία)
 
Από  την  Ιστοσελίδα  Briefingnews.gr
 
Μόνος στην κορυφή ενός βράχου ζει εδώ και 20 χρόνια ένας μοναχός στη Γεωργία. "Είμαι στη σιωπή για να αισθανθώ την παρουσία του Θεού" δήλωσε.
Ένας μοναχός της Γεωργίας αποφάσισε να απομονωθεί από τον κόσμο και να ζήσει στην κορυφή ενός βράχου. Ο Maxime Kavtaradze, είναι 59 ετών και έχει ανοικοδομήσει ένα μοναστήρι σε μια απομακρυσμένη περιοχή της χώρας.

Το Katskhi, είναι τόσο δύσβατη περιοχή, που όταν θέλει να φύγει από αυτό, χρειάζεται να κατέβει μια σκάλα 40 μέτρων.

Οι προμήθειες έρχονται δυο φορές την εβδομάδα από προσκυνητές του μοναστηριού.

"Είμαι εδώ στη σιωπή για να μπορώ να αισθανθώ την παρουσία του θεού".

Οι υπέροχες φωτογραφίες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και δημοσιεύονται στη Βρετανική Daily Mail, είναι τραβηγμένες από τον Amos Chapple, ο οποίος πέρασε τέσσερις μέρες με τον μοναχό.

Όταν αποφάσισε να κατοικίσει στο μοναστήρι ο Maxime, επειδή δεν υπήρχε κρεβάτι, βολεύτηκε για κάποιες μέρες σε ένα παλιό ψυγείο που ήταν στη μονή.

Ο Maxime έλαβε τους μοναστηριακούς όρκους το 1993 και από τότε ανέβηκε στην κορυφή του μοναστηριού για να ξεκινήσει την νέα του ζωή.