Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

''Κολλημένος με την οθόνη'

Της συγγραφέως  Μαίρης Σάββα –Ρουμπάτη
Σε εικονογράφηση Χρήστου Δημητρίου
ΕΚΔΟΣΕΙΣ  Ίνδικτος

Ο Μπίλι είναι ''Κολλημένος με την οθόνη'', όπως όλα τα παιδιά στις μέρες μας. Χρησιμοποιεί τα εργαλεία της τεχνολογίας με επιδεξιότητα και ρουφάει από παντού πληροφόρηση, γνώση, ψυχαγωγία, εμπειρία.
Δεν πρόκειται για διδακτικό παραμύθι, αλλά για περιπέτεια που χαρίζει στον Μπίλι αναπάντεχες διαδρομές από το πραγματικό στο εικονικό περιβάλλον. Οι παγίδες είναι εκεί και τον περιμένουν για να τον ειρωνευτούν, να τον κοροϊδέψουν, να τον πλανέψουν.
Την εμπειρία του αφηγείται με λέξεις η Μαίρη Σάββα-Ρουμπάτη και με χρώματα ο Χρήστος Δημητρίου. Ταξιδεύοντας στις σελίδες του βιβλίου, η ιστορία θα φθάσει σε όλα τα χαρισματικά παιδιά από 8 έως 88 ετών, που έχουν ή δεν έχουν κόλλημα με την οθόνη.
Η ιστορία με λίγα λόγια: Κάθε παιδί του καιρού μας, μπορεί να βρεθεί στη θέση του Μπίλι. Ο Μπίλι είναι ένα παιδί χαρισματικό που ξέρει να απαντά στις προκλήσεις, να χρησιμοποιεί τις δυνατότητες της τεχνολογίας, να αρμέγει τη γνώση από κάθε πληροφορία που του δίνει η οθόνη του. Του αρέσει το παιχνίδι αυτό. Κάποια στιγμή όμως, πέφτει ο ίδιος στην παγίδα της οθόνης του! Τον ρουφάει αυτός ο απέραντος κόσμος και ζει μέσα του απίστευτες περιπέτειες. Περιπέτειες γεμάτες εικονικές φιλίες, σχέσεις, εικόνες, αξίες. Ζωή γεμάτη λάμψη, αλλά και ειρωνεία. Θα επιστρέψει άραγε πίσω στην κανονική ζωή του; Θέλει; Μπορεί; Ποιος θα τον βοηθήσει; Η μοναδική εμπειρία που θα ζήσει, θα του μάθει να ξεχωρίζει την αληθινή από την εικονική ζωή... Δεν είναι ένα απλό εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά. Ο Μπίλι είναι ένας ήρωας βγαλμένος από τα κόμικς της καθημερινότητας.

Αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργο Βερίτη


Ο Αλέξανδρος Γκιάλας γεννήθηκε στην Ελάτα Χίου 1915 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαΐου 1948, ήταν Έλληνας ποιητής, γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο «Γ. Βερίτης».


Βιογραφία


Ο Αλέξανδρος Γκιάλας ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά του Ιωάννη Γκιάλα, ιερέα και δασκάλου στο χωριό Ελάτα της Χίου, και της Αμαλίας Γκιάλα, το γένος Μπιλίρη. Από το γυμνάσιο άρχισε να εκδηλώνεται η κλίση του Γ. Βερίτη για τα γράμματα, με τη σύνθεση ποιημάτων, διηγημάτων και άρθρων, που τα δημοσίευσε σε μαθητικά περιοδικά και τοπικές εφημερίδες της Χίου. Ποιήματά του την περίοδο εκείνη δημοσιεύθηκαν και στο λογοτεχνικό περιοδικό της Αθήνας «Νέα Εστία» με το ψευδώνυμο Αλέκος Πέτασος.


Πριν τελειώσει το Γυμνάσιο, κατά τη συμμετοχή του σε γυμναστικές επιδείξεις, ασθένησε από οξείς ρευματισμούς, οι οποίοι προσέβαλαν την καρδιά του, πάθηση που τελικά οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του. Η πρώιμη διανοητική του ανάπτυξη τον έφερε φοιτητή σε ηλικία 16 ετών στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην Αθήνα συνδέθηκε με την Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή». Από το 1937, όταν εκδόθηκε το περιοδικό «Ακτίνες» ως όργανο της «Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων», ο Γ. Βερίτης υπήρξε από τους πρώτους και βασικούς συνεργάτες του. Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε ιδίως στο χώρο της νεολαίας και στο φοιτητικό χώρο καταπολεμώντας τις υλιστικές θεωρίες, ακόμα και κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.


Το Σεπτέμβριο 1944 έπεσε πολεμώντας στη Μάχη του Ρίμινι (Ιταλία) ο αδελφός του Γιώργος, στον οποίο αφιέρωσε ένα από τα λυρικότερα ποιήματά του. Ο Βερίτης απεβίωσε στις 5 Μαΐου 1948, μόλις μετά το Πάσχα, ενώ από τον Φεβρουάριο 1946 ήταν παράλυτος από τη δεξιά πλευρά του σώματός του. Η σορός του αναπαύεται στην «κατακόμβη» του κτήματος της «Ζωής» στην Αγία Παρασκευή (τον γνωστό δήμο του Λεκανοπεδίου Αττικής).


Το έργο του


Ως προς το έργο του, ο Βερίτης δεν υπήρξε αποκλειστικά ποιητής, αλλά και μελετητής στην επιστήμη του, τη Θεολογία, μεταφραστής, διηγηματογράφος και λογοτεχνικός κριτικός. Προεχόντως, υπήρξε ένας Χριστιανός αγωνιστής και πνευματικός άνθρωπος. Μόλις μία ποιητική συλλογή («Η Ωδή του Αγαπητού», 1947) εκδόθηκε όσο ζούσε, ενώ άλλες τρεις («Στις πηγές των υδάτων», «`Οταν ανθίζουν τα κρίνα», «Με την αυγή») εκδόθηκαν με υλικό που συγκεντρώθηκε από τα χειρόγραφά του μετά το θάνατό του. Το σύνολο των ποιημάτων εκδόθηκε και σε 1 τόμο από τις εκδόσεις «Δαμασκός» (1958), ενώ σε άλλους 2 τόμους το πεζό του έργο («`Αρθρα και Μελέται» και «Φιλολογικά θέματα, Διηγήματα, Μορφαί»). Ο Βερίτης μετέφρασε ακόμη «Το ταξίδι του Εκατόνταρχου» του Ερνέστου Ψυχάρη από τη γαλλική (έκδοση «Δαμασκού» 1949). Τίτλοι αντιπροσωπευτικών του ποιημάτων: «Ζητώντας το Φως», «Αλήθειες», Ο `Υμνος των φοιτητών», «Ο Αναστάσιμος», «Τρεις φωνές», «Ποιος άλλος;». Τίτλοι διηγημάτων: «Ο Γησίλας», «Κάθε Πάσχα», «Ο φαροφύλακας».


Η θεματολογία του έργου του, ιδίως του ποιητικού, είναι σχεδόν αποκλειστικά θρησκευτική. Τα ποιήματα είναι έντονα λυρικά, με αυστηρά παραδοσιακή τεχνοτροπία (έμμετροι, ομοιοκατάληκτοι στίχοι) αλλά σε λαϊκή, ζωντανή δημοτική γλώσσα. Μέσα στο συναισθηματικό λυρισμό ωστόσο κατορθώνει και ενσωματώνει την πίστη και την ιδεολογία του, καθώς ο ίδιος είχε διακηρύξει ότι ήταν εναντίον του δόγματος «η τέχνη για την τέχνη».


Αρκετά ποιήματά του μελοποιήθηκαν σε τραγούδια από το μουσικοσυνθέτη Απόστολο Βαλληνδρά, ενώ το ποίημά του «Ο Κοινωνικός» από τη συλλογή «Η Ωδή του Αγαπητού» απετέλεσε το λιμπρέτο για μία σύνθεση κλασικής μορφής μουσικής: το ομώνυμο ορατόριο της συνθέτιδας Ελένης Οικονομοπούλου.


Αναγνώριση


Στο νησί του, τη Χίο, ο Γ. Βερίτης τιμάται με δύο προτομές. Η πρώτη, μαρμάρινη, βρίσκεται στο Δημοτικό Κήπο (το «Βουνάκι») της πρωτεύουσας του νησιού (Χίος ή «Χώρα»), ενώ η δεύτερη, μεταλλική και πιο πρόσφατη, στο χωριό καταγωγής του πατέρα του, τα Μεστά, τοποθετημένη, αρκετά ταιριαστά, έξω από την είσοδο του «Ταξιάρχη Μεστών», της μεγαλύτερης εκκλησίας του νησιού. «Γ. Βερίτη» ονομάζεται η βασική εσωτερική οδός που συνδέει τη Χώρα με τον Κάμπο της Χίου, ενώ στο Λεκανοπέδιο Αττικής δύο μικροί δρόμοι φέρουν το όνομα του ποιητή.


ΠΗΓΗ



Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Η Κυρά Σαρακοστή

Σαράντα μέρες κράταγε η νηστεία πριν το Πάσχα.
Τόσες νήστεψε και ο Χριστός στην έρημο. Τις τρεις πρώτες μάλιστα μερικές γυναίκες δεν έβαζαν στο στόμα τους τίποτα, ούτε καν ψωμί ή νερό και την τέταρτη έτρωγαν μόνο ειδικά φαγητά - καρυδόπιτα, σούπα με φασόλια, πετιμέζι. Πόσο αργά περνούσε η σαρακοστή για όσους νήστευαν και νήστευαν οι περισσότεροι.
Η "κυρά Σαρακοστή" ήταν το ημερολόγιό τους. Την παρίσταναν ως καλογριά. Έπαιρναν μια κόλλα χαρτί και σχεδίαζαν μια γυναίκα. Δεν της έκαναν στόμα γιατί συνέχεια νήστευε και τα χέρια της ήταν σταυρωμένα γιατί όλο προσευχόταν.
Είχε 7 πόδια, τις 7 βδομάδες της Σαρακοστής.
Κάθε Σάββατο έκοβαν και ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το Μεγάλο Σαββάτο. Στη Χίο το έβαζαν μέσα σε ένα ξερό σύκο ή σε ένα καρύδι και όποιος το έβρισκε πίστευαν πως θα ήταν καλότυχος.
Αλλού την έκαναν και πάνινη την "κυρά Σαρακοστή" τους και τη γέμιζαν με πούπουλα. Στον Πόντο έπαιρναν μια πατάτα ψημένη ή ένα κρεμμύδι, έμπηγαν 7 φτερά κότας, το έδεναν στο ταβάνι και κρεμόταν όλη τη Σαρακοστή. Κάθε βδομάδα έβγαζαν και ένα φτερό.
Ο "κουκουράς", έτσι το έλεγαν, ήταν ο φόβος των παιδιών.

Πηγή: Έθιμα του Πάσχα - ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ










Σήμερα τα παιδιά δημιούργησαν την Κυρά Σαρακοστή, γεμίζοντας με βαμβάκι  γαντόκουκλες του  εμπορίου  (το κεφάλι και το σώμα ) , τις οποίες  έραψαν στο τέλος. Με μαρκαδόρους για ύφασμα σχεδίασαν τα μάτια και την μύτη,  με τσόχα έφτιαξαν την μπλούζα  και την φούστα της .  Τα 7 ποδαράκια της  έγιναν με τσόχα .Κάποια μικρότερα παιδάκια που  είχαν κουραστεί να κόβουν κόλλησαν   κομματάκια γλωσσοπίεστρου  για ποδαράκια . Για μαλλιά τοποθέτησαν μαλλί πλεξίματος  Τα χέρια κολλήθηκαν  με τρόπο τέτοιο , σαν  σε στάση προσευχἠς. . Στο τέλος πρόσθεσαν μια κορδελίτσα στο πάνω μέρος του κεφαλιού της Κυράς Σαρακοστής , για να μπορεί να κρέμεται στον τοίχο.



Τα παιδιά με το πέρας της δραστηριότητας , η οποία διήρκησε πολύ περισσότερο από την συνηθισμένη ώρα , καμάρωναν τα έργα τους και έφυγαν για τα σπίτια τους με την ικανοποίηση στα πρόσωπα τους...

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΙΔΙΑ!!