Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Το Μεγάλο Όπλο των Ορθοδόξων



Η Νίνα 10 ετών ζει μαζί με τους γονείς της στο Κογκό της Αφρικής. Τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια της πέθαναν σε ηλικία ενός και τριών ετών αντίστοιχα. Η μητέρα της είναι ήδη παστόρισσα, δηλαδή ιερέας των προτεσταντών. Η μικρή ζώντας κοντά στην ορθόδοξη ιεραποστολή ζήτησε σύντομα να βαφτιστεί. Παρά τις πολλές αντιρρήσεις των υπολοίπων ο πατέρας της, παρότι μη ορθόδοξος,της έδωσε την άδεια.Έτσι η Νίνα μετά το στάδιο της κατήχησης βαφτίστηκε και συνέχισε να παρακολουθεί όλες τις δραστηριότητες της ορθόδοξης ιεραποστολής και κυρίως τις ιερές ακολουθίες.

Μια μέρα η Νίνα έφερε μια μικρή χάρτινη εικονίτσα, δώρο της κατηχήτριάς της, και την τοποθέτησε πάνω στο συρτάρι της κουζίνας, παρά και πάλι τις αντιδράσεις των οικείων της. Ένα απόγευμα ένας ανώτερος πάστορας επισκέφθηκε με την ακολουθία του το σπίτι της μικρής Νίνας, όμως δεν ήθελε να μπει μέσα παρά την ζεστή υποδοχή της μητέρας της μικρής. ’’Δεν μπαίνω μέσα είπε στη μητέρα διότι εδώ έχετε ένα μεγάλο όπλο’’. Μα ξέρετε δεν υπάρχει όπλο στο σπίτι είπε η παστόρισσα. Το μεγάλο όπλο είναι η μικρή χάρτινη εικόνα που έχετε της είπε πάλι και τελικά έφυγε χωρίς να μπει στο σπίτι. Το γεγονός της δύναμης της μικρής εικονίτσας της Παναγίας συγκλὀνισε την παστόρισσα η οποία πήγε στην ορθόδοξη ιεραποστολή και τελικά βαφτίστηκε και αυτή.

Διασκευή του Σπύρου Γκ. από το περιοδικό Πάντα τα έθνη | φωτογραφία: duckmarx

" Το Δείπνο της Βασιλείας του Χριστού " - Ραδιοθεατρικό




 ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ( ΡΑΔΙΟ - ΘΕΑΤΡΙΚΑ )
 'ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ '    (AΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ)

Η ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ



Σ’ ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (1-11-1956), τὸ ὁποῖο εἶχε φυλάξει στὸ ἀρχεῖο του ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, πατὴρ Ἀρσένιος Κομπούγιας, τοῦ ἡσυχαστηρίου «Παναγία ἡ Γοργοεπήκοος» στὴ Ναύπακτο, γράφει τὸ ἑξῆς σημαντικὸ γεγονός:

Ἕνας ἱερεὺς ζηλωτὴς, μὲ πλούσια δράση, εἶδε κάποτε ἕνα ὄνειρο. Ὁ ἴδιος μᾶς τὸ ἔχει περιγράψει ὡς ἑξῆς:

«Καθόμουνα στὴν πολυθρόνα μου, κουρασμένος κι ἐξαντλημένος ἀπὸ τὴν ἐργασία. Τὸ σῶμα μου πονοῦσε ἀπ’ τὴ μεγάλη κόπωση.

Πολλοὶ στὴν ἐνορία μου ζητοῦσαν τὸν πολύτιμο «Μαργαρίτη». Καὶ πολλοὶ τὸν εἶχαν βρεῖ. Ἡ ἐνορία μου προόδευε ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἡ ψυχὴ μου πλημμύριζε ἀπὸ χαρά, ἐλπίδα καὶ θάρρος. Τὰ κηρύγματά μου ἔκαναν μεγάλη ἐντύπωση. Πολλοὶ προσήρχοντο στὴν Ἐξομολόγηση. Ἡ ἐκκλησία μου ἦταν πάντοτε ἀσφυκτικὰ γεμάτη. Εἶχα κατορθώσει νὰ κινητοποιήσω ὁλόκληρη τὴν ἐνορία.

Ἱκανοποιημένος ἀπ’ ὅλα, ἐργαζόμουνα κάθε μέρα μέχρις ἐξαντλήσεως. Ἐνῷ σκεπτόμουνα ὅλα αὐτὰ, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, μὲ πῆρε ὁ ὕπνος. Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς, ποὺ θὰ σᾶς περιγράψω:

Ἕνας ξένος μπῆκε στὸ δωμάτιο χωρὶς νὰ χτυπήσει τὴν πόρτα. Τὸ πρόσωπό του ἦταν γλυκὸ κι εἶχε μεγάλη πνευματικότητα. Ἦταν καλὰ ντυμένος καὶ κρατοῦσε στὸ χέρι του μερικὰ ὄργανα χημικοῦ ἐργαστηρίου. Ἡ ὅλη του ἐμφάνιση προκαλοῦσε παράξενη ἐντύπωση. Ὁ ξένος μὲ πλησίασε. Κι ἐνῷ μοῦ ἅπλωνε τὸ χέρι του γιὰ νὰ μὲ χαιρετήσει, μὲ ρώτησε:

-Πῶς πάει ὁ ζῆλος σου;

Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ μοῦ προξένησε μεγάλη χαρά. Γιατὶ ἤμουν πολὺ ἱκανοποιημένος μὲ τὸ ζήλο μου. Καὶ δὲν εἶχα καμία ἀμφιβολία, πὼς κι αὐτὸς ὁ ξένος θὰ ἦταν πολὺ χαρούμενος, ἄν τὸν γνώριζε.

Τότε, ὅπως θυμᾶμαι ἀπ’ τὸ ὄνειρό μου, γιὰ νὰ τοῦ δείξω πόση ἀξία ἔχει ὁ ζῆλος μου, σὰν νὰ ἔβγαλα ἀπ’ τὸ στῆθος μου μιὰ συμπαγῆ μᾶζα, ποὺ ἀκτινοβολοῦσε σὰν χρυσάφι. Τοῦ τὴν ἔβαλα στὸ χέρι καὶ τοῦ λέω:

-Αὐτὸς εἶναι ὁ ζῆλος μου.

Ἐκεῖνος τὴν πῆρε καὶ τὴ ζύγισε προσεκτικὰ πάνω στὴ ζυγαριὰ του:

-Ζυγίζει πενῆντα κιλά, μοῦ λέει σοβαρά.

Ἐγὼ μόλις ποὺ μποροῦσα νὰ συγκρατήσω τὴ χαρὰ μου γιὰ τὸ βάρος αὐτό. Ἐκεῖνος ὅμως μὲ σοβαρότητα, σημείωσε τὸ βάρος σ’ ἕνα χαρτὶ καὶ συνέχισε τὴν ἐξέτασή του.

Ἔσπασε τὴ μᾶζα ἐκείνη σὲ κομμάτια καὶ τὴν ἔβαλε μέσα σ’ ἕνα χημικὸ τηγάνι πάνω στὴ φωτιά. Ὅταν ἡ μᾶζα ἔλειωσε καὶ καθαρίστηκε, τὴν ἔβγαλε ἀπ’ τὴ φωτιά. Ξεχώρισε τὰ διάφορα στοιχεῖα. Ὅταν αὐτὰ κρύωσαν, σχηματίσθηκαν διάφορα κομμάτια. Τὰ ἄγγιζε μ’ ἕνα σφυράκι καὶ ζύγιζε τὸ βάρος κάθε κομματιοῦ πάνω στὸ χαρτί.

Ὅταν τελείωσε, μοῦ ἔριξε μιὰ ματιὰ γεμάτη ἀπὸ συμπόνια καὶ μοῦ λέει:

-Εὔχομαι νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Θεὸς καὶ νὰ σωθεῖς.

Κι ἀμέσως, ἐγκατέλειψε τὸ δωμάτιο.

Στὸ χαρτὶ ποὺ μοῦ ἄφησε στὸ τραπέζι, ἦταν γραμμένα τὰ ἑξῆς:

Ἀνάλυσις τοῦ ζήλου τοῦ ἱερέως Χ.

Συνολικὸν βάρος: 50 κιλὰ

Ἡ προσεκτικὴ ἀνάλυσις παρουσιάζει τὰ ἑξῆς στοιχεῖα:
• Φανατισμός: 5 κιλά.
• Προσωπικὴ φιλοδοξία: 15 κιλά.
• Φιλοχρηματία: 12 κιλά.
• Τάση πρὸς ἐπιβολὴ καὶ κυριαρχία πάνω στὶς ψυχές: 8 κιλά.
• Ἐπίδειξις: 10 κιλὰ παρὰ 20 γραμμάρια.
• Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό: 10 γραμμάρια.
• Ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους: 10 γραμμάρια.

Σύνολον: 50 κιλά.

Ἡ παράξενη συμπεριφορὰ τοῦ ξένου καὶ ἡ ματιὰ μὲ τὴν ὁποία μὲ ἀποχαιρέτησε, μοῦ μετέδωσαν κάποια ἀνησυχία. Μὰ ὅταν εἶδα τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐξετάσεώς του, ἔνοιωσα τὰ γόνατά μου νὰ λυγίζουν.

Θέλησα στὴν ἀρχὴ ν’ ἀμφισβητήσω τὴν ὀρθότητα τῶν ἀριθμῶν. Μὰ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἄκουσα ἕναν ἀναστεναγμὸ τοῦ ξένου, ποὺ εἶχε φθάσει στὴν ἐξώπορτα. Ἠρέμησα κι ἄρχισα νὰ σκέπτομαι πιὸ ψύχραιμα. Μὰ καθὼς σκεπτόμουν, σκοτείνιασε μπροστὰ μου. Δὲν μποροῦσα νὰ διαβάσω τὸ χαρτί, ποὺ κρατοῦσα στὰ χέρια μου. Ἀγωνία καὶ φόβος μὲ κατέλαβαν. Στὰ χείλη μου ἦλθε ἡ κραυγή:

-Κύριε, σῶσον με…

Ἔριξα πάλι μιὰ ματιὰ στὸ χαρτί. Ξαφνικά, μεταμορφώθηκε αὐτὸ σ’ ἕναν ὁλοκάθαρο καθρέπτη, ποὺ καθρέπτιζε τὴν καρδιὰ μου. Ἔνοιωσα καὶ ἀνεγνώρισα τὴν κατάστασή μου. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια παρακαλοῦσα τὸν Κύριο νὰ μ’ ἐλευθερώσει ἀπ’ τὸ ΕΓΩ μου. Τέλος, ξύπνησα μὲ μιὰ κραυγὴ ἀγωνίας.

Στὰ περασμένα χρόνια, παρακαλοῦσα τὸν Θεὸ νὰ μὲ σώσει ἀπὸ διαφόρους κινδύνους. Μὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἄρχισα νὰ παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ μ’ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ δικὸ μου ΕΓΩ.

Γιὰ πολὺ καιρὸ ἔνοιωθα ταραγμένος. Τέλος, ὕστερα ἀπὸ ἐπίμονες προσευχές, ἔνοιωσα τὸ φῶς τοῦ Κυρίου νὰ πλημμυρίζει τὴν καρδιὰ μου καὶ νὰ καίει τ’ ἀγκάθια τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μου. Ὅταν ὁ Κύριος μὲ καλέσει κοντὰ Του, θὰ Τὸν εὐχαριστήσω ὁλόθερμα γιὰ τὴν ἀποκάλυψη ἐκείνης τῆς ἡμέρας, γιατὶ μοῦ φανέρωσε τότε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτὸ μου καὶ ὁδήγησε τὰ πόδια μου στὸν πιὸ στενό, ἀλλὰ καὶ πιὸ ὄμορφο δρόμο. Ἀπὸ τότε κάθε μέρα ἀνανέωνα τὶς ἀποφάσεις μου.

Ἐκείνη ἡ ἐπίσκεψη ποὺ μοῦ ἔκανε Ἐκεῖνος ποὺ «ἐτάζει καρδίας καὶ νεφρούς» (πρβλ. Ψαλμ. 7:10), μὲ ἔκανε ἄλλον ἄνθρωπο καὶ ὠφέλησε πολὺ τὴν ἐργασία μου».


Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Λόγος Γέροντος Παϊσίου για τους παραστρατημένους νέους


249694_170622972999714_122415037820508_442266_4453318_n.jpg

- Πως μπορεί , Γ έ ρ ο ν τ α ,να πλησιάση κανείς τους νέους που έχουν παραστρατήσει;

 - Με την Αγάπη . Αν υπάρχη αληθινή, αρχοντική αγάπη, αμέσως οι νέοι το πληροφορούνται και αφοπλίζονται. ΄Ερχονται στο Καλύβι παιδιά, από χίλιες καρυδιές καρύδια, με διάφορα προβλήματα.

Τους καλωσορίζω,τους κερνώ,τους μιλώ,και σε λίγο γινόμαστε φίλοι.Ανοίγουν την καρδιά τους και δέχονται και την δική μου αγάπη. Μερικά,τα κακόμοιρα,είναι τόσο στερημένα!Διψούν για αγάπη.Φαίνεται αμέσως που δεν ένιωσαν αγάπη ούτε από μάνα ούτε από πατέρα δεν χορταίνουν.

΄Ετσι άμα τα πονέσης,άμα τα αγαπήσης,ξεχνούν και τα προβλήματα,και τα ναρκωτικά ακόμη, φεύγουν και οι αρρώστιες,αφήνουν και τις αταξίες και έρχονται ευλαβικοί προσκυνητές μετά στο ΄Αγιον ΄Ορος.

Γιατί πληροφορούνται κατά κάποιον τρόπο την αγάπη του Θεού.Και βλέπω έχουν μια αρχοντιά που σου ραγίζει την καρδιά.Να μη δέχωνται μια οικονομική βοήθεια,ενώ έχουν ανάγκη,αλλά να πιάνουν δουλειά,για να τα βγάλουν πέρα και να πάνε την νύχτα στο σχολείο.

Αυτά τα παιδιά αξίζει να τα βοηθήση κανείς.


ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΊΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ




6000 πόντοι για τον ουρανό





Πολύ καλή ταινία μικρού μήκους.

O κ. Weber είναι ένας εντελώς φυσιολογικός άνθρωπος. «Κάνε το σωστό και μην αποφεύγεις κανένα» είναι το σύνθημα της ζωής του. Αλλά μια μέρα ξυπνά ξαφνικά στον προθάλαμο του ουρανού. Εδώ τώρα πρέπει να αποφασίσει που θα περάσει την αιωνιότητα. Για να ανοίξει για εκείνον η πόρτα του ουρανού, χρειάζεται «6000 πόντους...»

Πόσα καλά έργα μπορούν να χαρίσουν στον άνθρωπο τον παράδεισο;
Φτάνει άραγε να είσαι καλός άνθρωπος;
Φτάνει εαν κρατάς τις 10 εντολές;
Μπορεί άραγε ο άνθρωπος να κρατήσει τις 10 εντολές;
Η μήπως το μυστικό είναι γραμμένο εδώ και 2000 χρόνια στην Καινή Διαθήκη;

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Δραματική παρουσίαση του “Πάτερ Ημών"

 

Τα πρόσωπα: “Ενας (ορατός) πιστός (Π) ‘ Ο (αόρατος) Θεός (Θ)
Π: «Πάτερ ημών, ο …»
Θ: ‘ Ορίστε!
Π: Μή μέ διακόπτεις όσο κάνω τήν προσευχή μου!
Θ: Μά ΕΣΥ Μέ κάλεσες!
Π: Σέ κάλεσα; Δέν Σέ κάλεσα καθόλου. Έγώ τήν προσευχή μου έκαμα:
«Πάτερ ημών, ό έν τοίς ουρανοίς…»
Θ: Νά, πάλιν μέ φώναξες!
Π: ‘Εγώ;
Θ: Ναί, έσυ. Είπες: «Πάτερ ημών, ό έν τοίς ουρανοίς». Νάμαι. Τί θέλεις;
Π: Μά Σου είπα δέν σκεφτόμουν, δέν είχα σκοπό νά Σέ καλέσω. ‘ Εγώ τήν προσευχή μου έλεγα, τό «Πάτερ ημών». Τήν λέω κάθε μέρα, διότι με κάνει νά αισθάνομαι ωραία, όπως ακριβώς αισθάνεται κάποιος που κατώρθωσε αυτά που έβαλε σκοπό νά πραγματοποιήσει.
Θ: Εντάξει. Συνέχισε τώρα τήν προσευχή σου …
Π: « Άγιασθήτω τό ονομά Σου…»
Θ: Γιά σταμάτα λίγο! Τί θέλεις νά πείς;
Π: ‘ Ορίστε; Πώς δηλαδή, «τί θέλω νά πώ»;
Θ: Τί σημαίνει: « Άγιασθήτω τό ονομά Σου …»
Π: Μμμ, σημαίνει … Αυτό μου έλειπε! ‘Από που θέλεις νά ξέρω έγώ τί σημαίνει; Είναι μέρος της προσευχής, φθάνει; (Παύση) Πές μου, αλήθεια, τί σημαίνει;
Θ: Εννοεί: «Νά είναι τό όνομά Του δεδοξασμένο, αγιο, θαυμαστό».
Π: Ασφαλώς. Είναι λογικό αυτό που λές! Δέν μελέτησα ποτέ τήν έννοια αυτών τών λέξεων. «Γενηθήτω τό θέλημά Σου, ως έν ουρανω καί έπί της γης».
Θ: Είσαι σίγουρος πώς θέλεις νά συμβαίνουν αυτά που λές;
Π: Βεβαίως. Γιατί όχι;
Θ: Τότε, μήπως σκέφτηκες νά κάνεις κι έσυ κάτι ως πρός αυτά;
Π: Έγώ; Τίποτα. Τί μπορώ νά κάνω έγώ; Θεωρώ απλώς ότι καλό θαταν νά ελέγχεις τήν κατάσταση κι έδώ κάτω, επάνω στην γη, όπως τήν ελέγχεις εκεί ψηλά.
Θ: Μήπως έλέγχω έσένα μέ κανένα τρόπο;
Π: Μά, έγώ πηγαίνω στήν Εκκλησία κάθε Κυριακή…
Θ: Δέν σέ ρώτησα κάθε πότε πηγαίνεις στήν Εκκλησία. Αναφέρομαι παραδείγματος χάρη, στήν φύση σου… “Εχεις πολύ ευέξαπτη φύση, νά ξέρεις! ‘ Η φύση σου αποτελεί μεγάλο πρόβλημα!
Π: Γιατί τά βάζεις μαζί μου; Δέν είμαι χειρότερος από εκείνους τούς υποκριτές πού έρχονται ανελλιπώς στήν Εκκλησία καί …
Θ: Συγγνώμη, μά Μου φάνηκε πώς προσευχόσουν να γίνει το θέλημά Μου! Κι αν πρόκειται νά γίνει αυτό, τότε πρέπει νά αρχίσουμε μ’ αυτούς πού προσεύχονται σ’ Εμένα. π.χ. – μαζί σου…
Π: Καλά, έντάξει! Έχεις δίκαιο. Έχω κι εγώ τά ελαττώματά μου, τις ακλόνητες, τίς απόλυτες ιδέες μου – καί θά μπορουσα νά Σου απαριθμήσω μερικά…
Θ: Κι έγώ θά μπορουσα να το κάνω …
Π: Κύριε, αλήθεια είναι πώς θέλω νά τίς έγκαταλείψω, να τις διώξω, να απελευθερωθώ από τό βάρος τους.
Θ: Αρχίζουμε νά προοδεύσουμε, λοιπόν! Θά συνεργαστουμε καί θά δεΐς πόσες νίκες θά καταφέρνουμε μαζί! Είμαι περήφανος γιά σένα!
Π: Ωραία! Τώρα όμως θέλω νά τελειώσω τήν προσευχή μου! Έάν μου μιλας, ή προσευχή μου διαρκεί πολύ περισσότερο άπό τό συνηθισμένο. «Τόν άρτον ημών τόν έπιούσιον, δός ημίν σήμερον»…
Θ: Θαπρεπε νά κόψεις λίγο άπό τό ψωμί, παραπάχυνες τόν τελευταίο καιρό!
Π: Γιά περίμενε λίγο! Δέν καταλαβαίνω, τί θέλεις πραγματικά άπό μένα; Βλέπεις δτι κάνω τό χριστιανικό μου χρέος καί λέω τίς προσευχές μου κι Εσύ, απρόσκλητος, μέ διακόπτεις συνέχεια γιά νά μου υπενθυμίζεις όλα τά μειονεκτήματά μου!
Θ: Τό νά προσεύχεσαι είναι «έπικίνδυνη» δουλειά, δέν το ξερες; Μπορεί νά σέ μεταμορφώσει ολοκληρωτικά. Αυτό προσπαθώ νά σου έξηγήσω. Μέ κάλεσες καί Ζρθα. Τώρα είναι άργά πλέον γιά νά σταματήσεις. Συνέχισε τήν προσευχή σου! Μ’ ένδιαφέρει πολύ πώς θά τή συνεχίσεις. (Παύση) Έ!, τί κάνεις; Πές τήν συνέχεια!
Π: Φοβάμαι…
Θ: Τί φοβάσαι;
Π: Ξέρω ‘γώ τί θά μου πείς μετά;!
Θ: Συνέχισε τήν προσευχή σου!
Π: «καί αφες ημίν τά όφειλήματα ημών, ως καί ημείς αφίεμεν τοίς όφειλέταις ημών»
Θ: Μέ τόν Ανδρέα όμως, τί σκοπεύεις νά κάνεις;
Π: Βλέπεις; “Ηξερα έγώ ότι θαφερνες τήν κουβέντα σ’ αυτόν! Μά, Κυριε, τί νά κάνω έγώ, άφου αυτός είπε τόσα ψέματα γιά μένα καί -τό άλλο- ότι μ’ έξαπάτησε μ’ ενα τόσο μεγάλο ποσό…; Σου ορκίζομαι, Κυριε, θά του δείξω έγώ! Δέν θά ησυχάσω μέχρι νά τόν πληρώσω για όλα μέ τό ίδιο νόμισμα!
Θ: Καί μέ τήν προσευχή τί θά γίνει; Τί έλεγες πρό λίγου προσευχόμενος;
Π: ‘ Εκείνα, Κυριε, δέν θά τά έλεγα άπό τήν καρδιά, άλλά έτσι μηχανικά.
Θ: Καλά που τό αναγνωρίζεις. Αισθάνεσαι όμως καλά κουβαλώντας μέσα σου τόσο μεγάλο πόθο γιά έκδίκηση;
Π: “Οχι. Αλλά θά αισθανθώ καλύτερα όταν θά τόν έκδικηθώ! Έχω κάποια φοβερά σχέδια σχετικά μέ τόν ανεπρόκοπο τόν Ανδρέα!
Θ: Δέν θά αισθανθείς καθόλου όπως σκέφτεσαι τώρα. ‘ Αλλά θά αισθανθείς πολυ χειρότερα, διότι η έκδίκηση έχει πολυ πικρή γευση. Σκέψου καλά πόσο δυστυχής είσαι άκόμη καί τώρα που τρέφεις αυτά τά σχέδια εναντίον του. Εγώ όμως θά σέ βοηθήσω νά αλλάξεις ολοκληρωτικά.
Π: Θαυμάσια! Καί τί σκοπευεις, τί θά σκαρώσεις;
Θ: “Απλά. Συγχώρεσε έσυ τόν Ανδρέα, καί κατόπιν θά συγχωρέσω κι έγώ έσένα. Τότε, τό βάρος της αμαρτίας δέν θά έπιβαρυνει έσένα, αλλά έκείνον. Θά χάσεις βέβαια έκείνα τά λεφτά, άλλά έάν τόν συγχωρέσεις, θά κερδίσεις τήν ησυχία της ψυχης σου.
Π: Δύσκολα, πολύ δυσκολα είναι αυτά που μου ζητας, Κυριε, άλλά διαισθάνομαι πώς άξίζει νά προσπαθήσω ν’ ακολουθήσω τόν λόγο Σου. Ευχαριστώ που μέ βοήθησες νά λυσω καί αυτό τό ζήτημα. «Και μη εισενέγκης ημας είς πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρου. ‘Αμήν.»

Mathew Pole
Μετάφραση από τά Ρουμανικά: π. ‘ Ηλίας I. Φρατσέας

Πηγή: Περιοδικό Ενοριακή Ευλογία Τεύχος Φεβρουαρίου 2011

Έκδοση Ι.Ναού Αγίου Νικολάου Πευκακίων


Τι δεν θα μας ρωτήσει ο Θεός







 Misty Reflections Yosemite National Park California
1. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τι μάρκα αυτοκίνητο οδηγούμε. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους μεταφέραμε με το αυτοκίνητό μας, όταν δεν είχαν μέσο συγκοινωνίας να μετακινηθούν.

2. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι μας. Θα μας ρωτήσει πόσους ανθρώπους φιλοξενήσαμε σ'αυτό.

3. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για τα επώνυμα και ακριβά ρούχα που έχουμε στις ντουλάπες μας. Θα μας ρωτήσει πόσους φτωχούς ντύσαμε.

4. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσο μεγάλο μισθό παίρνουμε. Θα μας ρωτήσει εάν συμβιβάσαμε τον χαρακτήρα μας για να τον αποκτήσουμε.

5. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει τον τίτλο ή τα αξιώματα της εργασίας μας. Θα μας ρωτήσει εάν εκτελέσαμε την εργασία μας με ήθος και με προσοχή.

6. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσους φίλους έχουμε. Θα μας ρωτήσει με πόσους ανθρώπους είμαστε φίλοι.

7. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε ποια γειτονιά μένουμε. Θα μας ρωτήσει πώς φερθήκαμε στους γείτονές μας.

8. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει για το χρώμα του δέρματος μας. Θα μας ρωτήσει για το περιεχόμενο της καρδιάς μας.

9. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει σε πόσα μέρη του κόσμου ταξιδεύσαμε και διασκεδάσαμε. Θα μας ρωτήσει εάν επισκεφτήκαμε φτωχικές συνοικίες και αν προσφερθήκαμε να βοηθήσουμε.

10. Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει αν είμαστε επώνυμοι και ισχυροί. Θα μας ρωτήσει αν είμαστε ταπεινοί και εάν συγχωρούμε τον πλησίον...

ΠΗΓΗ

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών,
θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασιν, ζωήν χαρισάμενος.






ΧΡΙΣΤΟΣ   ΑΝΕΣΤΗ!   ΑΛΗΘΩΣ  ΑΝΕΣΤΗ  Ο ΚΥΡΙΟΣ!

To Άγιο Φως δεν είναι παραμύθι, αλλά πραγματικότητα



Όσο κι αν ο άνθρωπος προσπαθεί να κρατά τα μάτια του, πεισματικά κλειστά, ποτέ δεν θα μπορέσει να εξαφανίσει τη λάμψη του ηλίου. Και όσο κι αν προσπάθησαν οι Εβραίοι να κρατήσουν σφραγισμένο τον τάφο του Κυρίου Ιησού, τελικώς το μόνο που κατόρθωσαν είναι, με τα ανόητα καμώματά τους, ολοένα και περισσότερο να αποδεικνύουν το μοναδικό, το ανεπανάληπτο, το πανθαύμαστο γεγονός της Αναστάσεως. 
Το να κάνει κανείς λόγο για την Ανάσταση του Χριστού, είναι σα να θέλει να αποδείξει ότι ο ήλιος είναι λαμπερός και καταυγάζει τα πέρατα της οικουμένης... 


Εμείς θα δούμε ένα γεγονός μοναδικό που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, σε σχέση με τις αντιρρήσεις και ενστάσεις που προβάλλονται. Ένα γεγονός που κάνει τους πιστούς της κάθε εποχής να χαίρονται, να αγάλλονται και να πλημμυρίζουν από το Ανέσπερο Φως του Ζωοδόχου τάφου, ενώ από την άλλη, κάνει τους απίστους και τους αρνητές να λυσσούν εκφράζοντας την κακία τους και την απερισκεψία τους. Φυσικά, το ίδιο γεγονός κάνει τις λεγόμενες χριστιανικές ομολογίες που αντιτίθενται στην ορθοδοξία, με την ένοχη σιωπή τους επί του θέματος, να δηλώνουν εκ των πραγμάτων ότι η Εκκλησία μας είναι η αυθεντική και μοναδική έκφραση του Χριστιανισμού. Και το μοναδικό αυτό γεγονός είναι η αφή του Αγίου Φωτός στον πανάγιο τάφο κατά την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου.


 Βέβαια, για το θέμα αυτό έχουν γραφεί και έχουν λεχθεί τόσα πολλά από αυτόπτες μάρτυρες, και παλαιότερους αλλά και σύγχρονους, ώστε ο κάθε καλοπροαίρετος αναζητητής να έχει την δυνατότητα να ερευνήσει όλες τις πτυχές του, συν το ότι μπορεί οποιοσδήποτε να επισκεφτεί το ναό της Αναστάσεως στο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, και να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι και όχι μόνον, του λόγου το Αληθές. Εδώ τώρα θα σταθούμε σε μια ένσταση που ακούγεται κατά κόρον τα τελευταία έτη, κυρίως τέτοιες ημέρες, νομίζοντας όσοι την προβάλλουν ότι καταρρίπτουν την αλήθεια του Αγίου Φωτός. Βέβαια και στην περίπτωση αυτή, όπως και σε τόσες άλλες παρόμοιες, το μόνο που κατορθώνουν είναι να κάνουν την αλήθεια να λάμψει έτι πλέον. Και τι λένε οι «σοφές αυτές κεφαλές»; Ότι δήθεν το Άγιο Φως βγαίνει με ακτίνες laser. Αλλ’ ώ «αγαθοί» άνθρωποι! Πώς ομιλείτε χωρίς να σκέπτεστε; Πότε αγαπητοί μου οι ακτίνες laser παρουσιάστηκαν στον επιστημονικό χώρο, και πόσους αιώνες πριν το Άγιο Φως διατράνωνε την αλήθεια της Αναστάσεως; Πότε, όχι οι εν λόγω ακτίνες, αλλά και αυτό το ηλεκτρικό ρεύμα εφευρέθηκε, και από πότε το Άγιο Φως καταυγάζει με τη λάμψη του και αποδεικνύει την αυθεντικότητα της Ορθοδοξίας μας; Αλλά εάν υποθέσουμε προς στιγμήν ότι έτσι έχουν τα πράγματα, προσέξατε τώρα πόσα προβλήματα κατορθώνετε να ρίξετε πάνω στο τραπέζι της συζητήσεως, που ως μπούμερανγκ σας επιστρέφουν κατακέφαλα.
                          
                       i. Αν ήταν με τεχνητές ακτίνες η αφή του Αγίου Φωτός, είναι αδύνατον να εξηγηθεί το πώς πραγματοποιείτο η απάτη πριν εμφανιστεί ο ηλεκτρισμός και οι ακτίνες laser 

                        ii.    Αν ήταν τεχνητό το αποτέλεσμα, τότε θα  μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν όχι μόνο και οι άλλες χριστιανικές ομολογίες (Αρμένιοι, Μονοφυσίτες, Παπικοί), που αδυνατούν να έχουν στα χέρια τους τέτοιο αποτέλεσμα, αλλά αν ήταν τεχνητό θα μπορούσαν να το έχουν ακόμα και οι άθεοι και οι άπιστοι, και γενικώς όποιος θα ήθελε. Και το ερώτημα παραμένει: Γιατί στους Ορθοδόξους και μόνο στους Ορθοδόξους πραγματοποιείται το ως άνω ιερό γεγονός του Αγίου Φωτός;
                      iii.   Θα πρέπει να γνωρίζουμε πως, κατά θαυμαστό τρόπο, τα πρώτα λεπτά, το Άγιο Φως δεν καίει (στην αρχή έχει περίπου γαλάζιο χρώμα). Μπορεί κανείς να το αγγίξει στα χέρια του, στα ρούχα του, στα μαλλιά και γένια, χωρίς να καεί ή να πάθει εγκαύματα, πράγμα φυσικά που δεν συμβαίνει όταν η φωτιά προκαλείται με τεχνητό τρόπο! Τι απάντηση τώρα θα δώσουν οι αρνητές στην πραγματικότητα αυτή;
                     iv.   Λησμονούν ή μάλλον αποσιωπούν οι υλιστές και οι αρνητές κάτι το πολύ σημαντικό. Πριν από την τελετή της αφής του Αγίου Φωτός, ο χώρος του Παναγίου Τάφου, ερευνάται εξονυχιστικά από την ισραηλινή αστυνομία και ο εκάστοτε Πατριάρχης, ενδύεται τα αρχιερατικά του άμφια από τους ίδιους τους Ισραηλινούς αστυνομικούς, ώστε να μην υπάρχει επ’ αυτού κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει θέμα.

Ερωτώνται τώρα όσοι ευκαίρως ακαίρως ανοίγουν τα απύλωτα στόματά τους για να κατηγορήσουν την πίστη μας. Θα επέτρεπαν ποτέ οι ισραηλινές αρχές να πραγματοποιηθεί κάτι το οποίο ουσιαστικά αποτελεί το ισχυρότερο ράπισμα που δέχονται και που αποδεικνύει το αιώνιο και συνεχιζόμενο έγκλημά τους; Δηλαδή, την Σταύρωση του Θεανθρώπου και την άρνησή τους να πιστέψουν στο Σωτήρα του κόσμου Ιησού Χριστό;
Αν το Άγιο Φως δεν ήταν αυθεντική και ζωντανή πραγματικότητα, δεν θα είχε ξεκινήσει παγκόσμια εκστρατεία αποδεικνύοντας με στοιχεία ακλόνητα την απάτη του φαινομένου και μάλιστα από τους ίδιους τους Ισραηλινούς; Ενώ τώρα, θέλοντας και μη, μέσα στο κέντρο των σταυρωτών του Θεανθρώπου, κάθε χρόνο, το Μέγα Σάββατο, αποδεικνύεται η Ανάσταση και η αλήθεια της Πίστεώς μας. Και τόσο οι χριστοκτόνοι Εβραίοι, όσο και τα άλλα δόγματα εκτός Ορθοδοξίας κλείνουν το στόμα και αναγκάζονται να ταπεινωθούν μπροστά στην πραγματικότητα, έως ότου αποδεχθούν του λόγου το αληθές... Το λοιπόν αδελφοί μου. Ας κοάζουν οι βάτραχοι της αθεϊας και της αρνήσεως. Ας λυσσούν οι αντίχριστοι. Η Πίστη μας είναι ζωντανή και όσο θα περνά ο καιρός τόσο και ο αναστάς Θεάνθρωπος θα κατακτά τις ανθρώπινες καρδιές προς πείσμα των δαιμόνων και των οργάνων τους. Μακάριοι όσοι αποδέχονται τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριον της Δόξης, τον Λατρευτό μας Ιησούν Χριστόν. «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού, οι μισούντες Αυτόν». Αδελφοί μου. Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη.