Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Η Ελληνορθόδοξη απάντηση στην σύγχρονη κρίση





Από την εκπομπή του Τηλεοπτικού   Καναλιού  4Ε   "Γράμματα Σπουδάματα" ,  με τον Δάσκαλο - Θεολόγο  Δημήτρη Νατσιό.
Καλεσμένος του κ. Δημ. Νατσιού είναι ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμονας και θέμα της συζήτησής τους: Η ελληνορθόδοξη απάντηση στην σύγχρονη κρίση.

Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη



Ελληνικοί Υπότιτλοι  :  Ενορία 40  Εκκλησιών Θεσσαλονίκης

Από ΕνοΡΩμεν - Vimeo

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Μια προσευχή...


 

Κύριε,
Τώρα πού φτάνει στό τέλος της ἡ ἀποψινή μου ἐπικοινωνία μαζί Σου, κι ἀφοῦ Σοῦ εἶπα ὅ,τι μέ βάραινε, ὅ,τι μέ πονοῦσε,
τώρα, Κύριε, νιώθω τήν ἀνάγκη νά πῶ τό ταπεινό μου εὐχαριστῶ. Εὐχαριστῶ πού μοῦ ἐπιτρέπεις νά Σοῦ μιλῶ. Εὐχαριστῶ πού δέν μέ ἀποστρέφεσαι… Δέν μετρᾶς τά λάθη, δέν ἐξετάζεις τί κατάντησα… τί δέν εἶμαι… τί εἶμαι…
Κύριε, ἐγώ γονατίζω καί μέ σκυμμένο τό κεφάλι Σοῦ μιλῶ. Ἀλλά ποιός τελικά ταπεινώνεται;
Ἐσύ, Θεέ μου, δείχνεις ἄφατη ταπείνωσι, ἀφοῦ σκύβεις κι ἀφουγκράζεσαι τούς στεναγμούς, τά δάκρυα, τήν χαρά… Ἐγώ γονατίζω ἐξωτερικά, ἀλλά Ἐσύ κατεβαίνεις.
Τί διαφορά ἀπό τούς ἄρχοντες τοῦ κόσμου! Πόσο ἀνώτερη ἡ ἐξουσία Σου καί ταυτόχρονα πόσο πιο προσιτός ὁ θρόνος Σου σέ μᾶς!
Σ’ εὐχαριστῶ πού κρατᾶς τήν πόρτα ἀνοιχτή…
Σ’ εὐχαριστῶ πού μ’ ἀκοῦς…
Σ’ εὐχαριστῶ πού στέλνεις πνοή γαλήνης ἀπ’ τόν οὐρανό, ἀπάντηση μυστική μέσ’ στήν καρδιά πώς μακροθυμεῖς καί πώς μπορῶ νά συνεχίσω νά Σοῦ μιλῶ…

Πηγή: Περιοδικό «Ἁγία Λυδία», τεῦχος 464, Ὀκτώβριος 2011.


Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

Μήν περιμένεις τήν τύχη σου με σταυρωμένα χέρια...



 


Ὅταν  οἱ νέοι παίρνουν κακούς βαθμούς, φωνάζουν «Ἀλήθεια, δέν ἔχω τύχη!.. Κι’ ἄν κανένας συμμαθητής τους σημειώσῃ γρήγορη πρόοδο, ἀμέσως βγάζουν κρίσι: «Πάντα τυχερός αὐτός ὁ βλάκας!»
Ὅμως ἡ πρόοδος εἶναι μόνο ὑπόθεσι τῆς τύχης, ὅποιος βασίζεται σ’ αὐτήν μοιάζει μ’ ἐκεῖνον, πού περιμένει μέ στόμα ἀνοιχτό νά πέσῃ ἀπό τόν οὐρανό ἕτοιμο ψητό κρέας! Ναί, ἄν ἔνας θέλῃ νά ἐπιτύχῃ κάτι στήν ζωή, δέν πρέπει νά ἐμπιστεύεται στήν τύχη, ἀλλά ὅταν τήν βρῃ νά τήν ἁρπάζῃ καί νά τήν κρατῇ στά στιβαρά του χέρια.
Μήπως δέν ἔχεις στίς διαταγές σου ὁλόκληρο στράτευμα; Τά θρεμμένα μπράτσα σου, τά εὐκίνητα δέκα δάκτυλά σου, τά ἀκούραστα πόδια σου, τά μάτια σου μέ τήν τόση ὀξυδέρκειά τους, τά τόσο εὐαίσθητα αὐτιά σου, ὅλα τοῦτα δέν εἶναι πάντα πρόθυμα νά σέ ὑπακούσουν; Ἔπειτα ἔχεις τόν ἐγκέφαλό σου, γεμᾶτον διαύγεια, τό ἐργαστήριο τοῦτο, τό ἐφωδιασμένο μέ θαυμάσιο δίκτυο τηλεγραφικῶν καί τηλεφωνικῶν συρμάτων, ὅπου καταφθάνουν καί ταξινομοῦνται οἱ ἐνέργειες τῶν πέντε αἰσθήσεών σου, περισσότερες ἀπό ἑκατό σέ κάθε λεπτό. Τί ἀνάγκη ἔχεις λοιπόν ἀπό ξένη βοήθεια; Λές, ὅτι ὁ Λεωνίδας σοῦ ψιθυρίζει τό μάθημα τῆς ἱστορίας; Ἡσυχάζεις μέ τήν σκέψι, ὅτι μετά τό τέλος τῶν σπουδῶν σου θά σοῦ εὕρῃ θέσι ὁ ἐξάδελφος τῆς νονᾶς σου; Πίστεψέ μέ, νέος πού σκέπτεται ἔτσι, δέν πρόκειται νά συμβάλῃ καθόλου στήν δόξα τῆς πατρίδος καί στήν εὐτυχία τῆς κοινωνίας.
Συχνά ἀναφέρουν οἱ Μουσουλμάνοι αὐτή τήν παροιμία: «Ὁ κόσμος εἶναι τοῦ Θεοῦ· κι’ ἐκεῖνος τόν νοικιάζει στούς γενναίους». Πρᾶγμα πού σημαίνει ὅτι δέν ταιριάζει στόν νέο καθόλου νά περιμένῃ τήν τύχη του μέ σταυρωμένα χέρια, οὔτε νά κηνυγᾷ τίς προστασίες, ἀλλά τοῦ πρέπει μέ προγραμματισμένη καί σκόπιμη ἐργασία νά προετοιμάζῃ τό μέλλον του. «Multa tulit fecitque puer, sudavit et alsit», συνιστᾷ ὁ Ὁράτιος. Στόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς δέν μπορεῖ κανείς νά βγῇ νικητής, παρά μόνο ἄν πάρῃ τήν σταθερή ἀπόφασι νά θριαμβεύσῃ καί νά ἐπιδοθῃ στό ἔργο του μέ περισσότερη ὁρμή, μετά ἀπό κάθε ἄτυχη προσπάθεια.

Δέν πρέπει ἡ ἀναποδιά νά μοῦ κρυώσῃ τήν καρδιά
καί μιά φτηνή καλοτυχιά νά μοῦ τή σβήσῃ τή φωτιά·
κι’ ἄν τούς καρπούς τῶν κόπων μου στά χέρια ἀργά κρατήσω
μέ τήν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ τήν τύχη θ’ ἀψηφίσω.

                                                                           Jekai

 

 Ναί, ἐκεῖνο πού ἔχει μεγαλύτερη σημασία, δέν εἶναι οὔτε ἡ τύχη, οὔτε τά προσωπικά προσόντα, εἶναι ἡ εὐσυνείδητη καί ἐπίμονη ἀγάπη τῆς ἐργασίας. Οἱ ἀκτές τῶν ὠκεανῶν τῆς ζωῆς εἶναι γεμᾶτες ἀπό θλιβερούς ναυαγούς, πού ἄν καί ἔχουν σπουδαῖα προσόντα, τούς ἔλειψε ὅμως τό θάρρος, ἡ θέλησι καί ἡ ἐπιμονή, τήν στιγμή πού ἄλλοι προικισμένοι μέ λιγώτερα προσόντα, ἀλλά μέ πεῖσμα καί ἀδιάπτωτη θέλησι, προχώρησαν μέ φουσκωμένα πανιά ὥς τά φιλόξενα λιμάνια.

Από το βιβλίο του Tihamer Toth, Ἡ πιό ὑπέροχη νίκη.