Καλώς ήρθατε στην σελίδα των Κατηχητικών Σχολείων Όθους Καρπάθου - Τμήμα Χειροτεχνίας

Welcome to the site of Catechetical Schools Parish of the Transfiguration Othos Metropolis of Karpathos and Kasos - Handicrafts Department

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τις εκτρώσεις



 


 Ο φόνος των εμβρύων είναι «η εσχάτη ανομία» .
Οι υπολογιζόμενες αμβλώσεις στην χώρα μας που ανέρχονται σε 400 χιλιάδες το χρόνο προκαλούν ίλιγγο, φρίκη και εγκληματικότητα. Κάθε χρόνο κατα-στρέφεται μια πολυάνθρωπη πόλη με εκτελεστές, εγκληματίες και δολοφόνους, γονείς, γιατρούς και πολιτεία, η οποία νομιμοποίησε τις εκτρώσεις και τις επιχορηγεί, δυστυχώς!! Νόμος 1609 του 1986.
•    Ο φόνος των εμβρύων που αναχωρούν αβάπτιστα είναι βαρύτερο αμάρτημα από τον φόνο βαπτισμένου ανθρώπου.

Από το βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ» του αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

«Ένα πιστό ανδρόγυνο πήγε κάποτε στον Γέροντα ζητώντας τη συμβουλή του (δεν είχαν αυτόν Πνευματικό). Το πρόβλημα τους ήταν ότι η γυναίκα έπαιρνε δυνατά φάρμακα για κάποια ασθένειά της και κατά τη διάρκεια της θεραπείας έμεινε έγκυος. Ο για¬τρός την προέτρεπε να κάνη άμβλωσι, διότι το παιδί θα γεννιόταν ανάπηρο. Ο Γέροντας τους είπε:
-Και τι ήλθατε σε μένα; Να σας δώσω άδεια να το σκοτώσετε;
-Έχετε άλλα παιδιά; -Ναι, απάντησαν. Έχουμε ένα αγοράκι. -Είναι υγιές; ρώτησε ο Γέροντας. -Μάλιστα, απαντούν αυτοί.

—Εάν, Θεός φυλάξοι, πάθη μια ημιπληγία το παιδί σας αυτό ή το κτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο και το καταστήση  φυτό θα το πετάξετε ή θα το σκοτώσετε;

-Ασφαλώς όχι!

-Τότε γιατί θέλετε να σκοτώσετε το κυοφορούμενο; Επειδή δεν το είδατε ακόμη ή επειδή δεν το αγαπήσατε; Δεν έχει καμμιά σημασία αυτό. Είναι κι αυτό παιδί σας! Ακούστε: Η επιστήμη δεν είναι αλάθητη. Οι γιατροί πέφτουν πολλές φορές έξω. Και πάνω από τους γιατρούς υπάρχει ο Δημιουργός Θεός. Σ' αυτόν να έχετε εμπιστοσύνη. Εγώ πιστεύω ότι δεν θα γεννηθή ανάπηρο, όπως λένε οι γιατροί. Αλλά κι αν συμβή κάτι τέτοιο, να δοξάσετε τον Θεό και να θεωρήσετε ότι αυτό είναι ο σταυρός σας, τον οποίο πρέπει να φέρετε αγογγύστως και Εκείνος θα πίστωση το λογα-ριασμό σας στον Ουρανό. Και όταν θα πάτε εκεί, θα Του πήτε: «Κύριε, διά τους λόγους των χειλέων Σου, ημείς εφυλάξαμεν οδούς σκληράς» (Ψαλμ. ις' 4). Μην θελήσετε να αποφύγετε τον σταυρό αυτό, διότι θα σας περιμένη κάποιος άλλος πιο βαρύς. Έχετε θάρρος. Προσευχηθήτε στον Κύριό μας. Θα προσευχηθώ κι εγώ και πιστεύω ότι θα γεννηθή υγιές το παιδάκι σας. Πηγαίνετε στην ευχή του Κυρίου.

Πράγματι, μετά από μερικούς μήνες γεννήθηκε ένα χαριτωμένο και υγιέστατο κοριτσάκι. Με δάκρυα, οι γονείς το ανακοίνωσαν στον Γέροντα λέγοντας:
—Σας ευχαριστούμε για τη συμπαράσταση  και τις προσευχές σας. Ζει  Κύριος ο Θεός!»

Αξιοπρόσεκτες
Θέσεις και Μαρτυριες
για τις Αμβλώσεις
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Κύριος ποιμαίνει με και ουδέν με υστερήσει



 The lord is my shepherd
       (Psalm 22/23, Tone 5) Ψαλμός 22

Psalm 22/23 which begins with the words, "The Lord is my Shepherd," is probably one of the best known, most often quoted and memorized of all David's beautiful hymns. It has always occupied an important place in the spiritual life of the Orthodox Christian.

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. 2 εἰς τόπον χλόης ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με, 3 τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν.
ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. 4 ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ' ἐμοῦ εἶ· ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὐταί με παρεκάλεσαν. 5 ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν ἐξ ἐναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον. 6 καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

The Lord is my shepherd; I shall not want.
He makes me to lie down in green pastures; he leads me beside the still waters.
He restores my soul; he leads me in the paths of righteousness for his name's sake.
Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil;
for you are with me; your rod and your staff, they comfort me.
You prepare a table before me in the presence of my enemies;
you anoint my head with oil; my cup runs over.
Surely goodness and mercy shall follow me all the days of my life;
and I will dwell in the house of the Lord forever.

Chanted by:The Monks of Simonopetra Monastery
Album: Psaltirion Terpnon

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012



Η σκέπη και η πρόνοια του Θεού απλώνεται επάνω σε όλους τους ανθρώπους, την βλέπουν όμως όσοι καθάρισαν τον εαυτό τους από την αμαρτία.

Άγιος Ισαάκ ο  Σύρος

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Χρειάζονται τα κατηχητικά σχολεία;



Ακούστηκε τελευταία από κάποιους πως τα Κατηχητικά Σχολεία πρέπει να καταργηθούν, γιατί θεωρούνται επιζήμια για την…χριστιανική αγωγή των παιδιών, άποψη πολύ περίεργη και ύποπτη, που λίγο-πολύ γνωρίζουμε καλά ποιοι κύκλοι την προωθούν, αφού το σύνθημά τους είναι το γνωστό· «Χτυπάτε σιγά-σιγά και με μέθοδο!» «Ξηλώστε λίγο-λίγο τα θρησκευτικά και ηθικά στηρίγματα του λαού, και η εθνική διάλυσή του σίγουρα θα έρθει!».

Χθες είχαμε τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και την απαγόρευση εισόδου κληρικών στα σχολεία, σήμερα την όποια απαλλαγή μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών, αύριο ίσως την κατάργηση του όρκου, την αποκαθήλωση των εικόνων από τις αίθουσες των δικαστηρίων, την αφαίρεση του σταυρού από την σημαία, την επιβολή του πολιτικού γάμου και πάει λέγοντας. Γνωστό το τροπάριο, γνωστοί και οι …ψάλτες!

Τώρα άρχισε και η μουρμούρα για το θέμα των Κατηχητικών Σχολείων. Υποστηρίζουν, λοιπόν, πως η περίοδος της αίγλης και της ανάγκης τους έχει περάσει, αφού οι συνθήκες της ζωής από τα μέσα του περασμένου αιώνα, που άνοιξαν, έχουν πολύ διαφοροποιηθεί και υποστηρίζουν πως η κρίση που παρουσιάζεται ως προς τον αριθμό των φοιτώντων σε αυτά, δείχνει πως ο θεσμός εξάντλησε τα όρια της προσφοράς τους και επομένως, απαιτείται κάποια προσαρμογή στις νέες συνθήκες που δεν τα χρειάζονται, πλέον.

Βέβαια, ίσως κάτι να αληθεύει ως προς τον αριθμό των φοιτώντων, αφού η οικογένεια σήμερα δεν δείχνει ιδιαίτερο ζήλο για την ηθική αγωγή των παιδιών της, ενώ οι αντίλαλοι έχουν έντεχνα προωθήσει στην κοινή γνώμη την απαξιωτική έκφραση… «είναι του Κατηχητικού»!
Για το λόγο αυτό, ο όρος αντικαθίσταται με άλλους, όπως Χριστιανικές Συνάξεις νέων, Χριστιανικές Κινήσεις νέων, Χριστιανικές Νεολαίες, Χριστιανικές Μαθητικές ομάδες κ.α.
Ανεξάρτητα, όμως, από τις όποιες ονομασίες, θέλουμε να τονίσουμε πως η προσφορά των Κατηχητικών Σχολείων ήταν και είναι μεγάλη.

Η εργασία που γίνεται σ’ αυτά με τις όποιες μικροατέλειες, που πιθανόν να παρουσιάζονται κάπου και κάποτε, είναι σημαντική και έχει ωφελήσει και εξακολουθεί να ωφελεί ουσιαστικά τη νεολαία, την οικογένεια και την ελληνική κοινωνία. Άλλωστε, τι μεγαλύτερη προσφορά από την ηθική και χριστιανική διάπλαση της νεολαίας της αυριανής κοινωνίας; Και έπειτα, ποιος άλλος φορέας εργάζεται με τόση αφιλοκέρδεια και έχει αυτή την προσφορά; Μήπως η οικογένεια ή το σχολείο; Δυστυχώς, και οι δυο αυτοί θεσμοί σήμερα βρίσκονται, θα λέγαμε, σε φθορά. Οι στατιστικές μιλούν τόσο εύγλωττα. Οι τρεις στους πέντε γάμους διαλύονται και το σχολείο κατάντησε να προσφέρει μόνο ξερές γνώσεις, άσχετα αν κάποια ιδιωτικά σχολεία ή μέρος των εκπαιδευτικών αγωνίζονται για το καλύτερο. Τέλος, η πορεία της κοινωνίας μας παρουσιάζει εύγλωττα πώς και πού πορεύονται τα μέλη της. Τα ναρκωτικά κάνουν θραύση, η άναρχη νεολαία διαλύει, η ομοφυλοφιλία ανθεί και η προσωπική και κοινωνική συμπεριφορά των πολιτών απογοητεύει. Πόσες φορές δεν διερωτηθήκαμε απογοητευμένοι για το «πού πάμε;»!

Εδώ έρχονται να βοηθήσουν τα Κατηχητικά Σχολεία. Σήμερα, λοιπόν, που ομολογουμένως υπάρχει «Ηθικό Έλλειμμα», τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικογένεια, τα Κατηχητικά Σχολεία προσφέρουν την καλύτερη αγωγή. Διδάσκουν τον ηθικό νόμο, την αγάπη, την κοινωνική αλληλεγγύη, την καλή κοινωνική συμπεριφορά, την πίστη στο Θεό και την Πατρίδα. Να, λοιπόν, γιατί πιστεύουμε πως η λειτουργία τους είναι απαραίτητη και η ωφέλεια μεγάλη και, μάλιστα, με μια ώρα φοίτηση την εβδομάδα.

Δυστυχώς, οι γονείς σήμερα έχουν σαρκολατρική αντίληψη και αγωνίζονται, ξοδεύοντας πολλά χρήματα, για φοίτηση των παιδιών τους σε αθλητικά σωματεία, σε εξωσχολικές δραστηριότητες κ.λπ. που τα ωφελούν μόνο σωματικά και γνωστικά. Βέβαια, δεν κάνουν άσχημα. Όμως, γιατί αδιαφορούν για την ηθική τους αγωγή; Επιθυμούν περισσότερο να γίνουν «φουσκωτοί» και καλοί παλαιστές, καλές χορεύτριες, καλλίγραμμα σώματα, από άτομα με ηθικές ανάγκες και αξίες; Αυτό προσπαθούν τα Κατηχητικά Σχολεία· και μάλιστα με διάθεση ελάχιστου χρόνου, προσφέρουν ηθική διδασκαλία, χαρούμενη και αγνή ψυχαγωγία και χωρίς καμία δαπάνη. Δεν κάνουν ούτε «παπάδες» ούτε «καλογέρους», όπως ειρωνευόμενοι, τα κατηγορούν πολλοί. Η κλίση αυτή έρχεται από αλλού.

Τα Κατηχητικά Σχολεία διαπλάθουν ηθικούς χαρακτήρες και ας το καταλάβουν αυτό καλά οι γονείς. Διδάσκονται εκεί να τιμούν τους γονείς τους και ν’ αγαπούν τον συνάνθρωπό τους. Αυτό τους είναι αδιάφορο; αν ναι, τότε να μην διαμαρτύρονται για τον κοινωνικό κατήφορο και ας…απολαμβάνουν τις νεανικές συμπλοκές, τις ύβρεις, την αγορά των κινητών και στα μικρά παιδιά ακόμα, με τις τρομερές βλάβες της υγείας και της οικονομίας τους.

Με λύπη παρατηρούμε την αδιαφορία των νέων γονιών στην ηθική και χριστιανική αγωγή των παιδιών τους. Φοβόμαστε πως θα έρθει η στιγμή που θα το μετανιώσουν. Προσέξτε με τι πάθος οδηγούν οι Μουσουλμάνοι τα παιδιά τους σε ανάλογη αγωγή, που μάλιστα δεν έχει την χριστιανική ηθική τελειότητα.

«Μα η ηθική σωτηρία της νεολαίας μας θα έρθει από την ωριαία φοίτηση στο Κατηχητικό;», θα ρωτήσουν κάποιοι. Μα δεν λέμε πως το Κατηχητικό κάνει θαύματα. Το Κατηχητικό βοηθά, ενισχύει, ρίχνει σπόρους, καλλιεργεί, προβληματίζει, υποδεικνύει, οδηγεί. Για τους λόγους αυτούς, λοιπόν, όχι μόνο δεν πρέπει να το ειρωνεύονται ή να το περιφρονούν αλλά αντίθετα, να το ενισχύουν.
Στο παρελθόν, η Πολιτεία στήριζε πραγματικά τα Κατηχητικά Σχολεία. Σήμερα χλιαρά το παρακολουθεί, και μόνο η Εκκλησία το στηρίζει, το βοηθά και αγωνίζεται γι’ αυτό, αν και ανταμείβεται με χλευασμό, ειρωνεία και επιθέσεις. Αυτό είναι λυπηρό. Ας το καταλάβουν ιδιαίτερα οι γονείς που βάζουν άλλες προτεραιότητες, από την ηθική διάπλαση του παιδιού τους. Τους καλούμε να συνδυάσουν τις εξωσχολικές δραστηριότητες με τη φοίτηση του παιδιού τους στο Κατηχητικό Σχολείο και να είναι βέβαιοι πως η ηθική διάπλαση του παιδιού τους, που θα εισπράξουν, θα είναι και η πολυτιμότερη αμοιβή της ζωής τους.


Ανδρέας Μπούτσικας
τ. Σχολικός Σύμβουλος-Συγγραφέας

Από  το  Ιστολόγιο     Ορθόδοξες  Αναζητήσεις

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Ο διαιτητής που κρέμασε τη σφυρίχτρα και φόρεσε ράσο και πετραχήλι



 Ο διαιτητής που κρέμασε τη σφυρίχτρα και φόρεσε ράσο και πετραχήλι


του ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΙΖΟΥΛΗ

Ξύπνησε ήρεμος το πρωί της Κυριακής και επιστρέφοντας από την εκκλησία ετοίμασε τη στολή του με προσοχή, όπως έκανε πριν από όλα τα μεγάλα ματς. Το απόγευμα δεν είχε έναν τυχαίο αγώνα αλλά ντέρμπι. Ετοιμάστηκε, μελέτησε τις σημειώσεις του για τους παίκτες, χαιρέτησε την οικογένεια του και ξεκίνησε για το γήπεδο. Πριν φτάσει όμως στο αθηναϊκό στάδιο έπρεπε να «οπλιστεί» κατάλληλα για όσα θα αντιμετώπιζε. Ήξερε ότι το περιβάλλον θα ήταν φορτισμένο και οι απαιτήσεις πολλές. Έπρεπε να είναι έτοιμος. Το αυτοκίνητο του σταμάτησε στον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Κατέβηκε, προσκύνησε και προσευχήθηκε. Τώρα ήταν πλέον έτοιμος να σφυρίξει στο μεγάλο ματς.
Αυτό έκανε για 20 χρόνια ο Ναούμ Σταύρου πριν από τους 2.500 περίπου αγώνες που διαιτήτευσε. Από το 1986 στο τοπικό πρωτάθλημα της Φλώρινας έως το 2006 που κρέμασε τη σφυρίχτρα του ως διαιτητής της Α' Εθνικής (και μάλιστα διεθνής) είχε σύμμαχο και βοηθό του μέσα στο γήπεδο μόνο τον Θεό. Η βαθιά του πίστη ήταν γνωστή άλλωστε στην πατρίδα του τη Λίμνη Ευβοίας.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ
Παράλληλα όμως ήταν και τόσο αταίριαστη με τον «κολασμένο» κόσμο του ποδοσφαίρου. Παρ' όλ' αυτά ο Ναούμ δεν άλλαξε ούτε επηρεάστηκε. Αντίθετα η πίστη του δυνάμωσε μέσα από τις δυσκολίες τόσο, ώστε να πάρει τη μεγάλη απόφαση: Να γίνει ιερέας! Ο διαιτητής Ναούμ Σταύρου λοιπόν αποφάσισε να κρεμάσει τη σφυρίχτρα του και να φορέσει το ράσο, προκαλώντας έκπληξη στον κόσμο του ποδοσφαίρου. «Για μένα ήταν ό,τι αναζητούσα σε όλη μου τη ζωή» λέει ο πατήρ Ναούμ στην «κυριακάτικη δημοκρατία», δείχνοντας με καμάρι τις φωτογραφίες της χειροτονίας του από τον μητροπολίτη Χαλκίδος κ. Χρυσόστομο. Η ιστορία της ζωής του πατέρα Ναούμ ξεκινά στη Λίμνη της Εύβοιας όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Η οικογένεια του ήταν ιδιαίτερα πιστή και ο μικρός Ναούμ είχε από παιδί δύο αγάπες. Τον αθλητισμό και την εκκλησία. Έπαιζε ποδόσφαιρο στη γειτονιά και είχε μάθει βυζαντινή μουσική για να γίνει ψάλτης. Λύκειο πήγε στη Χαλκίδα και το 1986 περνάει με πανελλαδικές εξετάσεις στο τμήμα Ζωικής Παραγωγής της Θεσσαλονίκης. Η ζωή του αλλάζει και μετακομίζει στη νύμφη του Βορρά. Ο Ναούμ, παράλληλα με τις σπουδές παίζει ποδόσφαιρο σε τοπικές ομάδες και ελπίζει βάσιμα σε μεταγραφή. Όμως οι οικονομικές δυσκολίες μεγαλώνουν, τα έξοδα αυξάνονται και η οικογένεια του δεν έχει μεγάλες δυνατότητες. Τότε ο Ναούμ αποφασίζει να ψάξει για δουλειά. Ένας συμφοιτητής του τον φέρνει σε επαφή με τον πρόεδρο του ποδοσφαιρικού συνδέσμου Φλώρινας που τον ενημερώνει ότι αναζητούσαν διαιτητές. Αποφασίζει λοιπόν να φορέσει τη στολή, να βάλει τη σφυρίχτρα στο στόμα και να δοκιμάσει, κυρίως για βιοποριστικούς λόγους.

ΟΙ ΥΒΡΕΙΣ
Όπως φάνηκε όμως, ο Ναούμ είχε ταλέντο κι έτσι γρήγορα προβιβάζεται από το τοπικό πρωτάθλημα στη Δ' Εθνική, ξεκινώντας μια μεγάλη διαιτητική καριέρα. «Οι συνθήκες ειδικά στα μικρά πρωταθλήματα ήταν δύσκολες» λέει ο π. Ναούμ και προσθέτει: «Ήθελα να αποδίδω πάντα δικαιοσύνη. Τα υβριστικά συνθήματα δεν τα άκουγα ποτέ. Έκλεινα τα αυτιά». Το 1992 και μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας επέστρεψε στην Εύβοια και έγινε διαιτητής του εκεί συνδέσμου. Πιάνει παράλληλα δουλειά στο κτηνιατρείο της Ιστιαίας, μια πολύ καλή εργασία για τον ίδιο λόγω της μεγάλης του αγάπης για τα ζώα. Είναι υπεύθυνος για την αναπαραγωγή τους, παρακολουθεί σεμινάρια και γίνεται ένας καλός επαγγελματίας. Παράλληλα είναι ενεργό μέλος της ενορίας του. Ψάλτης, ταμίας στο φιλόπτωχο ταμείο και δραστήριο μέλος της εκκλησίας, που δεν έλειπε ποτέ από τις ακολουθίες. Ήξερε τα πάντα για τη λειτουργία του ναού, τις ανάγκες, τα προβλήματα και τις απαιτήσεις. Την Κυριακή το πρωί έψελνε στον ναό και το βράδυ γινόταν ο δίκαιος κριτής του γηπέδου. Ο πατήρ Ναούμ, που παντρεύτηκε και απέκτησε τρία παιδιά συνέχισε την πορεία του ως βοηθός αλλά και πρώτος διαιτητής σε Α' και Β' Εθνική. Καταξιώθηκε και ποτέ δεν αναμείχθηκε σε «περίεργες υποθέσεις». Ωστόσο, ομολογεί, «ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι βρόμικος. Υπάρχει μεγάλο παρασκήνιο. Είναι θέμα του διαιτητή αν θα υποκύψει στις πιέσεις ή τα χρήματα». Τα χρόνια της διαιτητικής του καριέρας δέχτηκε κριτική και βρέθηκε σε δύσκολη θέση, όπως όλοι άλλωστε. Πολλές φορές όμως αυτό έγινε σκόπιμα, όπως λέει. «Ήρθε ένας παρατηρητής μετά τον αγώνα άρχισε να με κατηγορεί. Ήξερα ότι το έκανε επειδή δεν είχα υποκύψει. Γύρισα την πλάτη και του είπα ότι αν έχω κάνει έστω κι ένα λάθος θα παραιτηθώ την επόμενη μέρα. Είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση. Το βίντεο με δικαίωσε και από τότε κατάλαβαν ότι δεν είμαι του χεριού τους. Έκλεινα πάντα το τηλέφωνο πριν από τους  αγώνες και δεν με ξαναενόχλησαν. Κατάλαβαν ότι δεν πλησιάζομαι».

Τα ΛΑΘΗ
Ωστόσο θυμάται δύο μεγάλα ένα λάθος οφσάιντ σε αγώνα Ολυμπιακού – Ηρακλή κι άλλο ένα σε ματς Ιωνικός- Γιάννινα όπου ήταν βοηθός. «Ήταν ανθρώπινα λάθη. Κι εγώ το βράδυ στις ειδήσεις το κατάλαβα. Δυστυχώς ουδείς αναμάρτητος» λέει χαμογελώντας και συμπληρώνει: «Μπήκα φτωχός στο ποδόσφαιρο και είμαι περήφανος που και όταν έφυγα παρέμεινα φτωχός. Πάντα έλεγα ότι πρέπει να παίξω για μένα και για να έχω καθαρό το κούτελο μου. Πριν από κάθε αγώνα προσευχόμουν και ξεκινούσα με τη βοήθεια του θεού».

 Παρέμεινε στα γήπεδα ως το 2006 έχοντας διαιτητεύσει μάλιστα και δύο διεθνείς αγώνες, ένα φιλικό και ένα ματς του (τότε) UEFFA. Αποσύρθηκε με τιμές και γεμάτος εμπειρίες. Σήμερα εξομολογείται αυτό που πάντα αναρωτιούνται οι φίλαθλοι για τους διαιτητές. Τι ομάδα είναι. «Νόμιζαν ότι ήμουν Παναθηναϊκός επειδή είχα διαιτητεύσει πολλά ματς των "πράσινων". Εγώ όμως είμαι ΠΑΟΚ. Χωρίς να το μάθει κανείς είχα ζητήσει εξαίρεση από τους αγώνες του ΠΑΟΚ. Δεν ήθελα να διαιτητεύω την αγαπημένη μου ομάδα».
Ο Ναούμ μετά την απόσυρση του συνέχισε να δουλεύει στο κτηνιατρείο. Ένα βράδυ όμως πηγαίνοντας στη Χαλκίδα για δουλειά αλλάζει ξαφνικά προορισμό και χτυπάει την πόρτα της Μητρόπολης. Γνώριζε τον σεβασμιότατο και του μίλησε με θάρρος. «Σεβασμιότατε, δεν με γεμίζει πλέον η δουλειά μου. Θέλω να κάνω άλλα πράγματα στη ζωή μου. Θέλω να γίνω παπάς». Ο μητροπολίτης τα έχασε και δεν τον πίστεψε. Ο Ναούμ όμως επέμεινε και τον παρακάλεσε να το σκεφτεί.

 

ΚΡΥΦΟΣ ΠΟΘΟΣ
Πέρασαν μερικές ημέρες και αφού πρώτα ο κ. Χρυσόστομος άκουσε από την τοπική κοινωνία τα καλύτερα λόγια για τον πιστό ενορίτη Ναούμ, τον κάλεσε και τον ρώτησε: «Το κάνεις με την καρδιά σου; Είσαι βέβαιος γι΄ αυτή την επιλογή;». Ο Ναούμ χωρίς δεύτερη σκέψη δήλωσε έτοιμος και αποφασισμένος. Τότε ο μητροπολίτης συμφώνησε και του ανακοίνωσε ότι θα τον χειροτονήσει. «Ο σεβασμιότατος είναι ο αρωγός μου, ο καλός βοηθός που έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις» λέει σήμερα ο π. Ναούμ, αναπολώντας με συγκίνηση τις στιγμές. Στις 5 Απριλίου του 2009 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 31 Μαΐου πρεσβύτερος. Οι φίλοι του από το ποδόσφαιρο, αν και στην αρχή ξαφνιάστηκαν μαθαίνοντας τα νέα, παραβρέθηκαν όλοι στη χειροτονία. Ο ναός την ημέρα εκείνη είχε γεμίσει από διαιτητές. Την απόφαση του για τη νέα ζωή είχε στηρίξει με θέρμη και η σύζυγος του Σοφία, που τον παρότρυνε να μην κάνει πίσω. «Ήταν μάλλον ο κρυφός πόθος που είχα από παιδί αλλά δεν είχα ανακαλύψει ως εκείνη τη στιγμή» εξομολογείται ο π. Ναούμ. «Ήμουν όμως ψημένος. Ήμουν έτοιμος, εκείνη φαίνεται ότι ήταν η σωστή ώρα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού
«Ζω με 860 ευρώ τον μήνα και δεν παίρνω τυχερή»
Η ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ του ζωή κύλησε ήρεμα και φυσιολογικά. Αφιερώθηκε στην Εκκλησία και υπηρετεί σήμερα στην Αγία Τριάδα Στροφυλιάς και στον Άγιο Ιωάννη της Αγκάλης. Είναι 47 ετών και διαιτητεύει πλέον μόνο παιδικούς αγώνες των κατηχητικών.
«Ήταν περίεργη η μετάβαση από τον κόσμο του ποδοσφαίρου στον κόσμο του Θεού» ομολογεί ο π. Ναούμ, «αλλά εγώ ήμουν γεννημένος για την Εκκλησία. Όταν με είδαν οι δικοί μου με τα ράσα το κατάλαβαν. Ήμουν αποφασισμένος να υπηρετήσω την Εκκλησία από κάθε πόστο. Ορισμένοι είπαν ότι έγινα παπάς νια βιοποριστικούς λόγους. Πριν αμειβόμουν με 1.100 ευρώ και τώρα παίρνω μισθό μόνο 860 ευρώ. Με αυτά ζω την οικογένεια μου με τα τρία παιδιά.
Όσο για τα "τυχερά"; Αυτά δεν υπάρχουν. Ο κόσμος υποφέρει, εμείς είμαστε για να τον βοηθάμε όχι για να τον επιβαρύνουμε. Εδώ δεν πήρα "τυχερά" ως διαιτητής, θα τα πάρω τώρα ως παπάς;».
Από την εφημερίδα «Κυριακάτικη Δημοκρατία», Σάββατο – Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012/

Γιορτή Σημαίας: Στα βήματα των ελευθερωτών


Στα βήματα των ελευθερωτών της Θεσσαλονίκης 100 χρόνια πριν, βάδισαν εκατοντάδες στρατιωτικοί, ιππείς και εθελοντές - κομπάρσοι, οι οποίοι ντυμένοι με στολές ευζώνων και φουστανελοφόρων, μπήκαν στη Θεσσαλονίκη. Η αναπαράσταση απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε το πρωί στη δυτική είσοδο της πόλης και τα τμήματα των ευζώνων και των ιππέων ακολούθησαν την ίδια ακριβώς διαδρομή που έκαναν τα νικηφόρα ελληνικά στρατεύματα, την 26η Οκτωβρίου του 1912, ανήμερα της γιορτής του πολιούχου Αγίου Δημητρίου. Από την πλατεία Ελευθερίας έφθασαν στο Διοικητήριο, όπου πραγματοποιήθηκε έπαρση της ελληνικής σημαίας, από τον υπουργό Μακεδονίας - Θράκης, Θόδωρο Καράογλου. Το κτίριο του Διοικητηρίου ήταν ο χώρος όπου υπογράφηκε το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, από τον Τούρκο αρχιστράτηγο, Ταχσίν πασά. Τα «απελευθερωτικά» στρατιωτικά αγήματα πέρασαν έξω από την εκκλησία του Αγίου Μηνά, όπου και εκεί πραγματοποιήθηκε έπαρση της ελληνικής σημαίας στον εξώστη του ναού, όπως είχε γίνει και στις 27 Οκτωβρίου του 1912, από τους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού, Ίωνα Δραγούμη και Αθανάσιο Εξαδάκτυλο. Κάτι ανάλογο έγινε αργότερα και στο κτίριο του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, στη συμβολή των οδών Αγίας Σοφίας και Προξένου Κορομηλά, όπου στεγαζόταν το ελληνικό προξενείο, στη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η πανηγυρική έπαρση της σημαίας, στο μνημείο του Λευκού Πύργου, συνοδευόμενη από κανοβολισμούς, από πεδινή πυροβολαρχία και από βολές πλοίων του Πολεμικού Ναυτικού.

Κανάλι 4Ε

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Γέροντα, πού οφείλεται η μελαγχολία που έρχεται πολλές φορές στην ψυχή;


http://kotsarikosdotcom.files.wordpress.com/2012/07/skevosekloghs.jpg?w=283

- Ή μελαγχολία και το πλάκωμα της ψυχής οφείλονται συνήθως σε τύψεις από ευαισθησία, και τότε ό άνθρωπος χρειάζεται νά εξομολογηθεί, γιά να μπόρεσει νά βοηθηθεί από τον πνευματικό. Γιατί, αν είναι ευαίσθητος, μπορεί τό σφάλμα που έκανε να είναι πολύ μικρό, αλλά ο εχθρός διάβολος να το μεγαλοποιεί να του το δείχνει με μικροσκόπιο, για να τον ρίξει στην απελπισία και να τον αχρηστέψει.
Μπορεί να του πει λ.χ. ότι τάχα στενοχώρησε πολύ τους άλλους, ότι τους δυσκόλεψε κ.λπ., και να τον κάνει να στενοχωριέται πιό πολύ από όσο αντέχει. Αφού ενδιαφέρεται ο διάβολος, γιατί δέν πηγαίνει να πειράξει την συνείδηση ενός αναίσθητου ανθρώπου; Αλλά τον αναίσθητο τον κάνει να θεωρεί μηδαμινό ένα μεγάλο σφάλμα του, για να μήν έρθει σε συναίσθηση.

Πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίσει τον εαυτό του όπως είναι, και όχι όπως τον παρουσιάζει ό εχθρός διάβολος, διότι αυτός ενδιαφέρεται για το κακό μας. Ποτέ νά μήν απελπίζεται, αρκεί να μετανοεί, γιατί και οί αμαρτίες του είναι λιγώτερες από του διαβόλου και ελαφρυντικά έχει, επειδή πλάσθηκε από χώμα και από απροσεξία γλίστρησε και λασπώθηκε.
Για να γίνει σωστός αγώνας, πρέπει νά γυρίζουμε την ρόδα αντίθετα από εκεί που την γυρίζει ό διάβολος. Άν μας λέει ότι είμαστε κάτι, να καλλιεργούμε την αύτομεμψία. Άν μας λειη ότι δεν είμαστε τίποτε, να λέμε: Ό Θεός θά μέ έλεήσει. Έτσι απλά αν κινήται ό άνθρωπος, με εμπιστοσύνη και ελπίδα στον Θεό, μπαίνει στην ζωή του η μετάνοια, η ταπείνωση, και ανεβαίνει σε πνευματικά ύψη.

Γέροντας  Παϊσιος Αγιορείτης