Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Bazaar στο Όθος Καρπάθου : Ήμασταν και εμείς εκεί!





Αγαπητοί φίλοι  μετά  από καιρό  επανερχόμαστε  με  νέα  και  φωτογραφίες,  από  το  bazaar  που πραγματοποιήθηκε  στο  χωριό  μας , το  Όθος  Καρπάθου,  την  περασμένη  Κυριακή  9  Δεκέμβρη ,   με  αφορμή  τον ερχομό των Χριστουγέννων .
Κάθε χρόνο,  τοπικός σύλλογος  διοργανώνει   αρχές του Δεκέμβρη ,  το "Πρωϊνό  του Αη Βασίλη " 
 , στο οποίο  προσφέρεται  σε  παιδιά  και μεγάλους  κάθε ηλικίας ,  ένα πρωϊνό  γεύμα  , με πορτοκαλάδα , τσάι ή καφέ .(Φωτ.4 -5)
Παράλληλα , δίνεται  η ευκαιρεία  να  αγοράσουν  διάφορα  χριστουγεννιάτικα  είδη  από  διάφορους πάγκους  όμορφα στημένους και  στολισμένους ( φωτ. 2 -3) , να συμμετέχουν  σε κληρώσεις  δώρων,  κλπ  
Φέτος  τα   μεγάλα  δώρα που κληρώθηκαν ήταν ένα  Χριστουγεννιάτικο  δέντρο με τα στολίδια  του,  ένας  μεγάλος διακοσμητικός Άγιος Βασίλης  και  ένας Χιονάνθρωπος,  αλλά  και  άλλα  μικρότερα  είδη .(φωτ.1)
Όπως σας είπαμε  και  σε προηγούμενη  ανάρτηση , ο σύλλογος αυτός  μας έκανε την τιμή  να μας ζητήσει  να συμμετάσχουμε  σαν  Τμήμα  Χειροτεχνίας  του Κατηχητικού μας  Σχολείου , με  χειροποίητα  χριστουγεννιάτικα   αντικείμενα  των παιδιών .
Έτσι κι έγινε !  Ήμασταν εκεί  , παρουσιάζοντας  τα  είδη μας με περισσή χαρά , που  ακτινοβολεί, όπως θα δείτε  και εσείς   -στα πρόσωπα των παιδιών μας.

Μερικά  από  τα  αντικείμενα  που εκθέσαμε  τα έχουμε  παρουσιάσει  και  εδώ.  
Θήκη  για  κεράκι  ρεσώ ,  χριστουγεννιάτικες μπάλες - κορνίζες,  μαγνήτες  με  αφρώδες  πλαστικό με χριστουγεννιάτικα  θέματα , κορνίζες   ξύλινες  με  διακοσμητικές πέτρες , διακοσμητικό  πόρτας με αφρώδες  πλαστικό,  εκκλησάκια  -σημειωματάρια,  εικόνες της γέννησης  διακοσμημένες με γκλίτερ  , βότσαλα -  ψηφιδωτό  με  τα αρχικά  ΑΩ , ξύλινα  μαγνητάκια  "Ο Χριστός  με τα παιδιά " , ξύλινα  αγιοβασιλάκια  και άλλα  στολίδια  για το δέντρο   με γλωσσοπίεστρα  κ'α 

Τα  έσοδα  από  την πώληση  αυτών των αντικειμένων  δόθηκαν  , ως   ελάχιστη  ένδειξη αγάπης  και  συμπαράστασης ,   από  τα  παιδάκια  του  Τμήματος Χειροτεχνίας  του Κατηχητικού μας Σχολείου  , στο Χ"κυριάκειο  Ίδρυμα  Παιδικής  Προστασίας .

Και  του χρόνου!  


Φωτ. 1

Φωτ. 2

Φωτ. 3

Φωτ.4

Φωτ. 5





Αναμνηστική  φωτογραφία  με  τον  εφημέριο  μας π . Μιλτιάδη Μίτσελ 

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Εκδόσεις Χρυσοπηγή : " Γίνε συνεργάτης της Ιεραποστολής μας .Μάθε με ποιον τρόπο."


  
Από το καλοκαίρι του 2012 μία ακόμα  φλόγα της ιεραποστολής άναψε .Αυτή τη φορά στο Μπουσούγκιου της Ουγκάντας, που  με τη Χάρη του Θεού σκοπεύουμε να χτίσουμε Ιερό Ναό στο όνομα της Παναγίας της Χρυσοπηγής -Σχολεία (Δημοτικό και Γυμνάσιο) και ιατρείο.
Αν λοιπόν στην καρδιά σου μιλά ο λόγος του Χριστού που μας ζητά να τον κηρύξουμε σε όλα τα έθνη,
Αν θέλεις να βοηθήσεις την Ορθόδοξη Ιεραποστολή μας στο Μπουσούγκιου της Ουγκάντας:
Γίνε συνεργάτης  μας και να γνωρίζεις πως μπορείς να κάνεις πολλά.
Τι μπορείς να κάνεις;
Πρώτα απ όλα πολύ προσευχή ο Θεός να βοηθήσει και να ενισχύσει το έργο που διακονούμε

Ακόμη:
 - Μπορείς να διαθέσεις ή να συγκεντρώσεις βιβλία Χριστιανικού περιεχομένου σε καλή κατάσταση , όχι πάντως καινούργια ,τα οποία μαζεύουμε στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής και τα  διαθέτουμε στη φιλανθρωπική μας Δωροέκθεση «από καρδιάς» έναντι 1 ευρώ.
- Χρειαζόμαστε εικόνες για τους Ναούς.
- Ιερά Σκεύη σε καλή κατάσταση.
- Εικονάκια μικρά, και καραμέλλες για τα παιδιά αλλά και τους μεγάλους.Οι καραμμέλες είναι πάντα καλοδεχούμενες στην Αφρική.
- Δημιούργησε ερχόχειρα (σελιδοδείκτες,πέτρες ζωγραφιστές,μικρές ζωγραφιές και ότι ακόμα φανταστείς ) που να θυμίζουν ή να παραπέμπουν στην Αφρική.Αυτά θα διατεθούν για την Ιεραποστολή μας στο «από καρδιάς».
- Μάζεψε Ιερατικά υφάσματα που μπορείς να βρείς ακόμη και ρετάλια, τα οποία το μικρό μας εργαστήρι ιεροραπτικής θα αξιοποιήσει για τις ανάγκες της ιεραποστολής μας, φτιάχνοντας  καλλύματα και Ιερατικές στολές.
- Αν μπορείς δημιούργησε καλύμματα με αυτά τα υφάσματα -Αγίων Ποτηρίων-προσκυνηταρίων ακόμη και μάκτρα (τα κόκκινα υφάσματα που χρησιμοποιούνται  στη Θεία Κοινωνία)
Aκόμη
- Στείλε μας  από καθαρό κερί, μικρά κεριά ,τα οποία τα πλέκουμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο και τα διαθέτουμε στη γωνιά της Ιεραποστολής, έναντι 1 ευρώ.
- Δημιούργησε μικρή ομάδα που να ενεργοποιείται στο χώρο της φιλανθρωπίας και της Ιεραποστολής.
- Μίλησε σε άλλους ανθρώπους για την προσπάθεια που γίνεται και κάνε κοινωνούς της Αγάπης  και της Ιεραποστολής και άλλους αδελφούς μας..
- Στείλε μας τις ιδέες σου για δραστηριότητες ή εκδηλώσεις που μπορούμε να πραγματοποιήσουμε για την Ιεραποστολή στην ηλεκτρονική διεύθυνση

Για την αποστολή των κατασκευών και τη χρηματική βοήθεια:
Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής τ .θ.49-19014 Καπανδρίτι
Ακόμη στην κατάθεση του Λογαριασμού του ιερέως της Ιεραποστολής.
NYOMBI GEORGE
Λογαριασμός για Ελλάδα  GR.5505400510000411788011018
1) Καταθέσεις σε καταστήματα PROBANK
2) Καταθέσεις σε καταστήματα άλλων Τραπεζών μέσω εμβασμάτων.
Γίνε συνεργάτης της Ιεραποστολής μας.Την φλόγα που άναψε,μην αφήσεις να σβήσει...

Πηγή: Εκδόσεις Χρυσοπηγή

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης (1912-2006)



 


 Ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης, ο πνευματικός της ιεράς Μονής Παναγίας της Γαυριώτισσας του Δαδίου, αποτελεί μια αγιασμένη ιερατική μορφή, που κράτησε από τη θέση της διακονίας του αναμμένη τη δάδα της πνευματικής ζωής και φώτισε τα πέρατα του κόσμου.
Ο Ιερομόναχος Αμβρόσιος Λάζαρης γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1912 στα Λαζαράτα Λευκάδος και ανήκε σε πολύτεκνη οικογένεια πέντε τέκνων. Το κοσμικό του όνομα ήταν Σπυρίδων. Ο πατέρας του υπηρέτησε για χρόνια στους Βαλκανικούς πολέμους με ξεχωριστό θάρρος και τόλμη. Αργότερα υπηρέτησε ως γραμματοδιδάσκαλος στη Λευκάδα και μαρτυρίες αναφέρουν ότι ήταν πολύ αυστηρός και αυταρχικός. Αντίθετα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες η μητέρα του ήταν πολύ ήπιος και ήρεμος άνθρωπος και ο Γέροντας της είχε αδυναμία. Ο Γέροντας Αμβρόσιος έκρυβε, όχι τυχαίως, μέσα στο γιγαντώδες σώμα του μια λεπτή παιδική ψυχή φλεγόμενη από θείο έρωτα.
Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν δύσκολες στο χωριό και η πείνα θέριζε όλες τις οικογένειες, με αποτέλεσμα ο Γέροντας στην παιδική του ηλικία να στερηθεί πολλά. Αναγκάστηκε πολύ νωρίς να σταματήσει το σχολείο, προκειμένου να βοηθήσει την οικογένεια, εργαζόμενος ως εργάτης σε κτήματα των συγχωριανών του. Γράμματα δεν έμαθε πολλά, όμως χάρη στη μητέρα του είχε καλή επαφή με τον Χριστό και την Εκκλησία. Από πολύ νωρίς εξέφραζε την πίστη του στον πνευματικό κόσμο, επισκεπτόμενος τους ναούς και απομακρυσμένα εξωκκλήσια.
Οι κουβέντες εύστοχες και συχνά αυστηρές με ύφος έντονο που όμως έκρυβε τις μεγάλες ευαισθησίες και την ασίγαστη λαχτάρα του να μην χάσουν οι άνθρωποι την ψυχή τους. Με πηγαίο χιούμορ και βλέμμα που ακτινογραφούσε. Ένας χαρακτήρας τόσο ιδιαίτερος, με πίστη ακλόνητη και αδιατάραχτη προς τον Χριστό, την Παναγία και τις άγιες πνευματικές οντότητες. Μάλιστα, επειδή είχε ωραίο παράστημα επιλέχθηκε στους ευζώνους στο στρατό. Το βλέμμα του ήταν πάντα καθάριο και αγνό. Την ομορφιά του, τη δύναμη και τα νιάτα του προσέφερε με προθυμία στο Χριστό, καθώς αυτό που τον ενδιέφερε ήταν ο πλούτος της ψυχής και τις πίστης στο Θείο Λόγο.
Αμέσως μετά το στρατό πήγε στο Άγιο Όρος. Με το που έμεινε στο Μοναστήρι έπαψε να έχει επαφές με την οικογένειά του. Εκείνοι τον επισκέπτονταν και εκείνος τους εξεδήλωνε την αγάπη του, όπως για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη και τους βοηθούσε μέσα από τις προσευχές του. Τα υλικά αγαθά και το παρελθόν του τον άφηναν αδιάφορο. Για εκείνον αλλού βρισκόταν ο πλούτος, η κατοικία και η αληθινή ευτυχία.
Βγήκε από το Άγιο Όρος, με προτροπή του αγαπημένου του φίλου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, πήγε στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Γαυριώτισσας στο Δαδί. Στα χρόνια της ιταλογερμανικής Κατοχής, ηγούμενος της Μονής από τον Οκτώβριο του 1940 και για 2,5 χρόνια υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκος (με το ψευδώνυμο Ανυπόμονος κατά την περίοδο της Αντίστασης), μετέπειτα ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος από το 1950 και μετά, με μεγάλο πνευματικό, κοινωνικό και πολιτιστικό έργο. Η ηγουμένη τότε της Μονής, Γερόντισσα Παρθενία, είχε ζητήσει από τον Γέροντα Πορφύριο, που πολύ εκτιμούσε, κάποιον καλό Πνευματικό και εκείνος πρότεινε τον Γέροντα Αμβρόσιο.
Ο τότε Μητροπολίτης Φθιώτιδος Αμβρόσιος τον χειροτόνησε πρώτα ιεροδιάκονο μετονομάζοντας τον Σπυρίδωνα σε Αμβρόσιο και λίγες ημέρες αργότερα εκάρη πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα του έδωσε την ευλογία για «το της πνευματικής αξίας λειτούργημα» (του Πνευματικού). Όμως, επειδή η Μονή Δαδίου ήταν πολύ φτωχή και δύσκολα τα χρόνια πήγε ως εφημέριος σε διάφορους ναούς, ενισχύοντας οικονομικά τη Μονή. Στην Ιερά Μονή Δαδίου ο Γέροντας από το 1954 ήταν ο Πνευματικός και εκεί έζησε, προσευχήθηκε, βοήθησε την Γερόντισσα να ανακατασκευάσει το Μοναστήρι, στήριξε πλήθος ανθρώπων στις ποικίλες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν. Φανερώθηκε από τον Θεό στον κόσμο κυρίως τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του.
Η περιφρόνηση των υλικών αγαθών, οι αγώνες του κατά της ψυχολέθρου αμαρτίας, η αγάπη του για τους πονεμένους ανθρώπους και η αφοσίωσή του στα Μοναχικά ιδεώδη τον κατέστησαν έσοπτρο του Αγίου Πνεύματος «ακτινοβόλους αστραπάς εισδεχόμενον».
Στο πρόσωπό του συγκεντρώνονται πολλά χαρίσματα και αρετές, που οδήγησαν πλήθος ψυχών απλανώς προς τον Κύριο. Ο χαρακτήρας του συνδύαζε την αδιατάρακτη πίστη του προς τον Χριστό, την Παναγία Μητέρα του και τις Άγιες πνευματικές Οντότητες, τις οποίες έπλασε ο Θεός, αλλά και την αγάπη του προς τους ανθρώπους. Διαρκώς εφάρμοζε τη μετάνοια ως τον μόνο και σίγουρο δρόμο που οδηγεί στον Παράδεισο και αγαλλιάζει τις πονεμένες ψυχές.
Ο Γέροντας είχε αποκτήσει το χάρισμα της νοεράς προσευχής, της ευχής του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), η οποία έβγαινε από μέσα του αβίαστα, καρδιακά. Ο ίδιος είχε πει κάποτε ότι είχε ωφεληθεί πολύ από τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, καθώς και από τον Σοφρώνιο του Έσσεξ.
Είχε το χάρισμα της θεωρίας, της αγάπης, της σοφίας, το προορατικό και διορατικό χάρισμα, καθώς και το χάρισμα να μιλάς στην ψυχή των ανθρώπων. Οι νουθεσίες του, οι ομιλίες του πάνω σε διάφορα θέματα ήταν πάρα πολλές. Συχνά έλεγε: Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, ο οποίος ήρθε στη Γη για να πιάσει τον άνθρωπο από τα χέρια και να τον ανεβάσει στον ουρανό. Κανένας άλλος τρόπος δεν θα μπορούσε να υπάρξει που να απαλλάξει τον άνθρωπο από την ενοχή και την καταδίκη μετά την πτώση των πρωτοπλάστων. Κι εμείς οι απόγονοι αυτών φέραμε τα ιδιώματα του γήινου ανθρώπου, φέραμε τις αδυναμίες και όλα τα παρεπόμενα που ακολουθούν τον σύγχρονο άνθρωπο στην παρούσα ζωή του».
«Βλέπουμε πόσο υποφέρουν οι άνθρωποι σήμερα, γι' αυτό και με την ταπεινή μας αδυναμία να λέμε πολλές φορές την ημέρα «Δέσποινα Παναγία μας έλα και σώσε μας γιατί χανόμαστε. Έλα, Εσύ είσαι η δύναμη η θεϊκή» και βλέπουμε ότι η Παναγία όταν με την καρδιά μας, με την ψυχή μας, με ειλικρίνεια στην καρδιά και με πίστη σταθερή πούμε και επικαλεστούμε το όνομά Της το Άγιο, τότε η Παναγία μας δε θα μας εγκαταλείψει, μέχρι τέλους θα βρίσκεται εδώ μέσα, σ' αυτόν τον ταλαίπωρο κόσμο της εποχής».
Είναι κατάδηλο ότι ήταν συνδεδεμένος με τον Κύριο του σύμπαντος, ο Οποίος τον χρησιμοποιούσε ως αγγελιαφόρο και ως δίαυλο, προκειμένου να μεταφέρει στους άλλους ανθρώπους το θέλημά Του, το μήνυμά Του, το σχέδιό Του. Επομένως ο πιστός, που είχε ανάγκη από τη βοήθεια του Θεού, μπορούσε να την δέχεται μέσα από αυτόν τον επίγειο Άγγελό Του, όπως και μέσα από άλλους «ασυρματιστές του Θεού», ήτοι τους Γέροντες Παϊσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο Τσαλίκη. Αγαπημένος του φίλος ήταν ο Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
Ήταν άνθρωπος της προσευχής, της μετανοίας. Για την εξομολόγηση τόνιζε ότι είναι το μυστήριο της φιλανθρωπίας του Θεού και ότι πρέπει να εξομολογούμαστε στον πνευματικό τα πάντα. Έλεγε μάλιστα ότι η ελευθερία που παίρνουμε από το Άγιο Πνεύμα, όταν φανερώνουμε τους λογισμούς μας, είναι τεράστια. Με τον Γέροντα Πορφύριο είχε κοινά τα χαρίσματα της ταπείνωσης, της μετάνοιας και της αγάπης. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι μετά την κοίμηση του Γέροντος Πορφυρίου την 2 Δεκεμβρίου 1991, ο Γέρων Αμβρόσιος κοιμήθηκε λίγα χρόνια αργότερα την ίδια όμως ημερομηνία, την 2 Δεκεμβρίου 2006. Είναι φανερό ότι ο Θεός οικονόμησε να φύγουν την ίδια μέρα.
Όμως και με την Γερόντισσα Παρθενία παρουσίαζε κοινά χαρίσματα, που δεν είναι άλλα από το γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα, την καλοσύνη, την ειρήνη και την προσευχή.
Η ενοίκηση του Παναγίου Πνεύματος στην ύπαρξή του τον κατέστησε οντότητα πολλών προσωπικών θαυμάτων και δέκτη θείων φωτοφανειών. Αυτή η ακτινοβολία που εξέπεμπε είλκυσε ως μαγνήτης πολλούς ανθρώπους κοντά του. Επί πολλές δεκαετίες η αγιασμένη Μάνδρα της Παναγίας στις πλαγιές του Παρνασσού είχε καταστεί ζωοδόχος πηγή για τους «πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην».
Ήταν τόσο αγαπητός που τον επισκέπτονταν καθημερινά πλήθη ανθρώπων, κοσμικών και λαϊκών. Χαρακτηριστική ήταν η αγάπη, η τιμή και η ευλάβεια που έδειχνε προς τους Αγίους. Γι' αυτό και εδέχθη πολλών Αγίων την επίσκεψη: οι Άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Άγιος Αμβρόσιος των Μεδιολάνων, ο Άγιος Χαρίτων, ο Όσιος Λουκάς, ο Άγιος Ανδρέας, ο Άγιος Γεράσιμος, ο Άγιος Τίτος, ο Άγιος Παντελεήμων, ο Άγιος Νεκτάριος, κ.ά.
Ολοκληρώνοντας την πολύ σύντομη αναφορά μας για τον θεοφώτιστο πνευματικό πατέρα, Γέροντα Αμβρόσιο, σκόπιμη κρίνεται η παράθεση μιας νουθεσίας, που συμπυκνώνει στο περιεχόμενό της το πηγαίο πνευματικό φρόνημα του Γέροντος. «Πρέπει ν' αποφασίσουμε να βάζουμε το θέλημά μας στο Θέλημα του Θεού. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, γιατί τότε ελευθερώνεσαι. Αν βάλεις το θέλημά σου στο Θέλημα του Θεού, ο κόσμος να χαλάσει θα είσαι ειρηνικός και ατάραχος. Γιατί καμιά δυσκολία, κανένα πρόβλημα ή καμιά ευτυχία δεν είναι δική μας. Του Θεού είναι. Ο διαχειριστής της ζωής και του θανάτου είναι Άλλος, όχι εμείς. Και ο Γέροντας Αμβρόσιος αυτό μας δίδαξε με τη ζωή του».


Από  το  Ιστολόγιο   ΙΕΡΑ  ΕΛΕΥΣΙΣ

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Τι μου ζητάει ο Θεός;



 Φωτογραφία: Τι μου ζητάει ο Θεός;

Ένας άνθρωπος μπορεί να ενεργεί σωστά:
•  Μόνο, αν φροντίζει, κάθε ήμερα  και κάθε ώρα,  και κάθε στιγμή, να φέρνει στο νου του, όχι τι του λέει το μυαλό του, αλλά τι ζητεί, και τι απαιτεί από αυτόν, ο Θεός.
• Και ο Θεός τί ζητεί από εμάς, μας το δείχνει με του Λόγο Του, και με τα έργα Του,  μέσω των αγίων Του.
(Γεροντικό, αββάς Αγάθων κδ')

Ένας άνθρωπος μπορεί να ενεργεί σωστά:
• Μόνο, αν φροντίζει, κάθε ήμερα και κάθε ώρα, και κάθε στιγμή, να φέρνει στο νου του, όχι τι του λέει το μυαλό του, αλλά τι ζητεί, και τι απαιτεί από αυτόν, ο Θεός.
• Και ο Θεός τί ζητεί από εμάς, μας το δείχνει με του Λόγο Του, και με τα έργα Του, μέσω των αγίων Του.

(Γεροντικό, αββάς Αγάθων κδ')

Από  το  facebook

Συγκλονιστικό θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ σε πιλότους της Πολεμικής μας Αεροπορίας !



Πρίν ἀπό περίπου ἕναν μῆνα ἕνα πολεμικό ἀεροσκάφος μας πραγματοποιοῦσε πτήση. Πλήρωμα δύο ἄτομα, ὁ κυβερνήτης καί ὁ συγκυβερνήτης.
Στά πολεμικά ἀεροσκάφη ὁ κυβερνήτης κάθεται μπροστά ἐνῶ τό κάθισμα τοῦ συγκυβενήτη εἶναι ἀπό πίσω του. Καθώς πετοῦσαν σέ μεγάλο ὕψος ξαφνικά διαπιστώθηκε βλάβη. Σταμάτησαν νά λειτουργοῦν τά ὄργανα τοῦ σκάφους, ἔσβυσαν ὅλα, ὁπότε τό ἀεροπλάνο ἄρχισε νά χάνει ὕψος, νά πέφτει. Ἀμέσως ὁ κυβερνήτης ἐνημερώνει τόν πύργο ἐλέγχου γιά τήν βλάβη καί παίρνει ἔγκριση νά ἐγκαταλείψουν τό σκάφος μέ τόν γνωστό τρόπο τῆς ἐκτίναξης τῶν θέσεων. Τό ἀεροπλάνο συνεχίζει νά χάνει ὕψος. Οἱ στιγμές εἶναι τραγικές! Ἀπό τό ὕψος πού βρίσκονται πέφτουν μέ μεγάλη ταχύτητα. Οἱ δύο πιλότοι συγχρονίζονται γιά τή στιγμή τῆς ἐκτίναξης καί ὁ κυβερνήτης ἀγγίζει μέ τό δάχτυλο τό κουμπί.
Ξαφνικά βλέπει μπροστά στό ἀεροπλάνο, στόν ἀέρα, μιά ἀνδρική σιλουέτα μέ φτερά, ὕψους δύο μέτρων καί πλέον, νά κρατᾶ στό χέρι του ρομφαία.
Σαστισμένος ἀπ’ τό ἀναπάντεχο θέαμα μένει ἀκίνητος χωρίς νά πατήσει τό κουμπί. Καί τότε ὅλα τά ὄργανα τοῦ σκάφους ἐπανέρχονται σέ λειτουργία καί ἀρχίζει πάλι νά κερδίζει ὕψος. Ὁ συγκυβερνήτης μιᾶς καί δέν εἶδε τίποτα, τόν ρωτᾶ τί ἔγινε.
–Θά σοῦ ἐξηγήσω μόλις προσγειωθοῦμε.
Ὅταν ἔφθασαν στήν βάση τους, συγκλονισμένος ὁ κυβερνήτης τοῦ διηγήθηκε τό ὄραμα τοῦ ἀρχαγγέλου. Ἔνιωσε μέσα του ὅτι ἦταν ὁ προστάτης τῆς ἀεροπορίας μας, ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Ἀπό τότε, ὅπου καί νά πᾶει, διηγῆται τό θαῦμα καί παραγγέλνει εἰκόνες τοῦ ἀρχαγγέλου σέ μεγάλο μέγεθος, ὅπως τόν εἶδε, νά στολίσει τίς ἐκκλησίες του.

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Ο Χριστός είναι...


1

Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας.

Η σχέση μας με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.. 
Όταν βρεις τον Χριστό, σου αρκεί, δεν θέλεις τίποτ’ άλλο, ησυχάζεις. Γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ζεις παντού, όπου υπάρχει Χριστός. Ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους, με τους αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με τα ζώα, με όλους, με όλα. Όπου υπάρχει η αγάπη στον Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση. Ο έρωτας προς τον Χριστό είναι κάτι άλλο. Δεν έχει τέλος, δεν έχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει υγεία, δίνει, δίνει, δίνει…

Κι όσο δίνει, τόσο πιο πολύ ο άνθρωπος θέλει να ερωτεύεται. Ενώ ο ανθρώπινος έρωτας μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο, να τον τρελάνει. Όταν αγαπήσομε τον Χριστό, όλες οι άλλες αγάπες υποχωρούν. Οι άλλες αγάπες έχουν κορεσμό. Η αγάπη του Χριστού δεν έχει κορεσμό. Η σαρκική αγάπη έχει κορεσμό. Μετά μπορεί ν’ αρχίσει η ζήλεια, η γκρίνια, μέχρι και ο φόνος. Μπορεί να μεταβληθεί σε μίσος. Η εν Χριστώ αγάπη δεν αλλοιώνεται. Η κοσμική αγάπη λίγο διατηρείται και σιγά-σιγά σβήνει, ενώ η θεία αγάπη ολοένα μεγαλώνει και βαθαίνει. Κάθε άλλος έρωτας μπορεί να φέρει τον άνθρωπο σ’ απελπισία. Ο θείος έρως, όμως, μας ανεβάζει στη σφαίρα του Θεού, μας χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οι άλλες ηδονές κουράζουν, ενώ αυτή διαρκώς δεν χορταίνεται. Είναι μία ηδονή ακόρεστος, που δεν τη βαριέται κανείς ποτέ. Είναι το άκρον αγαθόν. Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου.

Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο∙ όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι που σας το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε ένα τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μας αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μας γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσουμε τον Χριστό.

Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμαστούμε ανάλογα, η χάρις θα μας τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρη, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδία μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα! Άμα αγαπάς, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάς. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.

Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις..

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου,
Βίος και Λόγοι. Εκδ. Ιερά Μονή Χρυσοπηγή




"  Έχεις συνεχή θλίψη κι αυτό, παιδί μου, Δεν είναι καλό. Πρόσεξε  το. Ο Θεός θέλει να είμαστε γεμάτοι από χαρά, δεν τη θέλει τη θλίψη. Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς. Έστω κι αυτό το λίγο, το ακούει ο Θεός. Δεν αξίζει για τίποτα στον κόσμο να θλίβεσαι. Το ξέρεις αυτό; Να χαίρεσαι, μανούλα μου. και να μη στενοχωριέσαι, να μη ζαλίζεσαι για πράγματα που δεν είναι στη δικαιοδοσία σου."

Γέροντας  Αμβρόσιος Λάζαρης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Cherubic Hymn sung by the monks of Simonopetra



The Cherubic Hymn is sung at the time the priest is preparing to come out for the great entrance.
It is the hymn that asks the Holy Spirit and saints to grace us.
It ends after the Great Entrance is finished. It also begins the preparation for the Holy Body and Blood of our Lord Jesus Christ.

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Σιμωνόπετρα - Τεριρέμ



Terirem Mode I Plagal
Simwnopetra Psaltrion Terpnon

Ψαλμός 33 - Ευλογήσω Τον Κύριον



Ψαλμός 33- Ευλογήσω Τον Κύριον
Ψάλλουν οί μοναχοί τής Σιμωνόπετρας,
Άγιον Όρος.

Psalm 33- I will Bless the Lord
Chanted By "The Monks of Simonopetras Monastery"
Mount Athos.

Συμμετοχή σε Χριστουγεννιάτικο bazaar

flickr  G. Kostetsos

Ο Μορφωτικός   και  Εξωραϊστικός  Σύλλογος  του  χωριού μας  "ΕΡΓΑΣΙΑ  ΚΑΙ  ΧΑΡΑ "
κάθε χρόνο  στις αρχές  Δεκεμβρίου  διοργανώνει   Χριστουγεννιάτικο  bazaar  , 
με  μεγάλη επιτυχία , και προσέλευση   κατοίκων  από  όλα τα χωριά  της  Καρπάθου .

 Φέτος , μας έκανε  την  τιμή ( και  ευχαριστούμε  για αυτό)  να  μας  ζητήσει   να συμμετάσχουμε  και εμείς  , με  χριστουγεννιάτικες  κατασκευές   των  παιδιών  του  Κατηχητικού .
Στις 9  Δεκεμβρίου ,  ημέρα πραγματοποίησης   του bazaar  , θα  ήμαστε  και  εμείς  εκεί  -πρώτα ο Θεός -με  τις δικές μας χειροτεχνίες .
Αναμένετε  φωτογραφικό υλικό , από  την  εκδήλωση  , αλλά  και  άλλες  ειδησούλες ..το επόμενο διάστημα!

Να είστε καλά!

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τις εκτρώσεις



 


 Ο φόνος των εμβρύων είναι «η εσχάτη ανομία» .
Οι υπολογιζόμενες αμβλώσεις στην χώρα μας που ανέρχονται σε 400 χιλιάδες το χρόνο προκαλούν ίλιγγο, φρίκη και εγκληματικότητα. Κάθε χρόνο κατα-στρέφεται μια πολυάνθρωπη πόλη με εκτελεστές, εγκληματίες και δολοφόνους, γονείς, γιατρούς και πολιτεία, η οποία νομιμοποίησε τις εκτρώσεις και τις επιχορηγεί, δυστυχώς!! Νόμος 1609 του 1986.
•    Ο φόνος των εμβρύων που αναχωρούν αβάπτιστα είναι βαρύτερο αμάρτημα από τον φόνο βαπτισμένου ανθρώπου.

Από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ» του αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

«Ένα πιστό ανδρόγυνο πήγε κάποτε στον Γέροντα ζητώντας τη συμβουλή του (δεν είχαν αυτόν Πνευματικό). Το πρόβλημα τους ήταν ότι η γυναίκα έπαιρνε δυνατά φάρμακα για κάποια ασθένειά της και κατά τη διάρκεια της θεραπείας έμεινε έγκυος. Ο για¬τρός την προέτρεπε να κάνη άμβλωσι, διότι το παιδί θα γεννιόταν ανάπηρο. Ο Γέροντας τους είπε:
-Και τι ήλθατε σε μένα; Να σας δώσω άδεια να το σκοτώσετε;
-Έχετε άλλα παιδιά; -Ναι, απάντησαν. Έχουμε ένα αγοράκι. -Είναι υγιές; ρώτησε ο Γέροντας. -Μάλιστα, απαντούν αυτοί.

—Εάν, Θεός φυλάξοι, πάθη μια ημιπληγία το παιδί σας αυτό ή το κτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο και το καταστήση  φυτό θα το πετάξετε ή θα το σκοτώσετε;

-Ασφαλώς όχι!

-Τότε γιατί θέλετε να σκοτώσετε το κυοφορούμενο; Επειδή δεν το είδατε ακόμη ή επειδή δεν το αγαπήσατε; Δεν έχει καμμιά σημασία αυτό. Είναι κι αυτό παιδί σας! Ακούστε: Η επιστήμη δεν είναι αλάθητη. Οι γιατροί πέφτουν πολλές φορές έξω. Και πάνω από τους γιατρούς υπάρχει ο Δημιουργός Θεός. Σ' αυτόν να έχετε εμπιστοσύνη. Εγώ πιστεύω ότι δεν θα γεννηθή ανάπηρο, όπως λένε οι γιατροί. Αλλά κι αν συμβή κάτι τέτοιο, να δοξάσετε τον Θεό και να θεωρήσετε ότι αυτό είναι ο σταυρός σας, τον οποίο πρέπει να φέρετε αγογγύστως και Εκείνος θα πίστωση το λογα-ριασμό σας στον Ουρανό. Και όταν θα πάτε εκεί, θα Του πήτε: «Κύριε, διά τους λόγους των χειλέων Σου, ημείς εφυλάξαμεν οδούς σκληράς» (Ψαλμ. ις' 4). Μην θελήσετε να αποφύγετε τον σταυρό αυτό, διότι θα σας περιμένη κάποιος άλλος πιο βαρύς. Έχετε θάρρος. Προσευχηθήτε στον Κύριό μας. Θα προσευχηθώ κι εγώ και πιστεύω ότι θα γεννηθή υγιές το παιδάκι σας. Πηγαίνετε στην ευχή του Κυρίου.

Πράγματι, μετά από μερικούς μήνες γεννήθηκε ένα χαριτωμένο και υγιέστατο κοριτσάκι. Με δάκρυα, οι γονείς το ανακοίνωσαν στον Γέροντα λέγοντας:
—Σας ευχαριστούμε για τη συμπαράσταση  και τις προσευχές σας. Ζει  Κύριος ο Θεός!»

Αξιοπρόσεκτες
Θέσεις και Μαρτυριες
για τις Αμβλώσεις
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει



 The lord is my shepherd
       (Psalm 22/23, Tone 5) Ψαλμός 22

Psalm 22/23 which begins with the words, "The Lord is my Shepherd," is probably one of the best known, most often quoted and memorized of all David's beautiful hymns. It has always occupied an important place in the spiritual life of the Orthodox Christian.

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. 2 εἰς τόπον χλόης ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με, 3 τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν.
ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. 4 ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ' ἐμοῦ εἶ· ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὐταί με παρεκάλεσαν. 5 ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν ἐξ ἐναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον. 6 καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

The Lord is my shepherd; I shall not want.
He makes me to lie down in green pastures; he leads me beside the still waters.
He restores my soul; he leads me in the paths of righteousness for his name's sake.
Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil;
for you are with me; your rod and your staff, they comfort me.
You prepare a table before me in the presence of my enemies;
you anoint my head with oil; my cup runs over.
Surely goodness and mercy shall follow me all the days of my life;
and I will dwell in the house of the Lord forever.

Chanted by:The Monks of Simonopetra Monastery
Album: Psaltirion Terpnon

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012



Η σκέπη και η πρόνοια του Θεού απλώνεται επάνω σε όλους τους ανθρώπους, την βλέπουν όμως όσοι καθάρισαν τον εαυτό τους από την αμαρτία.

Άγιος Ισαάκ ο  Σύρος

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Χρειάζονται τα κατηχητικά σχολεία;



Ακούστηκε τελευταία από κάποιους πως τα Κατηχητικά Σχολεία πρέπει να καταργηθούν, γιατί θεωρούνται επιζήμια για την…χριστιανική αγωγή των παιδιών, άποψη πολύ περίεργη και ύποπτη, που λίγο-πολύ γνωρίζουμε καλά ποιοι κύκλοι την προωθούν, αφού το σύνθημά τους είναι το γνωστό· «Χτυπάτε σιγά-σιγά και με μέθοδο!» «Ξηλώστε λίγο-λίγο τα θρησκευτικά και ηθικά στηρίγματα του λαού, και η εθνική διάλυσή του σίγουρα θα έρθει!».

Χθες είχαμε τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και την απαγόρευση εισόδου κληρικών στα σχολεία, σήμερα την όποια απαλλαγή μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών, αύριο ίσως την κατάργηση του όρκου, την αποκαθήλωση των εικόνων από τις αίθουσες των δικαστηρίων, την αφαίρεση του σταυρού από την σημαία, την επιβολή του πολιτικού γάμου και πάει λέγοντας. Γνωστό το τροπάριο, γνωστοί και οι …ψάλτες!

Τώρα άρχισε και η μουρμούρα για το θέμα των Κατηχητικών Σχολείων. Υποστηρίζουν, λοιπόν, πως η περίοδος της αίγλης και της ανάγκης τους έχει περάσει, αφού οι συνθήκες της ζωής από τα μέσα του περασμένου αιώνα, που άνοιξαν, έχουν πολύ διαφοροποιηθεί και υποστηρίζουν πως η κρίση που παρουσιάζεται ως προς τον αριθμό των φοιτώντων σε αυτά, δείχνει πως ο θεσμός εξάντλησε τα όρια της προσφοράς τους και επομένως, απαιτείται κάποια προσαρμογή στις νέες συνθήκες που δεν τα χρειάζονται, πλέον.

Βέβαια, ίσως κάτι να αληθεύει ως προς τον αριθμό των φοιτώντων, αφού η οικογένεια σήμερα δεν δείχνει ιδιαίτερο ζήλο για την ηθική αγωγή των παιδιών της, ενώ οι αντίλαλοι έχουν έντεχνα προωθήσει στην κοινή γνώμη την απαξιωτική έκφραση… «είναι του Κατηχητικού»!
Για το λόγο αυτό, ο όρος αντικαθίσταται με άλλους, όπως Χριστιανικές Συνάξεις νέων, Χριστιανικές Κινήσεις νέων, Χριστιανικές Νεολαίες, Χριστιανικές Μαθητικές ομάδες κ.α.
Ανεξάρτητα, όμως, από τις όποιες ονομασίες, θέλουμε να τονίσουμε πως η προσφορά των Κατηχητικών Σχολείων ήταν και είναι μεγάλη.

Η εργασία που γίνεται σ’ αυτά με τις όποιες μικροατέλειες, που πιθανόν να παρουσιάζονται κάπου και κάποτε, είναι σημαντική και έχει ωφελήσει και εξακολουθεί να ωφελεί ουσιαστικά τη νεολαία, την οικογένεια και την ελληνική κοινωνία. Άλλωστε, τι μεγαλύτερη προσφορά από την ηθική και χριστιανική διάπλαση της νεολαίας της αυριανής κοινωνίας; Και έπειτα, ποιος άλλος φορέας εργάζεται με τόση αφιλοκέρδεια και έχει αυτή την προσφορά; Μήπως η οικογένεια ή το σχολείο; Δυστυχώς, και οι δυο αυτοί θεσμοί σήμερα βρίσκονται, θα λέγαμε, σε φθορά. Οι στατιστικές μιλούν τόσο εύγλωττα. Οι τρεις στους πέντε γάμους διαλύονται και το σχολείο κατάντησε να προσφέρει μόνο ξερές γνώσεις, άσχετα αν κάποια ιδιωτικά σχολεία ή μέρος των εκπαιδευτικών αγωνίζονται για το καλύτερο. Τέλος, η πορεία της κοινωνίας μας παρουσιάζει εύγλωττα πώς και πού πορεύονται τα μέλη της. Τα ναρκωτικά κάνουν θραύση, η άναρχη νεολαία διαλύει, η ομοφυλοφιλία ανθεί και η προσωπική και κοινωνική συμπεριφορά των πολιτών απογοητεύει. Πόσες φορές δεν διερωτηθήκαμε απογοητευμένοι για το «πού πάμε;»!

Εδώ έρχονται να βοηθήσουν τα Κατηχητικά Σχολεία. Σήμερα, λοιπόν, που ομολογουμένως υπάρχει «Ηθικό Έλλειμμα», τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικογένεια, τα Κατηχητικά Σχολεία προσφέρουν την καλύτερη αγωγή. Διδάσκουν τον ηθικό νόμο, την αγάπη, την κοινωνική αλληλεγγύη, την καλή κοινωνική συμπεριφορά, την πίστη στο Θεό και την Πατρίδα. Να, λοιπόν, γιατί πιστεύουμε πως η λειτουργία τους είναι απαραίτητη και η ωφέλεια μεγάλη και, μάλιστα, με μια ώρα φοίτηση την εβδομάδα.

Δυστυχώς, οι γονείς σήμερα έχουν σαρκολατρική αντίληψη και αγωνίζονται, ξοδεύοντας πολλά χρήματα, για φοίτηση των παιδιών τους σε αθλητικά σωματεία, σε εξωσχολικές δραστηριότητες κ.λπ. που τα ωφελούν μόνο σωματικά και γνωστικά. Βέβαια, δεν κάνουν άσχημα. Όμως, γιατί αδιαφορούν για την ηθική τους αγωγή; Επιθυμούν περισσότερο να γίνουν «φουσκωτοί» και καλοί παλαιστές, καλές χορεύτριες, καλλίγραμμα σώματα, από άτομα με ηθικές ανάγκες και αξίες; Αυτό προσπαθούν τα Κατηχητικά Σχολεία· και μάλιστα με διάθεση ελάχιστου χρόνου, προσφέρουν ηθική διδασκαλία, χαρούμενη και αγνή ψυχαγωγία και χωρίς καμία δαπάνη. Δεν κάνουν ούτε «παπάδες» ούτε «καλογέρους», όπως ειρωνευόμενοι, τα κατηγορούν πολλοί. Η κλίση αυτή έρχεται από αλλού.

Τα Κατηχητικά Σχολεία διαπλάθουν ηθικούς χαρακτήρες και ας το καταλάβουν αυτό καλά οι γονείς. Διδάσκονται εκεί να τιμούν τους γονείς τους και ν’ αγαπούν τον συνάνθρωπό τους. Αυτό τους είναι αδιάφορο; αν ναι, τότε να μην διαμαρτύρονται για τον κοινωνικό κατήφορο και ας…απολαμβάνουν τις νεανικές συμπλοκές, τις ύβρεις, την αγορά των κινητών και στα μικρά παιδιά ακόμα, με τις τρομερές βλάβες της υγείας και της οικονομίας τους.

Με λύπη παρατηρούμε την αδιαφορία των νέων γονιών στην ηθική και χριστιανική αγωγή των παιδιών τους. Φοβόμαστε πως θα έρθει η στιγμή που θα το μετανιώσουν. Προσέξτε με τι πάθος οδηγούν οι Μουσουλμάνοι τα παιδιά τους σε ανάλογη αγωγή, που μάλιστα δεν έχει την χριστιανική ηθική τελειότητα.

«Μα η ηθική σωτηρία της νεολαίας μας θα έρθει από την ωριαία φοίτηση στο Κατηχητικό;», θα ρωτήσουν κάποιοι. Μα δεν λέμε πως το Κατηχητικό κάνει θαύματα. Το Κατηχητικό βοηθά, ενισχύει, ρίχνει σπόρους, καλλιεργεί, προβληματίζει, υποδεικνύει, οδηγεί. Για τους λόγους αυτούς, λοιπόν, όχι μόνο δεν πρέπει να το ειρωνεύονται ή να το περιφρονούν αλλά αντίθετα, να το ενισχύουν.
Στο παρελθόν, η Πολιτεία στήριζε πραγματικά τα Κατηχητικά Σχολεία. Σήμερα χλιαρά το παρακολουθεί, και μόνο η Εκκλησία το στηρίζει, το βοηθά και αγωνίζεται γι’ αυτό, αν και ανταμείβεται με χλευασμό, ειρωνεία και επιθέσεις. Αυτό είναι λυπηρό. Ας το καταλάβουν ιδιαίτερα οι γονείς που βάζουν άλλες προτεραιότητες, από την ηθική διάπλαση του παιδιού τους. Τους καλούμε να συνδυάσουν τις εξωσχολικές δραστηριότητες με τη φοίτηση του παιδιού τους στο Κατηχητικό Σχολείο και να είναι βέβαιοι πως η ηθική διάπλαση του παιδιού τους, που θα εισπράξουν, θα είναι και η πολυτιμότερη αμοιβή της ζωής τους.


Ανδρέας Μπούτσικας
τ. Σχολικός Σύμβουλος-Συγγραφέας

Από  το  Ιστολόγιο     Ορθόδοξες  Αναζητήσεις

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Ο διαιτητής που κρέμασε τη σφυρίχτρα και φόρεσε ράσο και πετραχήλι



 Ο διαιτητής που κρέμασε τη σφυρίχτρα και φόρεσε ράσο και πετραχήλι


του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΙΖΟΥΛΗ

Ξύπνησε ήρεμος το πρωί της Κυριακής και επιστρέφοντας από την εκκλησία ετοίμασε τη στολή του με προσοχή, όπως έκανε πριν από όλα τα μεγάλα ματς. Το απόγευμα δεν είχε έναν τυχαίο αγώνα αλλά ντέρμπι. Ετοιμάστηκε, μελέτησε τις σημειώσεις του για τους παίκτες, χαιρέτησε την οικογένεια του και ξεκίνησε για το γήπεδο. Πριν φτάσει όμως στο αθηναϊκό στάδιο έπρεπε να «οπλιστεί» κατάλληλα για όσα θα αντιμετώπιζε. Ήξερε ότι το περιβάλλον θα ήταν φορτισμένο και οι απαιτήσεις πολλές. Έπρεπε να είναι έτοιμος. Το αυτοκίνητο του σταμάτησε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Κατέβηκε, προσκύνησε και προσευχήθηκε. Τώρα ήταν πλέον έτοιμος να σφυρίξει στο μεγάλο ματς.
Αυτό έκανε για 20 χρόνια ο Ναούμ Σταύρου πριν από τους 2.500 περίπου αγώνες που διαιτήτευσε. Από το 1986 στο τοπικό πρωτάθλημα της Φλώρινας έως το 2006 που κρέμασε τη σφυρίχτρα του ως διαιτητής της Α' Εθνικής (και μάλιστα διεθνής) είχε σύμμαχο και βοηθό του μέσα στο γήπεδο μόνο τον Θεό. Η βαθιά του πίστη ήταν γνωστή άλλωστε στην πατρίδα του τη Λίμνη Ευβοίας.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ
Παράλληλα όμως ήταν και τόσο αταίριαστη με τον «κολασμένο» κόσμο του ποδοσφαίρου. Παρ' όλ' αυτά ο Ναούμ δεν άλλαξε ούτε επηρεάστηκε. Αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε μέσα από τις δυσκολίες τόσο, ώστε να πάρει τη μεγάλη απόφαση: Να γίνει ιερέας! Ο διαιτητής Ναούμ Σταύρου λοιπόν αποφάσισε να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του και να φορέσει το ράσο, προκαλώντας έκπληξη στον κόσμο του ποδοσφαίρου. «Για μένα ήταν ό,τι αναζητούσα σε όλη μου τη ζωή» λέει ο πατήρ Ναούμ στην «κυριακάτικη δημοκρατία», δείχνοντας με καμάρι τις φωτογραφίες της χειροτονίας του από τον μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο. Η ιστορία της ζωής του πατέρα Ναούμ ξεκινά στη Λίμνη της Εύβοιας όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Η οικογένεια του ήταν ιδιαίτερα πιστή και ο μικρός Ναούμ είχε από παιδί δύο αγάπες. Τον αθλητισμό και την εκκλησία. Έπαιζε ποδόσφαιρο στη γειτονιά και είχε μάθει βυζαντινή μουσική για να γίνει ψάλτης. Λύκειο πήγε στη Χαλκίδα και το 1986 περνάει με πανελλαδικές εξετάσεις στο τμήμα Ζωικής Παραγωγής της Θεσσαλονίκης. Η ζωή του αλλάζει και μετακομίζει στη νύμφη του Βορρά. Ο Ναούμ, παράλληλα με τις σπουδές παίζει ποδόσφαιρο σε τοπικές ομάδες και ελπίζει βάσιμα σε μεταγραφή. Όμως οι οικονομικές δυσκολίες μεγαλώνουν, τα έξοδα αυξάνονται και η οικογένεια του δεν έχει μεγάλες δυνατότητες. Τότε ο Ναούμ αποφασίζει να ψάξει για δουλειά. Ένας συμφοιτητής του τον φέρνει σε επαφή με τον πρόεδρο του ποδοσφαιρικού συνδέσμου Φλώρινας που τον ενημερώνει ότι αναζητούσαν διαιτητές. Αποφασίζει λοιπόν να φορέσει τη στολή, να βάλει τη σφυρίχτρα στο στόμα και να δοκιμάσει, κυρίως για βιοποριστικούς λόγους.

ΟΙ ΥΒΡΕΙΣ
Όπως φάνηκε όμως, ο Ναούμ είχε ταλέντο κι έτσι γρήγορα προβιβάζεται από το τοπικό πρωτάθλημα στη Δ' Εθνική, ξεκινώντας μια μεγάλη διαιτητική καριέρα. «Οι συνθήκες ειδικά στα μικρά πρωταθλήματα ήταν δύσκολες» λέει ο π. Ναούμ και προσθέτει: «Ήθελα να αποδίδω πάντα δικαιοσύνη. Τα υβριστικά συνθήματα δεν τα άκουγα ποτέ. Έκλεινα τα αυτιά». Το 1992 και μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας επέστρεψε στην Εύβοια και έγινε διαιτητής του εκεί συνδέσμου. Πιάνει παράλληλα δουλειά στο κτηνιατρείο της Ιστιαίας, μια πολύ καλή εργασία για τον ίδιο λόγω της μεγάλης του αγάπης για τα ζώα. Είναι υπεύθυνος για την αναπαραγωγή τους, παρακολουθεί σεμινάρια και γίνεται ένας καλός επαγγελματίας. Παράλληλα είναι ενεργό μέλος της ενορίας του. Ψάλτης, ταμίας στο φιλόπτωχο ταμείο και δραστήριο μέλος της εκκλησίας, που δεν έλειπε ποτέ από τις ακολουθίες. Ήξερε τα πάντα για τη λειτουργία του ναού, τις ανάγκες, τα προβλήματα και τις απαιτήσεις. Την Κυριακή το πρωί έψελνε στον ναό και το βράδυ γινόταν ο δίκαιος κριτής του γηπέδου. Ο πατήρ Ναούμ, που παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά συνέχισε την πορεία του ως βοηθός αλλά και πρώτος διαιτητής σε Α' και Β' Εθνική. Καταξιώθηκε και ποτέ δεν αναμείχθηκε σε «περίεργες υποθέσεις». Ωστόσο, ομολογεί, «ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι βρόμικος. Υπάρχει μεγάλο παρασκήνιο. Είναι θέμα του διαιτητή αν θα υποκύψει στις πιέσεις ή τα χρήματα». Τα χρόνια της διαιτητικής του καριέρας δέχτηκε κριτική και βρέθηκε σε δύσκολη θέση, όπως όλοι άλλωστε. Πολλές φορές όμως αυτό έγινε σκόπιμα, όπως λέει. «Ήρθε ένας παρατηρητής μετά τον αγώνα άρχισε να με κατηγορεί. Ήξερα ότι το έκανε επειδή δεν είχα υποκύψει. Γύρισα την πλάτη και του είπα ότι αν έχω κάνει έστω κι ένα λάθος θα παραιτηθώ την επόμενη μέρα. Είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση. Το βίντεο με δικαίωσε και από τότε κατάλαβαν ότι δεν είμαι του χεριού τους. Έκλεινα πάντα το τηλέφωνο πριν από τους  αγώνες και δεν με ξαναενόχλησαν. Κατάλαβαν ότι δεν πλησιάζομαι».

Τα ΛΑΘΗ
Ωστόσο θυμάται δύο μεγάλα ένα λάθος οφσάιντ σε αγώνα Ολυμπιακού – Ηρακλή κι άλλο ένα σε ματς Ιωνικός- Γιάννινα όπου ήταν βοηθός. «Ήταν ανθρώπινα λάθη. Κι εγώ το βράδυ στις ειδήσεις το κατάλαβα. Δυστυχώς ουδείς αναμάρτητος» λέει χαμογελώντας και συμπληρώνει: «Μπήκα φτωχός στο ποδόσφαιρο και είμαι περήφανος που και όταν έφυγα παρέμεινα φτωχός. Πάντα έλεγα ότι πρέπει να παίξω για μένα και για να έχω καθαρό το κούτελο μου. Πριν από κάθε αγώνα προσευχόμουν και ξεκινούσα με τη βοήθεια του θεού».

 Παρέμεινε στα γήπεδα ως το 2006 έχοντας διαιτητεύσει μάλιστα και δύο διεθνείς αγώνες, ένα φιλικό και ένα ματς του (τότε) UEFFA. Αποσύρθηκε με τιμές και γεμάτος εμπειρίες. Σήμερα εξομολογείται αυτό που πάντα αναρωτιούνται οι φίλαθλοι για τους διαιτητές. Τι ομάδα είναι. «Νόμιζαν ότι ήμουν Παναθηναϊκός επειδή είχα διαιτητεύσει πολλά ματς των "πράσινων". Εγώ όμως είμαι ΠΑΟΚ. Χωρίς να το μάθει κανείς είχα ζητήσει εξαίρεση από τους αγώνες του ΠΑΟΚ. Δεν ήθελα να διαιτητεύω την αγαπημένη μου ομάδα».
Ο Ναούμ μετά την απόσυρση του συνέχισε να δουλεύει στο κτηνιατρείο. Ένα βράδυ όμως πηγαίνοντας στη Χαλκίδα για δουλειά αλλάζει ξαφνικά προορισμό και χτυπάει την πόρτα της Μητρόπολης. Γνώριζε τον σεβασμιότατο και του μίλησε με θάρρος. «Σεβασμιότατε, δεν με γεμίζει πλέον η δουλειά μου. Θέλω να κάνω άλλα πράγματα στη ζωή μου. Θέλω να γίνω παπάς». Ο μητροπολίτης τα έχασε και δεν τον πίστεψε. Ο Ναούμ όμως επέμεινε και τον παρακάλεσε να το σκεφτεί.

 

ΚΡΥΦΟΣ ΠΟΘΟΣ
Πέρασαν μερικές ημέρες και αφού πρώτα ο κ. Χρυσόστομος άκουσε από την τοπική κοινωνία τα καλύτερα λόγια για τον πιστό ενορίτη Ναούμ, τον κάλεσε και τον ρώτησε: «Το κάνεις με την καρδιά σου; Είσαι βέβαιος γι΄ αυτή την επιλογή;». Ο Ναούμ χωρίς δεύτερη σκέψη δήλωσε έτοιμος και αποφασισμένος. Τότε ο μητροπολίτης συμφώνησε και του ανακοίνωσε ότι θα τον χειροτονήσει. «Ο σεβασμιότατος είναι ο αρωγός μου, ο καλός βοηθός που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις» λέει σήμερα ο π. Ναούμ, αναπολώντας με συγκίνηση τις στιγμές. Στις 5 Απριλίου του 2009 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 31 Μαΐου πρεσβύτερος. Οι φίλοι του από το ποδόσφαιρο, αν και στην αρχή ξαφνιάστηκαν μαθαίνοντας τα νέα, παραβρέθηκαν όλοι στη χειροτονία. Ο ναός την ημέρα εκείνη είχε γεμίσει από διαιτητές. Την απόφαση του για τη νέα ζωή είχε στηρίξει με θέρμη και η σύζυγος του Σοφία, που τον παρότρυνε να μην κάνει πίσω. «Ήταν μάλλον ο κρυφός πόθος που είχα από παιδί αλλά δεν είχα ανακαλύψει ως εκείνη τη στιγμή» εξομολογείται ο π. Ναούμ. «Ήμουν όμως ψημένος. Ήμουν έτοιμος, εκείνη φαίνεται ότι ήταν η σωστή ώρα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού
«Ζω με 860 ευρώ τον μήνα και δεν παίρνω τυχερή»
Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ του ζωή κύλησε ήρεμα και φυσιολογικά. Αφιερώθηκε στην Εκκλησία και υπηρετεί σήμερα στην Αγία Τριάδα Στροφυλιάς και στον Άγιο Ιωάννη της Αγκάλης. Είναι 47 ετών και διαιτητεύει πλέον μόνο παιδικούς αγώνες των κατηχητικών.
«Ήταν περίεργη η μετάβαση από τον κόσμο του ποδοσφαίρου στον κόσμο του Θεού» ομολογεί ο π. Ναούμ, «αλλά εγώ ήμουν γεννημένος για την Εκκλησία. Όταν με είδαν οι δικοί μου με τα ράσα το κατάλαβαν. Ήμουν αποφασισμένος να υπηρετήσω την Εκκλησία από κάθε πόστο. Ορισμένοι είπαν ότι έγινα παπάς νια βιοποριστικούς λόγους. Πριν αμειβόμουν με 1.100 ευρώ και τώρα παίρνω μισθό μόνο 860 ευρώ. Με αυτά ζω την οικογένεια μου με τα τρία παιδιά.
Όσο για τα "τυχερά"; Αυτά δεν υπάρχουν. Ο κόσμος υποφέρει, εμείς είμαστε για να τον βοηθάμε όχι για να τον επιβαρύνουμε. Εδώ δεν πήρα "τυχερά" ως διαιτητής, θα τα πάρω τώρα ως παπάς;».
Από την εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», Σάββατο – Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012/

Γιορτή Σημαίας: Στα βήματα των ελευθερωτών


Στα βήματα των ελευθερωτών της Θεσσαλονίκης 100 χρόνια πριν, βάδισαν εκατοντάδες στρατιωτικοί, ιππείς και εθελοντές - κομπάρσοι, οι οποίοι ντυμένοι με στολές ευζώνων και φουστανελοφόρων, μπήκαν στη Θεσσαλονίκη. Η αναπαράσταση απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε το πρωί στη δυτική είσοδο της πόλης και τα τμήματα των ευζώνων και των ιππέων ακολούθησαν την ίδια ακριβώς διαδρομή που έκαναν τα νικηφόρα ελληνικά στρατεύματα, την 26η Οκτωβρίου του 1912, ανήμερα της γιορτής του πολιούχου Αγίου Δημητρίου. Από την πλατεία Ελευθερίας έφθασαν στο Διοικητήριο, όπου πραγματοποιήθηκε έπαρση της ελληνικής σημαίας, από τον υπουργό Μακεδονίας - Θράκης, Θόδωρο Καράογλου. Το κτίριο του Διοικητηρίου ήταν ο χώρος όπου υπογράφηκε το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, από τον Τούρκο αρχιστράτηγο, Ταχσίν πασά. Τα «απελευθερωτικά» στρατιωτικά αγήματα πέρασαν έξω από την εκκλησία του Αγίου Μηνά, όπου και εκεί πραγματοποιήθηκε έπαρση της ελληνικής σημαίας στον εξώστη του ναού, όπως είχε γίνει και στις 27 Οκτωβρίου του 1912, από τους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού, Ίωνα Δραγούμη και Αθανάσιο Εξαδάκτυλο. Κάτι ανάλογο έγινε αργότερα και στο κτίριο του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας και Προξένου Κορομηλά, όπου στεγαζόταν το ελληνικό προξενείο, στη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η πανηγυρική έπαρση της σημαίας, στο μνημείο του Λευκού Πύργου, συνοδευόμενη από κανοβολισμούς, από πεδινή πυροβολαρχία και από βολές πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού.

Κανάλι 4Ε

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Γέροντα, πού οφείλεται η μελαγχολία που έρχεται πολλές φορές στην ψυχή;


http://kotsarikosdotcom.files.wordpress.com/2012/07/skevosekloghs.jpg?w=283

- Ή μελαγχολία και το πλάκωμα της ψυχής οφείλονται συνήθως σε τύψεις από ευαισθησία, και τότε ό άνθρωπος χρειάζεται νά εξομολογηθεί, γιά να μπόρεσει νά βοηθηθεί από τον πνευματικό. Γιατί, αν είναι ευαίσθητος, μπορεί τό σφάλμα που έκανε να είναι πολύ μικρό, αλλά ο εχθρός διάβολος να το μεγαλοποιεί να του το δείχνει με μικροσκόπιο, για να τον ρίξει στην απελπισία και να τον αχρηστέψει.
Μπορεί να του πει λ.χ. ότι τάχα στενοχώρησε πολύ τους άλλους, ότι τους δυσκόλεψε κ.λπ., και να τον κάνει να στενοχωριέται πιό πολύ από όσο αντέχει. Αφού ενδιαφέρεται ο διάβολος, γιατί δέν πηγαίνει να πειράξει την συνείδηση ενός αναίσθητου ανθρώπου; Αλλά τον αναίσθητο τον κάνει να θεωρεί μηδαμινό ένα μεγάλο σφάλμα του, για να μήν έρθει σε συναίσθηση.

Πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίσει τον εαυτό του όπως είναι, και όχι όπως τον παρουσιάζει ό εχθρός διάβολος, διότι αυτός ενδιαφέρεται για το κακό μας. Ποτέ νά μήν απελπίζεται, αρκεί να μετανοεί, γιατί και οί αμαρτίες του είναι λιγώτερες από του διαβόλου και ελαφρυντικά έχει, επειδή πλάσθηκε από χώμα και από απροσεξία γλίστρησε και λασπώθηκε.
Για να γίνει σωστός αγώνας, πρέπει νά γυρίζουμε την ρόδα αντίθετα από εκεί που την γυρίζει ό διάβολος. Άν μας λέει ότι είμαστε κάτι, να καλλιεργούμε την αύτομεμψία. Άν μας λειη ότι δεν είμαστε τίποτε, να λέμε: Ό Θεός θά μέ έλεήσει. Έτσι απλά αν κινήται ό άνθρωπος, με εμπιστοσύνη και ελπίδα στον Θεό, μπαίνει στην ζωή του η μετάνοια, η ταπείνωση, και ανεβαίνει σε πνευματικά ύψη.

Γέροντας  Παϊσιος Αγιορείτης


Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Η Παναγία προστατεύει τους πολεμιστές του '40





ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΝΘΥΠΑΣΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ 1940  ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΚΑΖΙΑΡΟΥ, ΤΟΥ 1/40 ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΥΖΩΝΩΝ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ !!

Μια ιεραποστολικη προσπαθεια του ΙΔ παρεκκλησιου Αγιου Θεραποντος επισκοπου Κυπρου στις Ερυθρες Αττικης (Κριεκουκι) προς δοξαν Θεου.

Μαμά τι είναι σήμερα; 28 Οκτωβρίου 2012



Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου 
κι όσο μπορείς κρατήσου 
και στα παλιά παπούτσια σου,
 γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου. 


Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, 
δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. 
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει 
και ξανά προς τη δόξα τραβά


                                      Πηγή

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ - To thee, the Champion Leader




Ο κατ' εξοχήν ύμνος του στρατευομένου Βυζαντίου, σημείον αναφοράς της συγχρόνου Ελλάδος καθώς και απ' τα πλέον αναγνωρίσιμα ψάλματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ένα εξαίσιο τροπάριο προς την Παναγία:

 Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,
Ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια,
Ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου Θεοτόκε.
Ἀλλ᾿ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,
Ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον,
Ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.


 (To thee, the Champion Leader, we thy servants dedicate a feast of victory and of thanksgiving as ones rescued out of sufferings, O Theotokos; but as thou art one with might which is invincible, from all dangers that can be do thou deliver us, that we may cry to thee : Rejoice, thou Bride Unwedded.)

Εθνικός Ύμνος Ελλάδας





1. Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή,
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βιά μετρά τη γη.

 2. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

3. Εκεί μέσα εκατοικούσες
Πικραμένη, εντροπαλή,
Κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
Έλα πάλι, να σου πη.

4. Aργειε νάλθη εκείνη η μέρα,
Και ήταν όλα σιωπηλά,
Γιατί τάσκιαζε η φοβέρα
Και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

5. Δυστυχής! Παρηγορία
Μόνη σου έμενε να λες
Περασμένα μεγαλεία
Και διηγώντας τα να κλαις.

6. Και ακαρτέρει, και ακαρτέρει
Φιλελεύθερη λαλιά,
Ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι
Από την απελπισιά.

7. Κι’ έλεες: πότε, α! πότε βγάνω
Το κεφάλι από τς ερμιές;
Κι αποκρίνοντο από πάνω
Κλάψες, άλυσες, φωνές.

8. Τότε εσήκωνες το βλέμμα
Μες στα κλάιματα θολό,
Και εις το ρούχο σου έσταζ’ αίμα,
Πλήθος αίμα Ελληνικό.

9. Με τα ρούχα αιματωμένα
Ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
Να γυρεύης εις τα ξένα
Aλλα χέρια δυνατά.

10. Μοναχή το δρόμο επήρες,
Εξανάλθες μοναχή
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
Εάν η χρεία τες κουρταλή.

11. Aλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
Αλλ’ ανάσασιν καμιά
Aλλος σου έταξε βοήθεια
Και σε γέλασε φρικτά.

12. Aλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου
Οπού εχαίροντο πολύ,
Σύρε νάβρης τα παιδιά σου,
Σύρε ελέγαν οι σκληροί.

13. Φεύγει οπίσω το ποδάρι
Και ολοκλήγορο πατεί
Ή την πέτρα ή το χορτάρι
Που τη δόξα σου ενθυμεί.

14. Ταπεινότατη σου γέρνει
Η τρισάθλια κεφαλή,
Σαν πτωχού που θυροδέρνει
Κι’ είναι βάρος του η ζωή.

15. Ναι αλλά τώρα αντιπαλεύει
Κάθε τέκνο σου με ορμή,
Που ακατάπαυστα γυρεύει
Ή τη νίκη ή τη θανή.

16. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

17. Μόλις είδε την ορμή σου
Ο ουρανός, που για τς εχθρούς
Εις τη γη τη μητρική σου
Έτρεφ’ άνθια και καρπούς.

18. Εγαλήνευσε και εχύθη
Καταχθόνια μία βοή,
Και του Ρήγα σου απεκρίθη
Πολεμόκραχτη η φωνή.

19. Όλοι οι τόποι σου σ’εκράξαν
Χαιρετώντας σε θερμά,
Και τα στόματα εφωνάξαν
Όσα αισθάνετο η καρδιά.

20. Εφωνάξανε ως τ’ αστέρια
Του Ιονίου και τα νησιά,
Και εσηκώσανε τα χέρια
Για να δείξουνε χαρά.

21. Μ’ όλον πούναι αλυσωμένο
Το καθένα τεχνικά,
Και εις το μέτωπο γραμμένο
Έχει: Ψεύτρα Ελευθεριά.

22. Γκαρδιακά χαροποιήθη
Και του Βάσιγκτον η γη,
Και τα σίδερα ενθυμήθη
Που την έδεναν και αυτή.

23. Απ’ τον πύργο του φωνάζει,
Σα να λέη σε χαιρετώ,
Και τη χήτη του τινάζει
Το Λεοντάρι το Ισπανό.

24. Ελαφιάσθη της Αγγλίας
Το θηρίο, και σέρνει ευθύς
Κατά τ’άκρα της Ρουσίας
Τα μουγκρίσματα της οργής.

25. Εις το κίνημά του δείχνει
Πως τα μέλη είν’ δυνατά
Και στου Αιγαίου το κύμα ρίχνει
Μια σπιθόβολη ματιά.

26. Σε ξανοίγει από τα νέφη
Και το μάτι του Αετού,
Που φτερά και νύχια θρέφει
Με τα σπλάχνα του Ιταλού.

27. Και σ’ εσέ καταγυρμένος,
Γιατί πάντα σε μισεί,
Έκρωζ’ έκρωζε ο σκασμένος,
Να σε βλάψη, αν ημπορή.

28. Aλλο εσύ δεν συλλογιέσαι
Πάρεξ που θα πρωτοπάς
Δεν μιλείς και δεν κουνιέσαι
Στες βρισιές οπού αγρικάς.

29. Σαν τον βράχον οπού αφήνει
Κάθε ακάθαρτο νερό
Εις τα πόδια του να χύνη
Ευκολόσβηστον αφρό.

30. Οπού αφήνει ανεμοζάλη
Και χαλάζι και βροχή
Να του δέρνουν τη μεγάλη,
Την αιώνιαν κορυφή.

31. Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του,
Οποιανού θέλει βρεθή
Στο μαχαίρι σου αποκάτου
Και σ’ εκείνο αντισταθή.

32. Το θηρίο π’ ανανογιέται,
Πως του λείπουν τα μικρά,
Περιορίζεται, πετιέται,
Αίμα ανθρώπινο διψά.

33. Τρέχει, τρέχει όλα τα δάση,
Τα λαγκάδια, τα βουνά,
Κι όπου φθάση, όπου περάση,
Φρίκη, θάνατος, ερμιά.

34. Ερμιά, θάνατος και φρίκη
Όπου επέρασες κι εσύ
Ξίφος έξω από τη θήκη
Πλέον ανδρείαν σου προξενεί.

35. Ιδού εμπρός σου ο τοίχος στέκει
Της αθλίας Τριπολιτσάς
Τώρα τρόμου αστροπελέκι
Να της ρίψης πιθυμάς.

36. Μεγαλόψυχο το μάτι
Δείχνει, πάντα οπώς νικεί,
Και ας είν’ άρματα γεμάτη
Και πολέμιαν χλαλοή.

37. Σου προβαίνουνε και τρίζουν
Για να ιδής πως είν’ πολλά
Δεν ακούς που φοβερίζουν
Aνδρες μύριοι και παιδιά;

38. Λίγα μάτια, λίγα στόματα
Θα σας μείνουνε ανοιχτά
Για να κλαύσετε τα σώματα
Που θε νάβρη η συμφορά.

39. Κατεβαίνουνε, και ανάφτει
Του πολέμου αναλαμπή.
Το τουφέκι ανάβει, αστράφτει,
Λάμπει, κόφτει το σπαθί.

40. Γιατί η μάχη εστάθη ολίγη;
Λίγα τα αίματα γιατί;
Τον εχθρό θωρώ να φύγη
Και στο κάστρο ν’ ανεβή.

41. Μέτρα… είν’ άπειροι οι φευγάτοι,
Οπού φεύγοντας δειλιούν
Τα λαβώματα στην πλάτη
Δέχοντ’, ώστε ν’ ανεβούν.

42. Εκεί μέσα ακαρτερείτε
Την αφεύγατη φθορά
Να, σας φθάνει, αποκριθήτε
Στις νυκτός τη σκοτεινιά.

43. Αποκρίνονται, και η μάχη
Έτσι αρχίζει, οπού μακριά
Από ράχη εκεί σε ράχη
Αντιβούιζε φοβερά.

44. Ακούω κούφια τα τουφέκια,
Ακούω σμίξιμο σπαθιών,
Ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,
Ακούω τρίξιμο δοντιών.

45. Α! Τι νύκτα ήταν εκείνη
Που την τρέμει ο λογισμός;
Aλλος ύπνος δεν εγίνη
Πάρεξ θάνατου πικρός.

46. Της σκηνής η ώρα, ο τόπος,
Οι κραυγές, η ταραχή,
Ο σκληρόψυχος ο τρόπος
Του πολέμου, και οι καπνοί.

47. Και οι βροντές, και το σκοτάδι,
Οπού αντίσκοφτε η φωτιά,
Επαράσταιναν τον άδη
Που ακαρτέρειε τα σκυλιά.

48. Τ’ ακαρτέρειε. - Εφαίνοντ’ ίσκιοι
Αναρίθμητοι γυμνοί,
Κόρες, γέροντες, νεανίσκοι,
Βρέφη ακόμη εις το βυζί.

49. Όλη μαύρη μυρμηγικάζει,
Μαύρη η εντάφια συντροφιά,
Σαν το ρούχο οπού σκεπάζει
Τα κρεβάτια τα στερνά.

50. Τόσοι, τόσοι ανταμωμένοι
Επετιούντο από τη γη,
Όσοι είν’ άδικα σφαγμένοι
Από τούρκικην οργή.

51. Τόσα πέφτουνε τα θέρι-
σμένα αστάχια εις τους αγρούς
Σχεδόν όλα εκειά τα μέρη
Εσκεπάζοντο απ’ αυτούς.

52. Θαμποφέγει κανέν’ άστρο,
Και αναδεύοντο μαζί,
Αναβαίνοντας το κάστρο
Με νεκρώσιμη σιωπή.

53. Έτσι χάμου εις την πεδιάδα,
Μες στο δάσος το πυκνό,
Όταν στέλνη μίαν αχνάδα
Μισοφέγγαρο χλωμό.

54. Εάν οι άνεμοι μες στ’ άδεια
Τα κλαδιά μουγκοφυσούν,
Σειούνται, σειούνται τα μαυράδια,
Οπού οι κλώνοι αντικτυπούν.

55. Με τα μάτια τους γυρεύουν
Όπου είν’ αίματα πηχτά,
Και μες στ’ αίματα χορεύουν
Με βρυχίσματα βραχνά,

56. Και χορεύοντας μανίζουν
Εις τους Έλληνας κοντά,
Και τα στήθια τους εγγίζουν
Με τα χέρια τα ψυχρά.

57. Εκειό το έγγισμα πηγαίνει
Βαθιά μες στα σωθικά,
Όθεν όλη η λύπη βγαίνει,
Και άκρα αισθάνονται ασπλαχνιά.

58. Τότε αυξαίνει του πολέμου
Ο χορός τρομακτικά,
Σαν το σκόρπισμα του ανέμου
Στου πελάου τη μοναξιά.

59. Κτυπούν όλοι απάνου κάτου
Κάθε κτύπημα που εβγή
Είναι κτύπημα θανάτου,
Χωρίς να δευτερωθή.

60. Κάθε σώμα ιδρώνει, ρέει
Λες και εκείθεν η ψυχή
Απ’ το μίσος που την καίει
Πολεμάει να πεταχθή.

61. Της καρδίας κτυπίες βροντάνε
Μες στα στήθια τους αργά,
Και τα χέρια οπού χουμάνε
Περισσότερο είν’ γοργά.

62. Ουρανός γι’αυτούς δεν είναι,
Ουδέ πέλαγο, ουδέ γη
Γι’ αυτούς όλους το παν είναι
Μαζωμένο αντάμα εκεί.

63. Τόση η μάνητα και η ζάλη,
Που στοχάζεσαι, μη πως
Από μία μεριά και απ’ άλλη
Δεν μείνη ένας ζωντανός.

64. Κοίτα χέρια απελπισμένα
Πώς θερίζουνε ζωές!
Χάμου πέφτουνε κομμένα
Χέρια, πόδια, κεφαλές,

65. Και παλάσκες και σπαθία
Με ολοσκόρπιστα μυαλά,
Και με ολόσχιστα κρανία
Σωθικά λαχταριστά.

66. Προσοχή καμία δεν κάνει
Κανείς, όχι εις τη σφαγή
Πάνε πάντα εμπρός. Ω! Φθάνει,
Φθάνει, έως πότε οι σκοτωμοί;

67. Ποίος αφήνει εκεί τον τόπο,
Πάρεξ όταν ξαπλωθή;
Δεν αισθάνονται τον κόπο
Και λες κι’ είναι εις την αρχή.

68. Ολιγόστευαν οι σκύλοι,
Και Αλλά εφώναζαν, Αλλά
Και των Χριστιανών τα χείλη
Φωτιά εφώναζαν, φωτιά.

69. Λεονταρόψυχα εκτυπιούντο,
Πάντα εφώναζαν φωτιά,
Και οι μιαροί κατασκορπιούντο,
Πάντα σκούζοντας Αλλά.

70. Παντού φόβος και τρομάρα
Και φωνές και στεναγμοί
Παντού κλάψα, παντού αντάρα,
Και παντού ξεψυχισμοί.

71. Ήταν τόσοι! Πλέον το βόλι
Εις τ’ αυτιά δεν του λαλεί.
Όλοι χάμου εκτίτοντ’ όλοι
Εις την τέταρτη αυγή.

72. Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη
Και κυλάει στη λαγκαδιά,
Και το αθώο χόρτο πίνει
Αίμα αντίς για τη δροσιά.

73. Της αυγής δροσάτι αέρι,
Δεν φυσάς τώρα εσύ πλιό
Στων ψευδόπιστων το αστέρι
Φύσα, φύσα εις το ΣΤΑΥΡΟ.

74. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

75. Της Κορίνθου ιδού και οι κάμποι
Δεν λάμπ’ ήλιος μοναχά
Εις τους πλάτανους, δεν λάμπει
Εις τ’ αμπέλια, εις τα νερά.

76. Εις τον ήσυχον αιθέρα
Τώρα αθώα δεν αντηχεί
Τα λαλήματα η φλογέρα,
Τα βελάσματα το αρνί.

77. Τρέχουν άρματα χιλιάδες
Σαν το κύμα εις το γιαλό
Αλλ’ οι ανδρείοι παλληκαράδες
Δεν ψηφούν τον αριθμό.

78. Ω τρακόσιοι! Σηκωθήτε
Και ξανάλθετε σ’ εμάς
Τα παιδιά σας θέλ’ ιδήτε
Πόσο μοιάζουνε με σας.

79. Όλοι εκείνοι τα φοβούνται
Και με πάτημα τυφλό
Εις την Κόρινθο αποκλειούνται
Κι’ όλοι χάνουνται απ’ εδώ.
80. Στέλνει ο άγγελος του ολέθρου
Πείναν και Θανατικό
Που με σχήμα ενός σκελέθρου
Περπατούν αντάμα οι δύο.

81. Και πεσμένα εις τα χορτάρια
Απεθαίνανε παντού
Τα θλιμμένα απομεινάρια
Της φυγής και του χαμού.

82. Και εσύ αθάνατη, εσύ θεία,
Που ό,τι θέλεις ημπορείς,
Εις τον κάμπο, Ελευθερία,
Ματωμένη περπατείς.

83. Στη σκιά χεροπιασμένες,
Στη σκιά βλέπω κι’ εγώ
Κρινοδάκτυλες παρθένες
Οπού κάνουνε χορό.

84. Στο χορό γλυκογυρίζουν
Ωραία μάτια ερωτικά,
Και εις την αύρα κυματίζουν
Μαύρα, ολόχρυσα μαλλιά.

85. Η ψυχή μου αναγαλλιάζει
Πώς ο κόρφος καθεμιάς
Γλυκοβύζαστο ετοιμάζει
Γάλα ανδρείας και ελευθεριάς.

86. Μες στα χόρτα, τα λουλούδια,
Το ποτήρι δεν βαστώ
Φιλελεύθερα τραγούδια
Σαν τον Πίνδαρο εκφωνώ.

87. Απ’τα κόκαλα βγαλμένη
Των Ελλήνων τα ιερά,
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

88. Πήγες εις το Μεσολόγγι
Την ημέρα του Χριστού,
Μέρα που άνθισαν οι λόγγοι
Για το τέκνο του Θεού.

89. Σούλθε εμπρός λαμποκοπώντας
Η Θρησκεία μ’ ένα σταυρό,
Και το δάκτυλο κινώντας
Οπού ανεί τον ουρανό.

90. Σ’αυτό, εφώναξε, το χώμα
Στάσου ολόρθη, Ελευθεριά
Και φιλώντας σου στο στόμα
Μπαίνει μες στην εκκλησιά.

91. Εις την τράπεζα σιμώνει
Και το σύγνεφο το αχνό
Γύρω γύρω της πυκνώνει
Που σκορπάει το θυμιατό.

92. Αγρικάει την ψαλμωδία
Οπού εδίδαξεν αυτή
Βλέπει τη φωταγωγία
Στους Αγίους εμπρό χυτή.

93. Ποιοι είν’ αυτοί που πλησιάζουν
Με πολλή ποδοβολή,
Κι’ άρματ’, άρματα ταράζουν;
Επετάχτηκες εσύ.

94. Α! Το φως που σε στολίζει,
Σαν ηλίου φεγγοβολή,
Και μακρόθεν σπινθηρίζει,
Δεν είναι, όχι, από τη γη.

95. Λάμψιν έχει όλη φλογώδη
Χείλος, μέτωπο, οφθαλμός
Φως το χέρι, φως το πόδι
Κι’ όλα γύρω σου είναι φως.

96. Το σπαθί σου αντισηκώνεις,
Τρία πατήματα πατάς,
Σαν τον πύργο μεγαλώνεις,
Και εις το τέταρτο κτυπάς.

97. Με φωνή που καταπείθει
Προχωρώντας ομιλείς
«Σήμερ’, άπιστοι, εγεννήθη
Ναι, του κόσμου ο Λυτρωτής.

98. Αυτός λέγει... Αφοκρασθήτε:
Εγώ είμ’ Aλφα, Ωμέγα εγώ
Πέστε, που θ’ αποκρυφθήτε
Εσείς όλοι, αν οργισθώ;

99. Φλόγα ακοίμητην σας βρέχω,
Που μ’ αυτήν αν συγκριθή
Κείνη η κάτω οπού σας έχω
Σαν δροσιά θέλει βρεθή.

100. Κατατρώγει, ωσάν τη σχίζα,
Τόπους άμετρα υψηλούς,
Χώρες, όρη από τη ρίζα,
Ζώα και δένδρα και θνητούς.

101. Και το πάν το κατακαίει,
Και δεν σώζεται πνοή,
Πάρεξ του άνεμου που πνέει
Μες στη στάχτη τη λεπτή.

102. Κάποιος ήθελε ερωτήσει:
Του θυμού του είσαι αδελφή;
Ποιός είν’ άξιος να νικήση,
Ή με σε να μετρηθή;

103. Η γη αισθάνεται την τόση
Του χεριού σου ανδραγαθιά,
Που όλην θέλει θανατώσει
Τη μισόχριστη σπορά.

104. Την αισθάνονται, και αφρίζουν
Τα νερά, και τ’ αγρικώ
Δυνατά να μουρμουρίζουν
Σαν να ρυάζετο θηριό.

105. Κακορίζικοι, που πάτε
Του Αχελώου μες στη ροή,
Και πιδέξια πολεμάτε
Από την καταδρομή.

106. Να αποφύγετε! Το κύμα
Έγινε όλο φουσκωτό
Εκεί ευρήκατε το μνήμα
Πριν να ευρήτε αφανισμό.

107. Βλασφημάει, σκούζει, μουγκρίζει
Κάθε λαρυγγας εχθρού,
Και το ρεύμα γαργαρίζει
Τες βασφήμιες του θυμού.

108. Σφαλερά τετραποδίζουν
Πλήθος άλογα, και ορθά
Τρομασμένα χλιμιτρίζουν
Και πατούν εις τα κορμιά.

109. Ποίος στον σύντροφον απλώνει
Χέρι, ωσάν να βοηθηθή
Ποίος τη σάρκα του δαγκώνει
Όσο οπού να νεκρωθή.

110. Κεφαλές απελπισμένες,
Με τα μάτια πεταχτά,
Κατά τ’άστρα σηκωμένες
Για την ύστερη φορά.

111. Σβιέται -αυξαίνοντας η πρώτη
Του Αχελώου νεροσυρμή-
Το χλιμίτρισμα, και οι κρότοι,
Και του ανθρώπου οι γογγυσμοί.

112. Έτσι ν’ άκουα να βουίξη
Τον βαθύν Ωκεανό,
Και στο κύμα του να πνίξη
Κάθε σπέρμα Αγαρηνό.

113. Και εκεί πούναι η Αγία Σοφία,
Μες στους λόφους τους επτά,
Όλα τ’άψυχα κορμία
Βραχοσύντριφτα, γυμνά.

114. Σωριασμένα να τα σπρώξη
Η κατάρα του Θεού,
Κι απ’ εκεί να τα μαζώξη
Ο αδελφός του Φεγγαριού.

115. Κάθε πέτρα μνήμα ας γένη,
Και η θρησκεία κι’ η Ελευθεριά
Μ’ αργοπάτημα ας πηγαίνη
Μεταξύ τους, και ας μετρά.

116. Ένα λείψανο ανεβαίνει
Τεντωτό, πιστομητό,
Κι’ άλλο ξάφνου κατεβαίνει
Και δεν φαίνεται και πλιό.

117. Και χειρότερα αγριεύει
Και φουσκώνει ο ποταμός
Πάντα πάντα περισσεύει
Πολυφλοίσβισμα και αφρός.

118. Α! Γιατί δεν έχω τώρα
Τη φωνή του Μωυσή;
Μεγαλόφωνα, την ώρα
Οπού εσβηούντο οι μισητοί.

119. Τον Θεόν ευχαριστούσε
Στου πελάου τη λύσσα εμπρός,
Και τα λόγια ηχολογούσε
Αναρίθμητος λαός.

120. Ακλουθάει την αρμονία
Η αδελφή του Ααρών,
Η προφήτισσα Μαρία,
Μ’ ένα τύμπανο τερπνόν.

121. Και πηδούν όλες οι κόρες
Με τις αγάλες ανοικτές,
Τραγουδώντας, ανθοφόρες,
Με τα τύμπανα τερπνόν.

122. Σε γνωρίζω από την κόψη
Του σπαθιού την τρομερή,
Σε γνωρίζω από την όψη
Που με βία μετράει τη γη.

123. Εις αυτήν, είν’ ξανουσμένο,
Δεν νικιέσαι εσύ ποτέ
Όμως, όχι, δεν είν’ ξένο
Και το πέλαγο για σε.

124. Το στοιχείον αυτό ξαπλώνει
Κύματ’ άπειρα εις τη γη,
Με τα οποία την περιζώνει,
Κι’ είναι εικόνα σου λαμπρή.

125. Με βρυχίσματα σαλεύει
Που τρομάζει η ακοή
Κάθε ξύλο κινδυνεύει
Και λιμιώνα αναζητεί.

126. Φαίνετ’ έπειτα η γαλήνη
Και το λάμψιμο του ηλιού,
Και τα χρώματα αναδίνει
Του γλαυκότατου ουρανού.

127. Δεν νικιέσαι, είν’ ξακουσμένο,
Στην ξηρά εσύ ποτέ
Όμως, όχι, δεν είν’ ξένο
Και το πέλαγο για σε.

128. Περνούν άπειρα τα ξάρτια,
Και σαν λόγγος στριμωχτά
Τα τρεχούμενα κατάρτια,
Τα ολοφούσκωτα πανιά.

129. Συ τες δύναμές σου σπρώχνεις,
Και αγκαλά δεν είν’ πολλές,
Πολεμώντας, αλλά διώχνεις,
Aλλα παίρνεις, αλλά καις.

130. Με επιθύμια να τηράζης
Δύο μεγάλα σε θωρώ,
Και θανάσιμον τινάζεις
Εναντίον τους κεραυνό.

131. Πιάνει, αυξάνει, κοκκινίζει,
Και σηκώνει μια βροντή,
Και το πέλαο χρωματίζει
Με αιματόχροη βαφή.

132. Πνίγοντ’ όλοι οι πολεμάρχοι
Και δεν μνέσκει ένα κορμί
Χάρου, σκιά του Πατριάρχη,
Που σ’ επέταξαν εκεί.

133. Εκρυφόσμιγαν οι φίλοι
Με τς εχθρούς τους τη Λαμπρή,
Και τους έτρεμαν τα χείλη
Δίνοντάς τα εις το φιλί.

134. Κειες τες δάφνες που εσκορπίστε
Τώρα πλέον δεν τες πατεί,
Και το χέρι οπού εφιλήστε
Πλέον, α! Πλέον δεν ευλογεί.

135. Όλοι κλαύστε. Αποθαμένος
Ο αρχηγός της Εκκλησιάς
Κλαύστε, κλαύστε κρεμασμένος
Ωσάν νάτανε φονιάς.

136. Έχει ολάνοικτο το στόμα
Π’ ώρες πρώτα είχε γευθή
Τ’ Aγιον Αίμα, τ’ Aγιον Σώμα
Λες πως θε να ξαναβγή.

137. Η κατάρα που είχε αφήσει
Λίγο πριν να αδικηθή
Εις οποίον δεν πολεμήση
Και ημπορεί να πολεμή.

138. Την ακούω, βροντάει, δεν παύει
Εις το πέλαγο, εις τη γη,
Και μουγκρίζοντας ανάβει
Την αιώνιαν αστραπή.

139. Η καρδιά συχνοσπαράζει...
Πλην τι βλέπω; σοβαρά
Να σωπάσω με προστάζει
Με το δάκτυλο η θεά.

140. Κοιτάει γύρω εις την Ευρώπη
Τρεις φορές μ’ανησυχιά
Προσηλώνεται κατόπι
Στην Ελλάδα, και αρχινά:

141. Παλληκάρια μου! Οι πολέμιοι
Για σας όλοι είναι χαρά,
αι το γόνα σας δεν τρέμει
Στους κινδύνους εμπροστά..

142. Απ’ εσάς απομακραίνει
Κάθε δύναμη εχθρική
Αλλά ανίκητη μια μένει
Που τες δάφνες σας μαδεί.

143. Μία, που όταν ωσάν λύκοι
Ξαναρχόστενε ζεστοί,
Κουραμένοι από τη νίκη,
Αχ! Τον νουν σας τυραννεί.

144. Η Διχόνοια που βαστάει
Ενα σκήπτρο η δολερή
Καθενός χαμογελάει,
Πάρ’ το, λέγοντας, και συ.

145. Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
Έχει αλήθεια ωραία θωριά
Μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
Εισέ δάκρυα θλιβερά.

146. Από στόμα οπού φθονάει,
Παλληκάρια, ας μην ‘πωθή,
Πως το χέρι σας κτυπάει
Του αδελφού την κεφαλή.

147. Μην ειπούν στο στοχασμό τους
Τα ξένα έθνη αληθινά:
Εάν μισούνται ανάμεσό τους
Δεν τους πρέπει ελευθεριά.

148. Τέτοια αφήστενε φροντίδα
Όλο το αίμα οπού χυθή
Για θρησκεία και για πατρίδα
Όμοιαν έχει την τιμή.

149. Στο αίμα αυτό, που δεν πονείτε
Για πατρίδα, για θρησκειά,
Σας ορκίζω, αγκαλιασθήτε
Σαν αδέλφια γκαρδιακά..

150. Πόσον λείπει, στοχασθήτε,
Πόσο ακόμη να παρθή
Πάντα η νίκη, αν ενωθήτε,
Πάντα εσάς θ’ ακολουθή.

151. Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία!...
Καταστήστε ένα σταυρό,
Και φωνάξετε με μία:
Βασιλείς, κοιτάξτ’ εδώ.

152. Το σημείον που προσκυνάτε
Είναι τούτο, και γι’αυτό
Ματωμένους μας κοιτάτε
Στον αγώνα το σκληρό.

153. Ακατάπαυστα το βρίζουν
Τα σκυλιά και το πατούν
Και τα τέκνα του αφανίζουν
Και την πίστη αναγελούν.

154. Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη
Αίμα αθώο χριστιανικό,
Που φωνάζει από τα βάθη
Της νυκτός: Να’ κδικηθώ.

155. Δεν ακούτε, εσείς εικόνες
Του Θεού, τέτοια φωνή;
Τώρα επέρασαν αιώνες
Και δεν έπαυσε στιγμή.

156. Δεν ακούτε; εις κάθε μέρος
Σαν του Αβέλ καταβοά
Δεν είν’ φύσημα του αέρος
Που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

157. Τι θα κάμετε; θ’ αφήστε
Να αποκτήσωμεν εμείς
Λευθερίαν, ή θα την λύστε
Εξ αιτίας Πολιτικής;

158. Τούτο ανίσως μελετάτε,
Ιδού, εμπρός σας τον Σταυρό
Βασιλείς! Ελάτε, ελάτε, Και
κτυπήσετε κι’ εδώ.