Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2012

Προσφορά Αγάπης "ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ"






Προσφορά Αγάπης στην Αφρικάνικη Ήπειρο... Μια ιεραποστολική δραστηριότητα στην Ουγκάντα της Αφρικής από την Μ.Κ.Ο. ΦΩΣ ΧΡΙΣΤΟΥ που έχει έδρα τη Ρόδο. (Πληροφορίες τηλ. 22410 60922 begin_of_the_skype_highlighting     22410 60922     end_of_the_skype_highlighting begin_of_the_skype_highlighting     22410 60922     end_of_the_skype_highlighting)

ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ

1. ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Από Ελλάδα: 820/296011-74
Από εξωτερικό: IBAN: GR 73011082 00000082029601174, BIC: ETHNGRAA

2. ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Από Ελλάδα: 65817730
Από εξωτερικό: IBAN: GR78 0120 7410 00000006 5817 730, BIC: EMPOGRAA

3. EUROBANK
Από Ελλάδα: 0026 0357 64 0200462918
Από εξωτερικό: IBAN: GR8802603570000640200462918, BIC: EFGBGRAA

Στέλιος Κυριακίδης, η απίστευτη ιστορία ενός Μεγάλου αλλά άγνωστου Έλληνα!





Ο Στυλιανός (Στέλιος) Κυριακίδης γεννήθηκε στην Πάφο στις 4 Μαϊου 1910. Πάνω από έναν αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι. Κατάφερε, μάλιστα, να πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936!
Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του κόσμου για να βγάλει το μεροκάματο.
Perierga.gr - Στέλιος Κυριακίδης, η απίστευτη ιστορία ενός Μεγάλου αλλά άγνωστου Έλληνα!Τα μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.
Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του 1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο γερμανικός κατοχικός στρατός.
Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του Εμφυλίου. Αδερφός να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια.
Πούλησε τα μισά έπιπλα για να πάει να τρέξει!
Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946 να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση, ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο ποτέ άλλοτε.
Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι, του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ’ επιστροφής».
Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο να πετάξει για Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να. τρέξει! Τίποτα άλλο!
«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα»
Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής – κι ακόμα φημισμένος – ήταν αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά ένας Καναδός αθληταράς.
Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε:
«Δεν μπορείς να τρέξεις.».
- Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;
- Είσαι πολύ αδύναμος, νεαρέ Έλληνα. Θα πεθάνεις στον δρόμο από την εξάντληση, έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι. Δεν θα αντέξεις ούτε για μερικά χιλιόμετρα.
Παίρνει ουσιαστικά την προσωπική ευθύνη και λέει «φέρτε μου το χαρτί να το υπογράψω ότι θα τρέξω κι αναλαμβάνω όποιον κίνδυνο υπάρχει για την ζωή μου. Θα τρέξω κι ας πεθάνω εδώ πέρα.».
Αρχίζει ο αγώνας. 20 Απριλίου 1946 ήτανε. Ξεκίνησε αργά ο Στέλιος Κυριακίδης, αλλά ανέβαζε στροφές. Όλο και πλησίαζε τους πρώτους, όλο και πατούσε καλύτερα. Στο 40 χιλιόμετρο έπιασε τον Κέλι, τον πρωτοπόρο.
Ναι, κέρδισε! Με πανευρωπαϊκό ρεκόρ! Παραμιλούσε η Αμερική.
«Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, ο Κυριακίδης για έναν λαό»
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί με τον δεύτερο, τον Αμερικάνο Τζόνι Κέλι.
Κι όταν λέμε Κέλι να αναφέρουμε ότι 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner’s World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα.
Ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν τον Τζόνι Κέλι: «Καλά, βρε παιδί μου. Πώς έχασες απ’ αυτόν τον κοκαλιάρη (σ.σ. έτσι τον έλεγαν οι εφημερίδες) κι αδύναμο Έλληνα;».
Απάντηση Κέλι: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία…».
Ο Τρούμαν χαμογελάει και γυρνάει προς τον Κυριακίδη. «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα».
«Δεν θέλω τίποτα για μένα, μόνο για τους Έλληνες που λιμοκτονούν»
Απάντηση Κυριακίδη: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου που υποφέρει».
Αυτό που έγινε μετά ήταν απίστευτο. Από δωρεές των Αμερικάνων μαζεύτηκαν τόνοι από τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες. Δεν είχαν πώς να τα μεταφέρουν. Μόλις βρέθηκαν έξι καράβια, με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβανού, έφτασε η βοήθεια στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως το ονόμασαν.
Συγκεντρώθηκαν, επίσης, 250.000 δολάρια για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο! Ποσό τεράστιο για την εποχή. Όλες οι αμερικάνικες εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδο, ενώ ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής για να φέρει κι άλλη βοήθεια στην τσακισμένη Ελλάδα.
Ένα εκατομμύριο κόσμος στην υποδοχή!
 Perierga.gr - Στέλιος Κυριακίδης, η απίστευτη ιστορία ενός Μεγάλου αλλά άγνωστου Έλληνα!
Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά απ’ αυτόν τον τεράστιο Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαϊου, ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί.
Είχαν φτάσει απ’ όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος. Και θεωρήθηκε το πρώτο χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους συνανθρώπους του.
Πόσο γνήσιος ο Στέλιος Κυριακίδης! Πόσο αυθεντικός. Και τι ψυχή! Μεγαλείο.
Ο γιός του, απλόχερα και χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε χρόνια μετά όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα (αξίζει να το επισκεφθείτε κάποια φορά).
Με διαμάντι!
Μέσα σ’ αυτά που έγιναν δωρεά στο Μουσείο είναι και το μετάλλιο τεράστιας αξίας από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο που ήταν συλλεκτικό ακόμα και τότε, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!
 Perierga.gr - Στέλιος Κυριακίδης, η απίστευτη ιστορία ενός Μεγάλου αλλά άγνωστου Έλληνα!
Ο Στέλιος Κυριακίδης είναι ακόμα και σήμερα άγνωστος στους περισσότερους Έλληνες φιλάθλους. Στις ΗΠΑ, όμως, έχουν γράψει βιβλία για το κατόρθωμά του, έχουν γυρίσει βραβευμένα ντοκιμαντέρ (NBC), ενώ ετοιμάζουν και μια ταινία από την Disney με παραγωγούς τους Mark Ciardi και Gordon Gray.
Άνθρωπος της προσφοράς, με υψηλά ιδεώδη, γνώστης της βαριάς κληρονομιάς αυτού του τόπου στον αθλητισμό και τον πολιτισμό, ένας μοναδικός αθλητής που λατρεύτηκε στην εποχή του. Θα μπορούσε και σήμερα να αποτελεί φάρο έμπνευσης για όλους μας, αλλά μάλλον σε πολλούς το όνομά του δεν λέει κάτι.
Κι ας έκανε, πέρα απ’ όλα τα άλλα, κι έναν τεράστιο άθλο από καθαρά αθλητικής άποψης, αφού η νίκη στον μαραθώνιο της Βοστώνης θεωρείται κάτι τρομερά δύσκολο.
Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός είχε κάνει μια εξαιρετική εκπομπή για τον Κυριακίδη το 1981, απόσπασμα της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε από το βίντεο που παραθέτουμε.
Αυτός ήταν, λοιπόν, ο Στέλιος Κυριακίδης…




TΡΕΛΟ - ΓΙΑΝΝΗΣ

Perierga

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

Έλεν Κέλλερ


Σκέψεις της Έλεν Κέλλερ από το βιβλίο
 «Ή ανοιχτή πόρτα»


Η Έλεν Κέλερ γεννήθηκε στη δύση του 19ου αιώνα στον Αμερικανικό Νότο, το 1880. Όταν έγινε 19 μηνών, μια αιφνίδια ασθένεια της στέρησε για πάντα το φως και την ακοή της, αφήνοντάς την ένα «αγρίμι», που αδυνατούσε να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της… Μέχρι που οι γονείς της προσέλαβαν μια ειδικά εκπαιδευμένη δασκάλα, ικανή να διδάξει στο 7χρονο πλέον παιδί τους, τρόπους και μεθόδους συνεννόησης και κατανόησης του γύρω κόσμου. Και έτσι στην ανθρωπότητα ανέτειλε η μεγάλη συγγραφέας, δασκάλα και αγωνίστρια Έλεν Κέλερ, που δαπάνησε τη μακρά ζωή της βοηθώντας συνανθρώπους της με παρόμοια προβλήματα να γνωρίσουν και αυτοί τον κόσμο!

"Καθώς περπατώ στο δωμάτιο μου με αβέβαια βήματα, το πνεύμα μου υψώνεται στον ουρανό μ' αέτινα φτερά και κοιτάζει μ' άπληστα μάτια έναν κόσμο αιωνίας ομορφιάς".

"Χωρίς τη χριστιανική πίστη δεν θα είχε πολύ νόημα η ζωή μου. Θα ήμουνα μια απλή κολώνα σκοταδιού μέσα στο σκοτάδι. Όσοι φροντίζουν για την πλήρη χαρά των υλικών τους αισθήσεων με λυπούνται, γιατί δεν βλέπουν το χρυσό σπίτι της ζωής μου, όπου ζω ευτυχισμένη. Όσο σκοτεινό κι αν τούς φαίνεται το μονοπάτι μου, κρατάω το μαγικό φώς μέσα στην καρδιά μου. Ή πίστη, δυνατός πνευματικός προβολέας φωτίζει το δρόμο μου.

«Αν δεν άφηνα την πίστη να φυσήξει μέσα μου, θα πέθαινα".

"Ή απλή παιδική πίστη σ' ένα θείο φίλο λύνει όλα τα προβλήματα, πού μάς έρχονται από γη και θάλασσα. Συναντούμε δυσκολίες σε κάθε στροφή. Αποτελούν τη συνοδεία της ζωής. Ό ασφαλέστερος τρόπος να τις αντιμετωπίσουμε είναι να παραδεχτούμε ότι είμαστε αθάνατοι κι ότι έχουμε ένα φίλο, πού ούτε κοιμάται, ούτε αδρανεί, μα πού μάς φυλάει και μάς οδηγεί. Φτάνει να τού το επιτρέψουμε. Με αυτή την πίστη γερά ριζωμένη στην εσώτατη ύπαρξη μας μπορούμε να προχωρούμε εμπρός".

«Έχω πεποίθηση, πού με στυλώνει, ότι ή άγρυπνη θεία Πρόνοια οδηγεί τόσο την τροχιά τού πλανήτου, όσο και το πέταγμα τού σπουργίτου και παρακολουθεί τις υποθέσεις τού άνθρωπου και ενισχύει την προσπάθεια του. Αυτή ή πίστη, ότι ό Θεός ενδιαφέρεται «προσωπικά» για μάς, δίνει μια πιο όμορφη όψη στον ανιαρό κόσμα, πού ζούμε σαν ξένοι. Μεταδίδει σ' αυτούς πού μπορούν να πιστεύουν μια συνείδηση δυνάμεως".

"Τη δύναμη, όχι την άνεση, ζητώ από την πίστη. Ή ζωντανή πίστη δεν μάς προσφέρει τη φυγή από τη ζωή και τα κακά της, αλλά μάς χαρίζει μια πιο πλούσια ζωή, για να αντιμετωπίζουμε, όλα τα εμπόδια και όλους τούς μόχθους. Ή πίστη όταν την καταλάβουμε καλά, είναι ενεργητική, όχι παθητική. Ή ενεργητική πίστη δεν ξέρει τί θα πει φόβος. Αρνείται την απόγνωση. Οπλισμένος με πίστη ό πιο αδύναμος θνητός είναι ισχυρότερος από κάθε τι. Ό Θεός πού βρίσκεται μέσα του τον οπλίζει για να αντιμετωπίσει τον κόσμο ολόκληρο".

"Νιώθω τη φλόγα της αιωνιότητας στην ψυχή μου".

"Πιστεύω στην αθανασία της ψυχής, γιατί έχω μέσα μου αθάνατες λαχτάρες. Πιστεύω πώς τα ατομικά μας κίνητρα και οι σκέψεις μας και οι πράξεις μας φτιάχνουν τον μετά θάνατο κόσμο μας. Πιστεύω ότι στη μελλοντική ζωή θα έχω τις αισθήσεις πού δεν είχα σε τούτη εδώ, και ότι στο μελλοντικό μου σπίτι θα υπάρχει ή αιώνια ομορφιά. Χωρίς αυτή την πίστη δεν θα είχε νόημα ή ζωή μου. Θα ήμουνα μια απλή κολώνα σκοταδιού μέσα στο σκοτάδι. Ή πίστη στην αιωνιότητα, δυνατός πνευματικός προβολέας φωτίζει το δρόμο μου κι αν απαίσιες αμφιβολίες παραμονεύουν στη σκιά, περπατάω άφοβη προς το τέρμα, όπου ή ζωή και ό θάνατος είναι ένα πράγμα γιατί πέρα απ' το θάνατο υπάρχει ή ζωή".

"Για τρία πράγματα ευχαριστώ το Θεό, κάθε μέρα της ζωής μου: Γιατί μου χάρισε τη γνώση των έργων Του, γιατί άναψε μέσα στο σκοτάδι μου τη φλόγα της πίστεως, και Τον ευχαριστώ πολύ μα πάρα πολύ., γιατί μπορώ να προσμένω μια άλλη ζωή - μια ζωή χαρούμενη, γεμάτη φώς και θείο τραγούδι".

"Έχε το όραμα του ουρανού στην ψυχή σου... Ή επιτυχία και ή ευτυχία σου βρίσκονται μέσα σου...".

"Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί πολλοί άνθρωποι φοβούνται το θάνατο. Ή ζωή τούτη είναι πιο σκληρή από το θάνατο - ή ζωή διαιρεί και αποξενώνει, ενώ ό θάνατος πού είναι στην ουσία ζωή αιώνια, ξανασμίγει και συμφιλιώνει".

"Ασφαλώς δεν θα κλαίγαμε, αν κάποιος αγαπημένος φίλος είχε την καλή τύχη να μετακομίσει από ταπεινό κι άβολο σπίτι σ' έπαυλη, πού λούζεται από το φώς, γεμάτη ομορφιές Θα λέγαμε πώς ήταν τυχερός ό φίλος μας και με πόση λαχτάρα θα προσμέναμε τον καιρό πού κι εμείς θα μπορούσαμε ίσως να εγκαταλείψουμε τα καθημερινά μας έργα και να τον επισκεφθούμε στο σπίτι της ομορφιάς και του φωτός".

" Ο Ονήσιμος "




Εκπομπή ΑΝΤ1  "Με αγάπη" 
Αφιέρωμα στον Σύλλογο Συμπαραστάσεως Κρατουμένων   " Ο Ονήσιμος"




 Λίγα λόγια για τον Σύλλογο " Ο Ονήσιμος " 

Ο Σύλλογος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων «Ο Ονήσιμος», μια σημαντική οργάνωση για την ανακούφιση κρατουμένων και των οικογενειών τους, στηρίζεται στον εθελοντισμό και στην κοινωνική προσφορά και χρειάζεται την βοήθεια όλων μας για να συνεχίσει τη δράση του.

Ο Σύλλογος που πήρε το όνομα του από τον μαθητή του αποστόλου Παύλου, τον Άγιο Ονήσιμο, ιδρύθηκε το 1982, συμπληρώνοντας τριάντα χρόνια κοινωνικής παρουσίας. Τα χρόνια αυτά δίνει βοηθήματα και καλύπτει τις ανάγκες των κρατουμένων και των οικογενειών τους, φροντίζει για την αποφυλάκιση ατόμων με αυστηρά κριτήρια (όπως για παράδειγμα να είναι άποροι, να μην είναι υπότροποι κ.λ.π.), ενώ παρέχει και νομική υποστήριξη σε κατηγορούμενους, κρατουμένους και αποφυλακισμένους.

Επίσης, παρέχει φιλοξενία σε ξενοδοχείο για λίγο καιρό μετά την αποφυλάκιση όσων έχουν πρόβλημα στέγης, ενισχύει οικονομικά τα φιλόπτωχα ταμεία των Κοινωνικών Υπηρεσιών των Φυλακών, παρέχει δωρεάν νομική κάλυψη σε άπορους κρατούμενους και φροντίζει για την επαγγελματική αποκατάσταση των αποφυλακισμένων.

Στο μεταξύ, το Τμήμα Γυναικών του Συλλόγου οργανώνει σειρά επισκέψεων σε Γυναικείες Φυλακές ανά την επικράτεια, δίνοντας προτεραιότητα στις φυλακισμένες μητέρες με μικρά παιδιά, ενώ τακτικές είναι και οι επισκέψεις στο Τμήμα Αλλοδαπών Κρατουμένων Αττικής και στο Τμήμα Κρατουμένων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών.

Καθημερινά περνούν αποφυλακισμένοι και μέλη οικογενειών φυλακισμένων από τα γραφεία του Συλλόγου για στήριξη και βοήθεια – ωστόσο στήριξη και βοήθεια χρειάζεται και ο ίδιος ο σύλλογος για να συνεχίσει την κοινωφελή του δράση.

 «Πιστεύω ότι δεν αρκεί μόνο να επισκεπτόμαστε τους φυλακισμένους. Το πρόβλημα μας ως κοινωνία είναι να μην γεμίζουν οι φυλακές...», αναφέρει ο Πρόεδρος του Συλλόγου, κ. Γιάννης Παπασαραντόπουλος.

«Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο αποφυλακισμένος είναι πολλά: Αποδομημένη προσωπικότητα και έλλειψη αυτοπεποίθησης, κοινωνική απομόνωση και επιφυλακτικότητα, πιθανή μειωμένη διάθεση απασχόλησης, «ιδρυματισμός» ιδίως μετά από μακροχρόνια κράτηση, έλλειψη πειθαρχίας και επιθετικότητα. Όπως είναι φυσικό όλα αυτά αντανακλώνται και στην αγορά εργασίας με αποτέλεσμα τη δύσκολη έως αδύνατη πολλές φορές επανένταξη του αποφυλακισμένου».

Ελλείψεις – μπορείτε να βοηθήσετε;

Το έργο του «Ονήσιμου» στηρίζεται στον εθελοντισμό και στην κοινωνική προσφορά. Παραθέτουμε ένα κατάλογο με τις ανάγκες και τις ελλείψεις του Συλλόγου:

1.Πάντα υπάρχει μεγάλη ανάγκη χρημάτων για την κάλυψη των ποικίλων αναγκών του Συλλόγου, κυρίως για τις αποφυλακίσεις απόρων κρατουμένων με αυστηρά κριτήρια, κυρίως για τις αποφυλακίσεις απόρων κρατουμένων καταβολή των δικαστικών τους εξόδων και βοήθεια των οικογενειών τους.
2. Εθελοντική εργασία για τη στήριξη του έργου μας.
3. Είδη τροφίμων, καθαριότητας, Πρώτων Βοηθειών.
4. Γραμματόσημα και Τηλεκάρτες.
5. Ιματισμός, κλινοσκεπάσματα, αθλητικά είδη, κ.ά.
6. Είδη γυμναστικής, επιτραπέζια παιχνίδια κ.ά.
7. Βιβλία διάφορα, λεξικά, περιοδικά, κ.ά.
8. Συστήματα εκμάθησης ξένων γλωσσών, μουσικά όργανα.
9. Υλικά και είδη επαγγελματικής κατάρτισης.
10. Ραδιοκασετόφωνα, βίντεο και βίντεο-ταινίες με κατάλληλο περιεχόμενο.

Όσοι ενδιαφέρονται να βοηθήσουν μπορούν να απευθύνονται στο www.onisimos.gr.


Αναδημοσίευση από Real

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

Άγιον Όρος - το Περιβόλι της Παναγίας

Ο Δρόμος της Ευτυχίας




Φώτη Κόντογλου

"Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος. Θέλει να απολαύσει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάσει όλα. Και γι' αυτό βασανίζεται. Οποίος, όμως, φτάσει σε μια κατάσταση, πού να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά έστω και κι αν μπορεί να τα αποκτήσει , εκείνος λοιπόν εiναι ευτυχισμένος. Οι άνθρωποί δεν βρίσκουν πουθενά ευτυχία, γιατί επιχειρούν να ζήσουν χωρίς τον εαυτό τους. Αλλά όποιος χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, πού δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς. Γι' αυτό είπε ο Χριστός: «Ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως : ουδέ ερούσιν, ιδού ώδε, ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί». Ξέρω καλά, τι είναι η ζωή που ζούνε οι λεγόμενοι κοσμικοί άνθρωποι. Οι άνθρωποι, δηλαδή, πού διασκεδάζουνε, που ταξιδεύουνε, που ξεγελιούνται με λογής- λογής θεάματα, με ασημαντολογίες, με σκάνδαλα, με τις διάφορες ματαιότητες. Όλα αυτά, από μακριά φαντάζουνε για κάποιο πράγμα σπουδαίο και ζηλευτό! Από κοντά, όμως, απορείς για την φτώχεια που έχουνε, και το πόσο κούφιοι είναι οι άνθρωποι που ξεγελιούνται με αυτά τα γιατροσόφια της ευτυχίας. Βλέπεις δυστυχισμένους ανθρώπους, που κάνουνε τον ευτυχισμένο! Κατάδικους, πού κάνουνε τον ελεύθερο! Άδειοι από κάθε ουσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη η ψυχή τους! Kαι γι' αυτό ανύπαρκτη και η «ευτυχία», τους! Τελείως αποξενωμένοι από την Βασιλεία του Θεού! Αλλά πώς να γίνει ψωμί, σαν δεν υπάρχει προζύμι; Και πώς να μην είναι όλα άνοστα, αφού δεν υπάρχει αλάτι; Μη φοβάσαι, αδελφέ μου, να μείνεις μοναχός με τον εαυτό σου! Μη καταγίνεσαι ολοένα με χίλια πράγματα, για να τον ξεχάσεις! Γιατί όποιος έχασε τον εαυτό του, κάθεται με ίσκιους και με φαντάσματα μέσα στην έρημο του θανάτου. Αγάπησε τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, περισσότερο από τις πεθαμένες σοφίες των ανθρώπων. Περισσότερο από κάθε τιμή και δόξα ετούτου του κόσμου. Και μοναχά ΄τότε, θα χαίρεσαι σε κάθε ώρα της ζωής σου. Κανένας δρόμος δεν βγάζει στην ειρήνη της καρδιάς, παρά μόνο ο Χριστός, που σε καλεί πονετικά και που σου λέγει: «Εγώ ειμί η οδός» "

Από το βιβλίο «ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΝΘΗ»


Πηγή:www.imis.gr

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

Δοξολογία και Ευγνωμοσύνη




"Το κλειδί για την Βασιλεία των Ουρανών, είναι, η Αδιάλειπτη Δοξολογία και Ευγνωμοσύνη, προς τον Τριαδικό μας Θεό. Και στην Χαρά & στην Λύπη. Τότε η ζωή γίνεται Xαρμολύπη, και δεν μας ορίζει πια το Κακό."



Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Γιορτή Λήξης Κατωτέρου Κατηχητικού στο Όθος Καρπάθου


Σήμερα, πραγματοποιήθηκε η γιορτή λήξης του Κατηχητικού - και του Τμήματος Χειροτεχνίας  , που περιέλαμβανε  την έκθεση των έργων των παιδιών  και  ποιήματα με θέμα  το καλοκαίρι..

Χτες, στις 4 η ώρα το απόγευμα είχαν  φέρει τα  έργα τους τα παιδιά , και με την βοήθεια των υπευθύνων τα έστησαν  στα τραπέζια της αίθουσας του Πνευματικού Κέντρου της ενορίας .

 Έτσι,  μετά την σημερινή Θεία Λειτουργία, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στο Όθος  Καρπάθου,   τα  κατηχητόπουλα  απείγγειλαν τα ποιήματα τους και στην συνέχεια έλαβαν από το χέρι του εφημερίου Αρχιμανδρίτη Μιλτιάδη Μίτσελ τα αναμνηστικά τους , μαζί με ένα  δώρο -  παζλ  που εικονίζει τον Χριστό με τους μαθητές του.
Στην συνέχεια   πλήθος  συγχωριανών , εισήλθαν στο Πνευματικό Κέντρο , για να δουν και να  θαυμάσουν τις χειροτεχνίες των παιδιών. 

Στην έξοδο , τους περίμεναν γλυκά και αλμυρά εδέσματα , που έφτιαξαν οι μητέρες Αναστασία Πρωτόπαπα, Φωτεινή -Χρυσοβαλάντου Χ"μπύρου και Φωτεινή Οικονομίδου, τις οποίες και ευχαριστούμε!
Επίσης ευχαριστούμε την κα Καλιρρόη Χανιώτη για την προσφορά των σταντ , όπου τοποθετήθηκαν οι χειροτεχνίες των παιδιών.













Ο π. Μιλτιάδης Μίτσελ  στο Κυριακάτικο κήρυγμα  του
και  στον  λόγο του για την γιορτή λήξης του Κατηχητικού.




 Τα παιδιά ,  προσερχόμενα   στην Θεία Μετάληψη












Τα   παιδιά   απαγγέλουν  τα ποιήματα τους..


                                                      


.










Ο π.Μιλτιάδης επιδίδει τα αναμνηστικά και τα δώρα στα παιδιά 




Στο αίθουσα του ΠΚ  , οι συγχωριανοί θαυμάζουν   τα έργα των παιδιών












Αναμνηστική φωτογραφία στο τέλος της εκδήλωσης..
...Και  φωτογραφικές λεπτομέρειες  από τον χώρο της έκθεσης στην συνέχεια....

Διακοσμητικό -μόμπιλε  με τις φωτογραφίες των παιδιών
τις ώρες  της  Δημιουργίας  ..


" Η Γέννηση σου Χριστέ ο Θεός ημών , ανέτειλε τω  κόσμο το φως
το της γνώσεως.."


"Σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον  και του απ'αιώνος
μυστηρίου η φανέρωσις.."

"Εγώ είμαι το Α και το Ω , αρχή και τέλος , λέγει ο Κύριος
ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ "


" Σταυρέ του Χριστού σώσον ημάς τη δυνάμει σου" 


"Καλώς μας ήρθες Άνοιξη!" 




Ποίημα  :  "Η γιορτή της μάνας "

" Η Κυρά Σαρακοστή , που είναι έθιμο παλιό , οι γιαγιάδες μας  την φτιάχναν
με αλεύρι και νερό..." 


"Χριστός Ανέστη εκ νεκρών  θανάτω θάνατον πατήσας  και εν τοις
εν τοις  μνήμασι  ζωήν  χαρισάμενος " 


" Βρες την σελίδα του βιβλίου που επιθυμείς.." 


"Δες τι μπορείς να φτιάξεις με γλωσσοπίεστρα.."






"Ταξίδι ...σε ένα τσαλακωμένο  χαρτί.."


"Ψωμί -παιδεία -ελευθερία"


  "Αφήστε τα παιδιά να 'ρθουν κοντά μου.." 

Έτσι , λοιπόν , τέλειωσε   μια  ακόμη    χρονιά  , για το Τμήμα Χειροτεχνίας του Κατηχητικού μας  Σχολείου , με μοναδικές στιγμές συγκίνησης , χαράς , γέλιου και δημιουργίας υπό την σκέπη του Χριστού μας  !

Ευχόμαστε , κλείνοντας , να έχουμε ένα όμορφο και ξέγνοιαστο καλοκαίρι και πρώτα ο Θεός να ξαναγυρίσουμε  και πάλι  στο  αγαπημένο μας  Κατηχητικό !

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ  , ευχόμαστε και σε εσάς φίλοι  της σελίδας μας...
Με  το καλό ,να τα ξαναπούμε  το Φθινόπωρο  ..!