Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Τό ἔξυπνο πείραμα μίας δασκάλας ποῦ ἔγινε σέ ἑλληνικό σχολεῖο


Σήμερα στο σχολεῖο ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου ποῦ ἔλειπε. Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη και πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι. Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν πῶς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας. Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποῦ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί..
Γεμίσαμε λοιπόν ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια. Στή συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι ἔλεγαν πῶς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες – ἀνάγκες μας. Ἄρα ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε. Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα. Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πινάκα. Στήν πρώτη τά ὑλικά. Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι ποῦ θά χάσετε γιά πάντα σκεφτεῖτε, τούς εἶπα, πῶς ὅταν πεθαίνουμε δέ μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα. Ἄρα εἴμαστε ἕνα τίποτα. Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνες καί στήν τρίτη Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν Τά παιδιά ἀνήσυχά μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια γιά νά συμπληρώσουν κάτι. Ναί ἀγαπητοί μου. Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τή λάθος ἐπιλογή..
Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, τούς ὑπενθύμισα πῶς....

ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει ἀλλά φροντίζει τά δοντιά μας. Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τούς μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι, μά ὁ δρόμος ποῦ θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε καί νά διορθωθοῦμε ὁπού χρειάζεται, εἶναι δύσκολος. Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο τοῦ ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε..
Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό. Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε.Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου κύρια ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές. Χαμογέλασα ἁπλά καί κυρίως ἀνακουφίστηκα ποῦ εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία. Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι καί ἀφοῦ τά κυτταξα τρυφερά τους εἶπα: αὐτή ἦταν μία πρόβα. Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστ Ἕλληνες..
Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στό δρόμο τῆς αὐτογνωσίας. Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος.

Αναδημοσίευση : Συνοδοιπορία

Τα άγια παιδιά



Συγγραφέας :Γιάννης Σουλιώτης
Εκδόσεις :Επτάλοφος


Η πίστη στο Θεό κι ο ηρωισμός μπροστά στο μαρτύριο ήταν χαρακτηριστικά , ακόμη και στη μικρότερη ηλικία μαρτύρων που αγίασαν .


Θύματα του πολέμου , της προσφυγιάς , λιμών , σεισμών και καταποντισμών , παιδιά στο δρόμο, ανεξέλεγκτα,  απροστάτευτα θύματα στυγνής οικονομικής εκμετάλλευσης, σεξουαλικής κακοποίησης, βίαιης στρατολόγησης σε αντάρτικες ομάδες και συμμορίες, παιδιά που προσφεύγουν σε τεχνητούς παραδείσους , είναι, σήμερα , χιλιάδες.


Παιδιά που βασανίζονται κάθε ημέρα και οδηγούνται σε έναν αργό μαρτυρικό θάνατο.


Οι ανήλικοι αυτοί Νέο -παιδομάρτυρες ζουν (;) ανάμεσα μας, θύματα μιας αδιάφορης κοινωνίας.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Βαπτισμένοι αλλά αλειτούργητοι



του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου
Η πλήρης εκκοσμίκευση της ζωής της μεγάλης πλειονότητας των Ελλήνων οδηγεί τα τελευταία χρόνια σε τραγικές για το πνευματικό μας μέλλον συνέπειες. Η Ελλάδα γέμισε χριστιανούς βαπτισμένους, που έχουν χρόνια αλειτούργητοι και ακοινώνητοι. Η σχέση των περισσοτέρων με την ενοριακή ζωή εξαντλείται στη βάπτιση των τέκνων και τον αποχαιρετισμό όσων φτάνουν στο τέλος της επίγειας ζωής τους με την ακολουθία της κηδείας...
Όσοι επιλέγουν μάλιστα τον πολιτικό αντί του θρησκευτικού γάμου, εκτός από αλειτούργητοι, ζούνε για πολλά χρόνια, κάποιες φορές και για όλη τους τη ζωή, και αστεφάνωτοι.

Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο όσο κανείς πηγαίνει προς τις μικρότερες ηλικίες. Η «ζώσα Εκκλησία» των ενοριών γηράσκει καθώς η πλειοψηφία των εκκλησιαζομένων έχει αρκετές δεκαετίες ζωής στην πλάτη της. Πολλοί από τους μαθητές των σχολείων δεν εκκλησιάζονται παρά ελάχιστες φορές το χρόνο, στις μεγάλες γιορτές, και αρκετοί που βρίσκονται στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου έχουν να κοινωνήσουν από τότε που ήταν μαθητές του Δημοτικού σχολείου. Η γενιά των ανηλίκων της εποχής μας είναι στο ζήτημα της λατρευτικής ζωής «τυφλή», αφού οι γονείς των παιδιών αυτών απέχουν σχεδόν ολοκληρωτικά από τη ζωή της ενορίας.

Οι ευθύνες για το κατάντημά μας ανήκουν σε πολλούς και είναι βαριές. Δεν θα αναφερθώ στην ποιμαντική αδιαφορία πολλών επισκόπων και κληρικών. Θα επικεντρωθώ στην βαρύτατη ευθύνη ημών των Θεολόγων που διδάσκουμε στα ελληνικά σχολεία. Έχουμε ένα τεράστιο προνόμιο που το αφήνουμε ανεκμετάλλευτο. Από τα χέρια μας περνούν όλα τα νέα παιδιά της πατρίδας μας. Διψούν για την αλήθεια που δεν τη βρίσκουν στις οικογένειες τους ή στη γειτονιά τους. Κι εμείς αντί να τους δώσουμε το ύδωρ της Ζωής, αντί με τρόπους έξυπνους να τα μυήσουμε στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας, κάνουμε το παν για να μετατρέψουμε την ώρα των Θρησκευτικών σε μάθημα ξερής γνώσης ή, ακόμη χειρότερα, σε μάθημα θρησκειολογικής σύγχυσης του νου των μαθητών.

Ο Θεολόγος που έχει στοιχειώδη συνείδηση της αποστολής του δεν αδιαφορεί για την πνευματική πρόοδο των μαθητών του. Δεν περιορίζει τους ορίζοντές του στην παροχή γνώσεων αλλά αντιθέτως αναζητά με διάκριση τρόπους εγκεντρισμού των μαθητών του στην ενοριακή λατρευτική ζωή. Αν οι μαθητές του αποκτήσουν μόνο διανοητικές γνώσεις για τον Χριστό ή θρησκειολογική ενημέρωση για τον Μωάμεθ και τον Βούδα, αλλά μείνουν μακριά από το Ποτήριο της Ζωής, έχει αποτύχει στην αποστολή του. Τέτοιες αποτυχίες είναι δυστυχώς καθημερινές για τους θεολόγους των σχολείων. Τουλάχιστον ας μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια κι ας μην θριαμβολογούμε κι από πάνω γιατί με τις ενέργειές μας καταφέραμε να προσαρμόσουμε το θρησκευτικό μάθημα στις απαιτήσεις της σύγχρονης εκκοσμικευμένης κοινωνίας. Μήπως λησμονούμε τον λόγο του Κυρίου «εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος»(Ιω. 15,19);

Εκκοσμικευμένη παιδεία, θρησκευτικό μάθημα που προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της κοσμικής κοινωνίας, θεολόγοι και δάσκαλοι που δεν μυρίζουν λιβάνι είναι αδύνατον να μορφώσουν, να διαπλάσουν την προσωπικότητα της νέας γενιάς. Αλλά και όσοι αποφασίσουν να κινηθούν κόντρα στο ρεύμα παραμένοντας πιστοί στην οδό των αγίων Πατέρων και Διδασκάλων, ό,τι κι αν κάνουν, θα πρέπει πάντα να έχουν κατά νουν το λόγο του ψαλμωδού: «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμ. ΡΚΣΤ΄,1).

Αναδημοσίευση  Ελληνικά και Ορθόδοξα
πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 4/5/2012